ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ: «ΕΣΠΕΥΔΕ ΑΘΟΡΥΒΑ ΝΑ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΕΙ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ» – Ο ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΝΙΚΑΙΑΣ

Το πρωί της Κυριακής 18 Οκτωβρίου, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στη Νίκαια, πραγματοποιήθηκε σε ατμόσφαιρα έντονης συγκίνησης το 40ήμερο μνημόσυνο του Γιώργου Μαζωνάκη. Στην τελετή έδωσαν το «παρών» η οικογένειά του, οικεία πρόσωπα, καλλιτέχνες και πολύς κόσμος που συγκεντρώθηκε για να τιμήσει τη μνήμη του.

Ξεχωριστή στιγμή της ημέρας αποτέλεσε η ομιλία του Μητροπολίτη Νικαίας και Καλλιθέας Αλέξιου. Αναφερόμενος στον άνθρωπο που κρυβόταν πίσω από τον γνωστό καλλιτέχνη, ο Μητροπολίτης ανέδειξε πλευρές του χαρακτήρα του που παρέμεναν άγνωστες σε πολλούς.

Στο επίκεντρο του λόγου βρέθηκαν η πίστη του Γιώργου Μαζωνάκη, η στήριξη που πρόσφερε σε όσους δυσκολεύονταν, η ευαισθησία του και η διάθεσή του να παραδέχεται τα λάθη του. Ο Μητροπολίτης μίλησε επίσης για τον δεσμό του τραγουδιστή με τη Νίκαια, όπου μεγάλωσε, καθώς και για το πώς αντλούσε από τη ζωή του υλικό για τραγούδια που συγκινούσαν χιλιάδες ακροατές.

«Παιδί της Νίκαιας, της πόλης των αγωνιστών της ζωής, εμφύτευσε μέσα του από μικρός τα βάσανα των ανθρώπων και ανέπτυξε βαθμιαία μια μοναδική ενσυναίσθηση για εκείνους που είχαν δυσκολίες», είπε, σημειώνοντας πως ο καλλιτέχνης στεκόταν στο πλευρό άλλων ανθρώπων χωρίς να επιδιώκει να προβληθεί δημόσια.

Η κοινωνική προσφορά του Γιώργου Μαζωνάκη και η αγάπη του κόσμου

Ο Μητροπολίτης αναφέρθηκε ιδιαίτερα στην εκτίμηση και την αγάπη που δεχόταν ο Γιώργος Μαζωνάκης από το κοινό, αλλά και στα έμπρακτα αισθήματα που έδειχνε ο ίδιος στους ανθρώπους, μέσα από την προσφορά του.

«Ο λαός που συνέρρευσε στην Κηδεία του απέδειξε την αγάπη που του είχε ο κόσμος, αλλά και εκείνος που έτρεφε για τους συνανθρώπους του. Ακούστηκαν πολλές και ποικίλες ευεργεσίες του σε όσους είχαν ανάγκη, μάλιστα σε ανώνυμους, αλλά και σε επώνυμους», είπε.

Στη συνέχεια, είπε: «Παιδί της Νίκαιας, της πόλης των αγωνιστών της ζωής, εμφύτευσε μέσα του από μικρός τα βάσανα των ανθρώπων και ανέπτυξε βαθμιαία μια μοναδική ενσυναίσθηση για εκείνους που είχαν δυσκολίες. Και έσπευδε αθόρυβα, χωρίς διαφημίσεις να ανακουφίσει τον κάθε συνάνθρωπο, ώστε να υπερβεί την όποια ανάγκη, να ξαναγυρίσει το χαμόγελο στα χείλη όλων».

Ο Μητροπολίτης συνέδεσε αυτή την προσφορά με το έργο του και πρόσθεσε: «Έχοντας βίωμα την αγάπη, τραγουδούσε το πόσο εξαρτημένος ήταν από την αγάπη: “Ανάσα δεν μπορώ να πάρω, αν δεν μ’ αγαπάς…”».

