ΑΝΤΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ: ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΜΕ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΟΥ ΚΟΥΒΑΛΩΝΤΑΣ ΤΗΝ «ΤΑΜΠΕΛΑ» ΤΩΝ ΟΡΦΑΝΩΝ, ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΟΤΙ ΔΕ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΟ ΤΕΛΟΣ
Ο Αντρέας Γεωργίου μίλησε για τα δύσκολα παιδικά χρόνια με τα αδέλφια του και την ανάγκη να αποδείξει ότι μπορεί να προχωρήσει.
Ο Αντρέας Γεωργίου μίλησε για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, τονίζοντας ότι μεγάλωσε μαζί με τα αδέλφια του κουβαλώντας την «ταμπέλα» των ορφανών και την απόρριψη του κοινωνικού περιβάλλοντος, κάτι που τον πείσμωσε να αποδείξει πως μπορεί να πετύχει. Όπως είπε, η δημοσιότητα δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός, ενώ έμαθε να αντιμετωπίζει τις ταμπέλες και την κριτική με ψυχραιμία, κρατώντας μόνο ό,τι μπορεί να τον βοηθήσει να γίνει καλύτερος.
Πιο αναλυτικά
Μια αναδρομή στα παιδικά του χρόνια έκανε ο Αντρέας Γεωργίου στη νέα του συνέντευξη μιλώντας για τις δυσκολίες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μαζί με τα αδέλφια του, αλλά και για την ανάγκη που γεννήθηκε μέσα του από πολύ νωρίς να αποδείξει ότι μπορεί να προχωρήσει και να δημιουργήσει τη ζωή που ονειρευόταν.
Ο επιτυχημένος ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός έχει αναφερθεί και στο παρελθόν στις δύσκολες οικογενειακές στιγμές που σημάδεψαν τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Αυτή τη φορά, μέσα από τη συνέντευξή του στο περιοδικό Madame Figaro, αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος και τα αδέλφια του βίωσαν την απόρριψη από το κοινωνικό τους περιβάλλον και την «ταμπέλα» των ορφανών.
Σε άλλαξε καθόλου η δημοσιότητα;
Στον πυρήνα μου όχι, δεν με έχει αλλάξει. Η δημοσιότητα δεν ήταν για μένα ποτέ το ζητούμενο. Θα σου μιλήσω με απόλυτη ειλικρίνεια. Δεν ήθελα να γίνω διάσημος, αλλά είχα πάντα μια βαθιά ανάγκη να αποδείξω ότι μπορώ να τα καταφέρω.
Μεγαλώσαμε, εγώ και τα αδέρφια μου, έχοντας απορριφθεί από το κοινωνικό σύνολο και κουβαλώντας την “ταμπέλα” των ορφανών, με πολλούς να θεωρούν σχεδόν δεδομένο ότι δεν θα έχουμε καλό τέλος. Αυτό ήταν που με πείσμωνε και οδηγούσε τα βήματά μου. Ήθελα, με κάποιον τρόπο, να αποδείξω σε όλους αυτούς ότι ένα ορφανό παιδί μπορεί να προχωρήσει, να δημιουργήσει και να πετύχει.
Η “αστερόσκονη” της δημοσιότητας δεν με συγκίνησε ποτέ πραγματικά. Βέβαια, στάθηκα και τυχερός γιατί δεν έκανα επιτυχίες στην αρχή της καριέρας μου οπότε δεν ξέρω πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα αν αυτό συνέβαινε εξαρχής. Έζησα εξίσου την επιτυχία και την αποτυχία και κάπως όλο αυτό μού έδωσε την επίγνωση της εφημερότητας των πραγμάτων».
Σε ενοχλεί που οι άνθρωποι κολλούν τόσο εύκολα “ταμπέλες” σε άλλους ανθρώπους;
Σίγουρα δεν είναι όμορφο, ωστόσο σε προσωπικό επίπεδο ποτέ δεν επέτρεψα να με ενοχλήσει οτιδήποτε γράφτηκε ή ειπώθηκε για μένα. Περισσότερο με πλήγωναν σχόλια που αφορούσαν ανθρώπους που αγαπώ.
Είχα δημιουργήσει έναν δικό μου μηχανισμό άμυνας απέναντι σε όλο αυτό πείθοντας τον εαυτό μου ότι, για να ασχολούνται μαζί μου, σημαίνει ότι κάτι καλό κάνω ή τουλάχιστον ότι δεν περνώ απαρατήρητος.
Ταυτόχρονα, προσπάθησα να αξιοποιήσω ακόμη και την αρνητική κριτική. Όταν έβλεπα ότι μέσα σε ένα αυστηρό σχόλιο υπήρχε μια δόση αλήθειας, το κρατούσα και προσπαθούσα να γίνω καλύτερος. Στο τέλος της ημέρας, δεν γίνεται να αρέσουμε σε όλους. Εκείνο που έχει σημασία είναι να μένεις πιστός στην αλήθεια σου, όποια κι αν είναι αυτή
