ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ: «ΕΦΥΓΕ ΤΟΣΟ ΞΑΦΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΔΙΚΑ ΑΠΟ ΤΡΑΓΙΚΑ ΙΑΤΡΙΚΑ ΛΑΘΗ» – ΤΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΙΟ ΤΗΣ

Η Κατερίνα Παναγοπούλου αποχαιρέτησε τον αγαπημένο της θείο, Παναγιώτη Πανόπουλο, με προσωπική ανάρτηση στο Facebook, καθώς βιώνει μια δύσκολη απώλεια.

Η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του Mega έκανε γνωστό ότι ο θείος της πέθανε τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου, ενώ απέδωσε τον ξαφνικό θάνατό του σε ιατρικά λάθη.

Την Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, όταν τελέστηκε η κηδεία του, μοιράστηκε ένα μήνυμα για τον άνθρωπο που είχε κοντά της από τα παιδικά της χρόνια, γεμίζοντας τη ζωή της με αγάπη, χιούμορ και αισιοδοξία. Ανάμεσα στις αναμνήσεις της ήταν τα ενθαρρυντικά μηνύματα που της έστελνε την ώρα του δελτίου, καθώς και το τελευταίο καλοκαίρι τους στην Κέα.

«Μέσα στην εκκλησία σήμερα ασυναίσθητα σε αναζητούσα με το βλέμμα», έγραψε χαρακτηριστικά.

Στην ανάρτησή της η Κατερίνα Παναγοπούλου θυμήθηκε ακόμη την τελευταία τους συνάντηση στο νοσοκομείο, όπου εκείνος συνέχιζε να ψάχνει λύσεις και να της υπενθυμίζει πόση δύναμη έχει η οικογένεια. Κλείνοντας τον αποχαιρετισμό της, αναφέρθηκε στις δύο μεγάλες του αγάπες: το γέλιο και το τένις.

Η ανάρτηση της Κατερίνας Παναγοπούλου αναλυτικά:

«Μέσα στην εκκλησία σήμερα ασυναίσθητα σε αναζητούσα με το βλέμμα. Είχα τόση ανάγκη να πεις όπως πάντα κάτι για να αλλάξεις το κλίμα, να μας κάνεις να γελάσουμε, να μας δώσεις κουράγιο με εκείνο το γνώριμο δυνατό σου γέλιο. Με εκείνη την σπάνια αισιοδοξία για τη ζωή. Νομίζω αυτό θα κρατήσω ως πιο πολύτιμο από εσένα. Παρακαταθήκη και οδηγό.

«Πάντα σε όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση έλεγες» μας θύμισε στον επικήδειο το Κατερινάκι. Σε αυτό όμως δεν υπάρχει. Και πονάει πολύ. Όπως κάποιοι ξέρετε, θείος μου ήταν ο Παναγιώτης Πανόπουλος και τη Δευτέρα έφυγε από τη ζωή απρόσμενα και άδικα, εξαιτίας τραγικών ιατρικών λαθών.

Από την άλλη, η σκέψη ότι έφυγες όρθιος και δυνατός, έτοιμος να ξαναπιάσεις τη ρακέτα, κάπως με παρηγορεί. Το προηγούμενο κιόλας βράδυ αστειευόσουν μαζί μου για κάτι που είχαμε πει στο δελτίο. Αναρωτιέμαι τώρα πώς θα είναι η ζωή από εδώ και πέρα, χωρίς να βλέπω πια τα μηνύματά σου την ώρα του δελτίου: λόγια ενθάρρυνσης, προτροπής και γέλιου. Έτσι σε θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή, να μου δίνεις κουράγιο, να με παροτρύνεις και να με κάνεις να γελάω.

Με διακριτικότητα, πάντα πρόθυμος να βοηθήσεις και να προσφέρεις, με αγάπη χωρίς αντάλλαγμα. Μετά τη γενναιόδωρη φιλοξενία στην Κέα αυτό το καλοκαίρι, μου είχες γράψει και το εξής: «Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να σου πω ότι σε αγαπάω όπως τα παιδιά μου». Με άκουγες με καμάρι, ενδιαφέρον και αληθινό νοιάξιμο. Ακόμη και στην τελευταία μας συνάντηση στο νοσοκομείο, αναζητούσες εναλλακτικές σε περίπτωση που κάτι δεν πήγαινε καλά στο σενάριο.

«Είμαστε οικογένεια» έλεγες ξανά και ξανά. Για μένα, μεγάλη τύχη είναι να μπορούν τα μέλη μιας οικογένειας να χτίζουν τα σπίτια τους δίπλα δίπλα. Μεγαλώνεις έχοντας τους πάντες κοντά σου και πηγαινοέρχεσαι από το ένα σπίτι στο άλλο, όπως συνέβη και με εμάς. Έτσι πληθαίνουν οι άνθρωποι που σε νοιάζονται πραγματικά και η αγάπη φτάνει στον υπερθετικό βαθμό. Όμως το ίδιο μεγαλώνει και η θλίψη όταν κάποιος φεύγει.

«Όταν κοιτάω τη θέση του αυτοκινήτου σου κενή μου λείπεις γαμώτο αν και σκέφτομαι ότι σωστά έκανες που αυτονομήθηκες» μου είχες γράψει, γελώντας όταν με έβλεπες στην αυλή να γυρίζω από το διπλανό σπίτι με το ταπεράκι. Τι να πω εγώ τώρα, που θα αντικρίζω άδεια τη θέση σου στα γιορτινά οικογενειακά τραπέζια; Και που το Πάσχα δεν θα ψήνουμε όλοι μαζί στην αυλή; Προσπαθώ να φανταστώ τι θα μου απαντούσες. Μάλλον θα αστειευόσουν, όπως έκανες πάντα, για να ελαφρύνεις κάθε δύσκολη στιγμή.

Καλό ταξίδι, αγαπημένε μου Παναγιώτη. Να τους κάνεις να γελούν εκεί πάνω και να παίζεις τένις ξέγνοιαστος, κερδίζοντας όπως μόνο εσύ ξέρεις. Κατάφερες να νικήσεις ακόμη και στην παρτίδα της ζωής», έγραψε.