Ολόκληρη η ομιλία του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη Νικαίας, κ. Αλέξιου:

«Αγαπητοί μου αδελφοί, Η παρούσα ζωή είναι στάδιο αγώνα. Είναι στίβος όπου μπαίνουμε και προχωρούμε. Είμαστε οι διαβάτες, που μένουμε σε ένα «πανδοχείο», όπως το αποκαλεί ο ιερός Χρυσόστομος. Κάποτε φτάνουμε στο τέλος, και η Εκκλησία δέεται να είναι «Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και (έτοιμοι με) καλή απολογία». Ο θάνατος είναι «το σημείο που το μικρό ρυάκι της ζωής μας συναντιέται και χύνεται στον ωκεανό της αιωνιότητος».

«Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος αναφέρει πως «Οι ψυχές των κεκοιμημένων είναι σε άνεση ή σε οδύνη, κατά τα έργα τους… Ελευθερώνονται με τις δεήσεις των Ιερέων ιδίως της Θείας Λειτουργίας, αλλά και με τις αγαθοεργίες των συγγενών…». Και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μάς δίνει παρηγοριά λέγοντας: «Αδελφοί μου, μη λυπήσθε διά τους αποθαμένους, αλλά αν τους αγαπάτε, κάμετε ό,τι ημπορείτε διά την ψυχήν των, συλλείτουργα, μνημόσυνα, νηστείας, προσευχάς, ελεημοσύνας…».

Τα Μνημόσυνα, με όποιον τρόπο κι αν τελούνται, προσφέρουν όφελος τόσο στους ζωντανούς όσο και στους νεκρούς: στους πρώτους δίνουν παρηγοριά και ελπίδα. Για τους κεκοιμημένους, όμως, μεγαλύτερο όφελος έχει η συμμετοχή τους στη Θεία Ευχαριστία. Μέσω των μερίδων στο άγιο Δισκάριο «ενώνονται αόρατα με τον Θεό, επικοινωνούν μαζί Του, παρηγορούνται, σώζονται ευφραινόμενοι εν Χριστώ», όπως διαβεβαιώνει ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης.

Σήμερα τελούμε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και το ιερό Μνημόσυνο του αγαπημένου μας Γιώργου Μαζωνάκη, στον πανίερο Ναό της Αγίας Τριάδος στη Νίκαια. Η μεγάλη προσέλευση του κόσμου στην Κηδεία του μαρτυρούσε την αγάπη που δεχόταν, αλλά και εκείνη που ο ίδιος ένιωθε για τους συνανθρώπους του. Πολλές ευεργεσίες του προς όσους βρίσκονταν σε ανάγκη, είτε ανώνυμους είτε επώνυμους, έγιναν γνωστές.

Παιδί της Νίκαιας, μιας πόλης που έχει αναθρέψει ανθρώπους αγωνιστές της ζωής, ο Γιώργος Μαζωνάκης ένιωσε από νωρίς βαθιά τα προβλήματα των γύρω του και καλλιέργησε ξεχωριστή ενσυναίσθηση για όσους αντιμετώπιζαν δυσκολίες. Χωρίς να το διαφημίζει, έτρεχε διακριτικά να σταθεί σε κάθε συνάνθρωπο και να τον βοηθήσει να ξεπεράσει την ανάγκη του, φέρνοντας ξανά το χαμόγελο στα πρόσωπα. Η αγάπη ήταν βίωμά του, όπως και η εξάρτηση που τραγουδούσε πως ένιωθε από αυτήν: «Ανάσα δεν μπορώ να πάρω, αν δεν μ’ αγαπάς…», έλεγε μέσα από το τραγούδι και την έκανε πράξη.

Οι καλλιτέχνες, λέγεται, αντιλαμβάνονται τον κόσμο με ξεχωριστό βλέμμα. Ο Γιώργος είχε την ικανότητα να εντοπίζει την ομορφιά εκεί όπου οι άλλοι έβλεπαν μόνο στενά όρια, χωρίς προοπτική. Έδινε φωνή σε όσα έμεναν ανείπωτα και μορφή στα κρυμμένα συναισθήματα της ψυχής. Η πορεία του δεν υπήρξε απλώς μια αλληλουχία χρόνων, αλλά μια αδιάκοπη δημιουργία με πάθος, αναζήτηση και αλήθεια.

