ΕΡΡΙΚΑ ΠΡΕΖΕΡΑΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΗ ΑΝΙΨΙΑ ΤΗΣ: «ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΗΣ»

Η Έρρικα Πρεζεράκου μίλησε στην εκπομπή «Super Κατερίνα» για τις δύσκολες εμπειρίες που έχουν σημαδέψει τη ζωή της, από την απώλεια της αγαπημένης ανιψιάς της μέχρι το σοβαρό ατύχημα που είχε στο παρελθόν.

Έχοντας έρθει αντιμέτωπη με ιδιαίτερα οδυνηρές καταστάσεις, η πρώην πρωταθλήτρια του άλματος επί κοντώ περιέγραψε πώς επιχείρησε να διαχειριστεί τις προσωπικές της δοκιμασίες. Αναφέρθηκε, παράλληλα, στη δύναμη που χρειάζεται κανείς ώστε να συνεχίσει τη ζωή του μετά από μια μεγάλη απώλεια.

Αναφερόμενη στην ανιψιά της που έφυγε άδικα από τη ζωή, η Έρρικα Πρεζεράκου είπε πως όσο εκείνη αντιμετώπιζε το πρόβλημα υγείας, προσπαθούσε να μένει δραστήρια και να βρίσκει λύσεις. Αργότερα, χρειάστηκε να ακολουθήσει μια πιο βαθιά εσωτερική πορεία, για να μπορέσει να διαχειριστεί την απώλειά της.

«Νομίζω ότι στα παιδιά λείπει το παράδειγμα. Νιώθω ότι τα παιδιά μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ να καταλάβουμε εμείς οι ενήλικες ότι είμαστε οι φύλακες της ενέργειάς τους και έχει σημασία η στάση μας, η θέση μας, ο λόγος μας να είναι αντίστοιχος με αυτόν που θα θέλαμε να δούμε τα παιδιά μας να είναι. Σίγουρα σε κάθε πρόκληση που ερχόταν στη ζωή μου υπήρχε και μια πολύ βαθιά μεγάλη ουσιαστική μετακίνηση εσωτερική και νομίζω ισχύει για όλους μας αυτό» ανέφερε αρχικά.

«Την απώλεια της ανιψιάς μου, την αντιμετώπισα με δύο τρόπους. Το πρώτο ήταν την ώρα που υπήρχε η ανάγκη να αισθανθώ το σώμα μου να δρα, να κινείται καθημερινά για να βρει λύσεις και τη στιγμή που απελευθερώθηκε αισθάνθηκα απλά ότι επειδή βαθιά σέβομαι και εμπιστεύομαι την κάθε ψυχή, ότι αυτό ήταν το συμβόλαιό της, αυτό ήταν η ολοκλήρωση, οπότε βαθύ σεβασμό σε αυτή την επιλογή. Τίμησα την επιλογή της ψυχής» εξομολογήθηκε η Έρρικα Πρεζεράκου.

«Με στενοχώρησε πολύ αυτό που συνέβη με τον Γιώργο Μαζωνάκη. Τον γνώρισα όταν ήμουν πάρα πολύ μικρή. Ξέρεις, νομίζω πως η φιλία είναι κάτι πάρα πολύ βαθύ, γι’ αυτό δεν θα έλεγα ότι ήμασταν φίλοι, όμως κάθε φορά που συναντιόμασταν κάπως, ήταν πολύ ωραία.

Αυτό που, όπως είπε, την εντυπωσίαζε στον συγκεκριμένο άνθρωπο ήταν πως δημιούργησε μια ξεχωριστή προσωπική διαδρομή. «Δεν ένιωθες ότι ανήκε κάπου, αλλά πραγματικά ότι ανήκε σε εκείνον, στον εαυτό του δηλαδή. Τη στήριξε αυτή τη μοναδικότητά του. Είναι έτσι ένα κομμάτι που ήταν πολύ συγκινητικό» ανέφερε η Έρρικα Πρεζεράκου.