ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΤΙΝΑΚΗΣ: ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΖΗΤΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΘΗΛΥΠΡΕΠΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ
Ο ραδιοφωνικός παραγωγός μίλησε στο «The 2Night Show» για τα παιδικά του χρόνια και αποκάλυψε ότι στο σχολείο ζήτησαν από τη μητέρα του να είναι λιγότερο θηλυπρεπής.
Το βράδυ της Δευτέρας 5 Οκτωβρίου, ο Γιάννης Κατινάκης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «The 2Night Show».
Στην εφ’ όλης της ύλης κουβέντα που έκανε με τον Γρηγόρη Αρναούτογλου, ο ραδιοφωνικός παραγωγός μίλησε με ειλικρίνεια για τη ζωή του, τα παιδικά χρόνια του και τις δυσκολίες που έχει περάσει.
Αρχικά, ο Γιάννης Κατινάκης ανέφερε: «Είμαι από τη Ζάκυνθο. Γεννήθηκα στην Αθήνα και μου αρέσει πολύ η Αθήνα. Έχω πάει σε δυο σχολές, ξεκίνησα με ΙΕΚ υποκριτικής, το οποίο το τελείωσα, και μετά πέρασα μια βόλτα από τη σχολή Βεάκη, αλλά έφυγα. Δεν είμαι πολύ ανεκτικός στην πίεση. Όταν κάτι από την αρχή ξέρω ότι θα με δυσκολέψει και θα με πιέσει, κάνω σαν μικρό παιδί. Φεύγω, απασφαλίζω. Με δυσκολεύει πολύ ο φόβος, η αγένεια και όπου δεν υπάρχει αγάπη».
Γιάννης Κατινάκης: Η ελευθερία και οι ενοχές
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, μίλησε για την προσωπική ελευθερία που νιώθει σήμερα, σημειώνοντας ότι έχει αφήσει πίσω του τις ενοχές που είχε σε μικρότερη ηλικία.
Όπως εξήγησε ο Γιάννης Κατινάκης: «Φόβος υπάρχει. Πραγματική ελευθερία δεν υπάρχει στην κοινωνία. Όμως είναι ελεύθερη η ψυχή μου πια και δεν αισθάνομαι τις ενοχές που μπορεί να αισθανόμουν μικρός. Όταν πέφτω στο κρεβάτι μου το βράδυ ξέρω ότι είμαι ένας καλός άνθρωπος. Ότι αυτό που είμαι είναι φυσιολογικό, έχει έρθει από τη φύση, δεν έχω να λογοδοτήσω σε κανέναν. Είμαι ένα κομμάτι της κοινωνίας που θεωρώ ότι προσφέρω μόνο καλό. Δεν θα πειράξω κανέναν».
Ο ίδιος προχώρησε σε μια ιδιαίτερα προσωπική εξομολόγηση για το bullying που βίωσε στα σχολικά του χρόνια, λέγοντας: «Στο σχολείο έχω υποστεί bullying. Αυτό σημαίνει ότι περνάς την πόρτα του σχολείου και είναι κάτι παιδιά τα οποία φωνάζουν, σε σπρώχνουν, σου λένε πολύ άσχημους χαρακτηρισμούς που δεν μπορώ να πω τώρα. Αυτό συνεχίζεται και στο προαύλιο και στο διάλειμμα, με καθηγητές αμέτοχους. Ενώ το είχαν καταλάβει, είχε φωνάξει η διευθύντρια τη μητέρα μου και αντί να της πει “συμβαίνει αυτό, πάμε να κάνουμε κάτι να προστατέψουμε τον Γιάννη”, ήταν στο “ας πούμε στον Γιάννη να είναι λίγο λιγότερο εκφραστικός, θηλυπρεπής για να προσαρμοστεί στο παράλογο”. Είναι τρελό και κακοποιητικό. Δεν έχω παίξει ποτέ ξύλο στη ζωή μου, σιχαίνομαι τη βία. Ήμουν πολύ φοβισμένος».
Κλείνοντας, ο Γιάννης Κατινάκης είπε: «Η σωτηρία της ψυχής μου ήρθε μέσα από την τέχνη. Μπορεί να το λέω συνέχεια αυτό το πράγμα και να μου λένε ότι είμαι κουραστικός. Αποδίδω πάντα φόρο τιμής σε δυο γυναίκες που με έσωσαν. Την Άννα Παναγιωτοπούλου και τη Μαρία Καβογιάννη. Γιατί όταν γυρνούσα σπίτι κακοποιημένος ψυχικά, είχα δυο φίλες που ήταν πάντα εκεί με το πάτημα ενός κουμπιού και μου γέννησαν τα όνειρα που πραγματοποιώ σήμερα. Είναι η μαγεία της τέχνης αυτό, που μπορεί έναν άνθρωπο να μην τον έχεις δει ποτέ στη ζωή σου, να του δίνεις κουράγιο και να τον σώσεις».