Τα τραγούδια του άγγιξαν βαθιά τον κόσμο και τον συγκίνησαν, τον προβλημάτισαν και τον οδήγησαν σε σοβαρές αναθεωρήσεις για μια καλύτερη ζωή, με αγάπη και προσφορά. Μια ζωή με αξίες και οράματα, μακριά από την υποδούλωση στην ύλη, όπως αποτυπώνει και ο στίχος του: «δεν μπορώ να γίνω υπόδουλος σε αυτά. Σταγόνα ο χρόνος» (Η φιλοσοφία μου).

Ιδιαίτερο βάθος έχει και η αναφορά του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου μας, Κυρίου Ιερωνύμου: «Με τον Γιώργο Μαζωνάκη είχα προσωπική γνωριμία… μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Είχε μια εξαιρετικά ευαίσθητη ψυχή, με ιδιαίτερα χαρίσματα και υπαρξιακές αναζητήσεις. Κατάφερε, με το ταλέντο, που του χάρισε ο Θεός, με την αυθεντικότητά του, να κερδίσει το κοινό, να εγγραφεί στη συλλογική μνήμη του λαού. Ήταν παιδί του Θεού. Μέσα στο σκοτάδι ανακάλυπτε πάντα την έξοδο προς το Φως. Ενώνω την προσευχή μου με τις προσευχές των οικείων του, όλων εκείνων που τον αγάπησαν».

Πιστός και συνειδητό μέλος της Εκκλησίας ήταν πράγματι ο Γιώργος. Ήταν ένας ταπεινός, απλός άνθρωπος, «της διπλανής πόρτας», όπως συνηθίζει να λέει ο λαός, και δεν δίσταζε να ζητάει συγγνώμη από ανθρώπους του κύκλου του. Η συγγνώμη κάνει τις ανθρώπινες σχέσεις καλύτερες και πιο όμορφες. «Συγγνώμη για τα λάθη μου συγγνώμη… δεν ήξερα ποιο δρόμο να διαλέξω… φταίω» (Δεν υποκρίνομαι). Μια συγγνώμη, τόσο απλή και τόσο υπέροχη.

Ύστερα από μια ταραγμένη μέρα, ήρθε το τέλος, απρόσμενα και ενώ βρισκόταν στο αποκορύφωμα της δράσης του. Σαν να το είχε προαισθανθεί, το είχε μελοποιήσει και τραγουδήσει: «Τέλειωσε κι αυτό το παραμύθι και το πρωτοβρόχι σιγανό, έκλαψε για μας, γεμάτο λύπη, στον πικρό αποχαιρετισμό…». Πριν από 2.400 χρόνια, ο Αριστοτέλης είχε πει: «Το ιδανικό είναι να αποχωρήσει κανείς από τη ζωή νηφάλιος και χωρίς να του λείπει κάτι». Η ήρεμη Έξοδος φέρνει λύτρωση!

Για όλα όσα πρόσφερε, όλοι εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους στον Γιώργο Μαζωνάκη. Του αναγνωρίζουν την ομορφιά που δημιούργησε και έφερε κοντά στον κόσμο, ιδιαίτερα στη Νεολαία μας. Η μνήμη του θα μείνει ζωντανή. «Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ζωντανών» έγραψε ο ιστορικός Τάκιτος τον 1ο αιώνα προ Χριστού. Και στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Ποιητής Ουράνης σημείωσε: «Τότε οι νεκροί πεθαίνουν όταν τους λησμονούνε».

Στο τροπάριο της εξοδίου Ακολουθίας ακούγεται η φωνή κάθε νεκρού, που μας απευθύνει αυτά τα λόγια: «Πηγαίνω μπροστά στον Κριτή. Σας παρακαλώ όλους και σας ικετεύω να προσεύχεστε αδιάκοπα στον Χριστό τον Θεό, για μένα, ώστε να με κατατάξει εκεί όπου βρίσκεται το Φως της ζωής».

Ευλογημένος να είναι ο δρόμος του προς το αιώνιο Φως. Προσευχόμαστε θερμά να τον αναπαύσει ο Θεός, ο Κύριος της ζωής και του Θανάτου, και να προσφέρει παρηγοριά στους οικείους του».