ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΟΡΤΕΚΗΣ: ΟΣΑ ΕΙΠΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΗ ΝΕΑ ΣΕΙΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ

Ο Γιάννης Τσορτέκης βρέθηκε απόψε καλεσμένος του Γρηγόρη Αρναούτογλου στο «The 2Night Show», δίνοντας μια συνέντευξη διαφορετική από τις συνηθισμένες. Η συζήτησή τους είχε χαρακτήρα… challenge, αφού έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί σε μόλις 20 λεπτά.

Με ιδιαίτερο ενθουσιασμό, ο αγαπημένος ηθοποιός αναφέρθηκε στο «Κρίνο και Αγκάθι», τη νέα σειρά του ΑΝΤ1 στην οποία συμμετέχει, και μοιράστηκε άγνωστες λεπτομέρειες από τα γυρίσματα. Παράλληλα, μίλησε για την πολλή αγάπη που δέχεται πλέον από το κοινό.

Ο ίδιος παραδέχτηκε ακόμη ότι παλαιότερα ένιωθε φόβο απέναντι στην τηλεοπτική κάμερα. Γυρίζοντας πίσω στη θεατρική πορεία του, θυμήθηκε επίσης μία από τις δυσκολότερες εμπειρίες του, όταν έπαθε πάνω στη σκηνή το αποκαλούμενο «σεντόνι».

Η αναγνωρισιμότητα και η επαφή με το κοινό

Ξεκινώντας την αναφορά του στην επαφή με το κοινό, ο Γιάννης Τσορτέκης είπε: «Δεν έχει αλλάξει κάτι με την αναγνωρισιμότητα. Έξω στον δρόμο απλά είναι πιο χαρούμενη η πραγματικότητα. Ο κόσμος ανταποκρίνεται και αυτό είναι ανθρώπινο. Μόνο χαρούμενο με κάνει, είναι διακριτικοί οι άνθρωποι, δεν είναι αυτό που φανταζόμαστε. Αυτό που ακούω, το ότι “θα ήθελα την ησυχία μου…”. Αυτό που κάνουμε είναι για τον κόσμο. Εγώ δεν έχω νιώσει ποτέ από τότε που έγινε αυτή η “έκρηξη”, ας πούμε, ότι έχει αλλάξει κάτι».

Ακολούθως, το ενδιαφέρον της κουβέντας μεταφέρθηκε στην υποκριτική και στους χαρακτηρισμούς που ακολουθούσαν επί σειρά ετών τους ηθοποιούς. Ο Γιάννης Τσορτέκης εξήγησε από την πλευρά του για ποιον λόγο πιστεύει ότι η διάκριση του εμπορικού από το καλλιτεχνικό ανήκει πια στο παρελθόν.

Αναπτύσσοντας τη θέση του, ο Γιάννης Τσορτέκης ανέφερε: «Γιατί να μην μου αρέσει η λέξη κουλτούρα; Ήταν αυτοί οι άνθρωποι που κάνανε την κουλτούρα και οι άλλοι που ήταν οι εμπορικοί. Όλο αυτό ήταν για να αφοριστεί το πράγμα. Αλλά τα πράγματα είναι απλά. Σιγά σιγά μπολιαζόμαστε και σε αυτό που συμβαίνει έξω από το χωριό μας που λέγεται “Ελλαδάρα”, ο ηθοποιός είναι για να συμμετέχει και να υπάρχει σε ό,τι είναι ικανός και είναι εφικτό να μπορεί να υπάρχει. Δεν είναι όλα για όλους και δεν είναι όλοι για όλα. Από εκεί και πέρα το εμπορικό με το καλλιτεχνικό πλέον δεν υπάρχει γιατί βράζουμε όλοι στο ίδιο καζάνι. Επί της ουσίας είναι η ανάγκη για επιβίωση που κινεί τα πράγματα προς όλες τις κατευθύνσεις».

Η τύχη, οι σχέσεις και ο φόβος για την κάμερα

Κατά τον ίδιο, η πραγματικότητα είναι απλή: ένας άνθρωπος αναζητά, αλλά συγχρόνως γίνεται και ο ίδιος αντικείμενο αναζήτησης· την ώρα που κάποιοι τον ψάχνουν, ψάχνει και εκείνος. Δεν το επισημαίνει ως ένα εύκολο σχήμα λόγου, αλλά επειδή θεωρεί ότι έτσι ακριβώς συμβαίνει. Πρόκειται για ζήτημα τύχης και συγκυριών, το οποίο δεν συνδέεται ούτε με την ποιότητα του καθενός ούτε με κάτι άλλο, ενώ δεν εξηγείται αποκλειστικά από τις σχέσεις. Ο Γιάννης Τσορτέκης, για παράδειγμα, δεν έβγαινε έξω και, ως αποτέλεσμα, δεν είχε σχέσεις, όμως τα πράγματα δεν λειτουργούν μόνο έτσι. Πιστεύει ότι ίσως, βαθιά μέσα του, φοβόταν την κάμερα: τόσο εκείνη που τον κατέγραφε την ώρα της συνέντευξης όσο και την τηλεοπτική, παρότι είχε κάνει κινηματογράφο. Αυτό υπήρχε κάπως στο μυαλό του και εκτιμά ότι πιθανότατα το αντιλαμβανόταν και ο απέναντί του. Άλλωστε, όπως δεν ταιριάζουμε και δεν δένουμε με κάθε άνθρωπο, έτσι κινούμαστε σαν μαγνήτες και μας ελκύουν άλλοι «μαγνήτες», αλλά εκείνοι που είναι κατάλληλοι για εμάς. Δεν πηγαίνουμε με όλους τους ανθρώπους, ούτε όλοι είναι για εμάς ούτε εμείς ταιριάζουμε σε όλους.