ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ ΓΙΑ ΜΑΖΩΝΑΚΗ: «ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ 4Ο ΟΡΟΦΟ – ΜΕΧΡΙ ΤΑ 15 ΤΟΥ, ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΕΡΑΜΙΔΙΑ»
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης αποκάλυψε ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν γείτονάς του στη Νίκαια και μεγάλωσαν στην ίδια πολυκατοικία μέχρι τα 15 του.
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης μοιράστηκε μια τρυφερή ανάμνηση από τα παιδικά χρόνια του Γιώργου Μαζωνάκη στη Νίκαια, αποκαλύπτοντας πως οι δυο τους μεγάλωσαν στην ίδια πολυκατοικία και στην ίδια αυλή, πολύ πριν ο τραγουδιστής γίνει γνωστός. Θυμήθηκε μάλιστα ένα καλοκαιρινό περιστατικό του 1984, όταν ο μικρός Μαζωνάκης έστησε με φίλους του ένα κουκλοθέατρο και ζήτησε συμβολικό αντίτιμο, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «εδώ θα κάνουμε τέχνη», με τον Πολυχρονίδη να καταλήγει ότι ο Μαζωνάκης «δεν έγινε μετά καλλιτέχνης, γεννήθηκε».
Πιο αναλυτικά
Μια άγνωστη ιστορία από τα νεανικά χρόνια του Γιώργου Μαζωνάκη μοιράστηκε ο Πέτρος Πολυχρονίδης. Ο παρουσιαστής αποκάλυψε πως οι δυο τους υπήρξαν γείτονες στη Νίκαια και μεγάλωσαν στην ίδια πολυκατοικία, πολύ πριν ο Γιώργος Μαζωνάκης γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και αγαπητούς λαϊκούς τραγουδιστές της χώρας.
Για τον Πέτρο Πολυχρονίδη, άλλωστε, πίσω από τον σταρ που γνώρισε αργότερα ολόκληρη η Ελλάδα υπήρχε πάντα εκείνο το παιδί από τη γειτονιά. «Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο», έγραψε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως μέχρι τα 15 του χρόνια μεγάλωναν κάτω από τα ίδια κεραμίδια και στην ίδια αυλή.
«Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο. Μέχρι τα 15 του, μεγαλώσαμε κάτω από τα ίδια κεραμίδια στην ίδια αυλή στη Νίκαια και όταν πρωτοξεκίνησε την καριέρα του, πολύ πριν γίνει αυτός ο κοσμαγάπητος καλλιτέχνης, ήμασταν τόσο περήφανοι φίλοι και γείτονες που ακολουθούσαμε με ενθουσιασμό τα πρώτα του βήματα στις πίστες.
Έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ.Μπότσαρη, αλλά θέλω να μοιραστώ μόνο τούτη.
Καλοκαίρι 1984. Ο 12χρονος Γιώργος και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο. Το απόγευμα ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας.
Ο εξάχρονος εαυτός μου ρώτα από αφέλεια γιατί θα πρέπει να δώσουμε λεφτά αφού δεν κατανοώ ακόμα την έννοια των συναλλαγών και ο Γιώργος μου απαντά αφοπλιστικά…
“Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν”.
Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε.
Αντίο..».
