ΕΛΕΝΗ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ: ΠΕΘΑΝΕ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 87 ΕΤΩΝ Η ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Η Ελένη Προκοπίου, μία από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές της χρυσής περιόδου του ελληνικού σινεμά, έφυγε από τη ζωή, σκορπίζοντας θλίψη στον καλλιτεχνικό χώρο.

Η ηθοποιός και χορεύτρια πέθανε σε ηλικία 87 χρόνων και η είδηση έγινε γνωστή το βράδυ της Κυριακής, 27 Σεπτεμβρίου. Τον θάνατό της ανακοίνωσε με ανάρτησή της η ηθοποιός Μέλπω Κωστή.

Μια μοναδική διαδρομή στη μεγάλη οθόνη

Με ξεχωριστό ταμπεραμέντο, εντυπωσιακή κινησιολογία και στενό δεσμό με τον χορό, η Ελένη Προκοπίου άφησε το προσωπικό της στίγμα σε μια περίοδο με σπουδαίες προσωπικότητες.

Η κινηματογραφική της διαδρομή άρχισε το 1960 και έκλεισε το 1972, με 23 ταινίες συνολικά στο ενεργητικό της. Διακρίθηκε κυρίως στις κωμωδίες και τα μιούζικαλ, είδη στα οποία ένωσε την υποκριτική της με το σπουδαίο ταλέντο της στον χορό.

Από το 1960 έως το 1965 χόρευε ως παρτενέρ του Βαγγέλη Σειληνού, ενώ στη σχολή χορού ήταν συμμαθήτρια με τη Μάρθα Καραγιάννη.

Παρότι βρισκόταν σε μια πολύ δημιουργική φάση της καριέρας της, αποφάσισε να αποσυρθεί σχετικά νωρίς από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν επρόκειτο για τυχαία επιλογή, καθώς η προσωπική και οικογενειακή ζωή βρέθηκαν στο επίκεντρο για εκείνη, ενώ τα χρόνια που ακολούθησαν έκανε ελάχιστες δημόσιες εμφανίσεις.

Η επιλογή της για μια ζωή χωρίς δημοσιότητα

Η Ελένη Προκοπίου δημιούργησε οικογένεια με τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο, που είχε γνωρίσει στα στούντιο της Finos Film. Αφού απομακρύνθηκε από τα καλλιτεχνικά πράγματα, αφοσιώθηκε στους δικούς της ανθρώπους και επέλεξε συνειδητά να ζει μακριά από τα φώτα.

Αρκετά χρόνια μετά, οι ταινίες της συνέχιζαν να προβάλλονται και μια νεότερη γενιά γνώριζε τη γοητευτική χορεύτρια του σινεμά, ενώ η ίδια κοίταζε το κινηματογραφικό παρελθόν της με σχεδόν αφοπλιστική απόσταση. Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις της, είχε αναφερθεί στον τρόπο με τον οποίο έβλεπε πλέον τον νεότερο εαυτό της στις παλιές ταινίες, παρέα με την εγγονή της.

Η Ελένη Προκοπίου ήταν μέλος της γενιάς των καλλιτεχνών που ταυτίστηκαν με μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Μια περίοδος γεμάτη μουσική, χορό, κομψότητα και μιούζικαλ, που εξακολουθεί να συναντά νέο κοινό, δεκαετίες αργότερα, μέσα από τις επαναλήψεις.

Με τον θάνατό της ολοκληρώνεται ένα ακόμη κεφάλαιο της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά, της οποίας οι εικόνες εξακολουθούν να έχουν θέση στη συλλογική μνήμη.

Φωτογραφικό υλικό: NDP