Την έχετε αγαπήσει τη στήλη και σας ευχαριστούμε γι’ αυτό. Ελπίζουμε βέβαια ακόμα περισσότερο να αγαπήσετε τα ταξίδια σας εκεί.
Αυτό άλλωστε έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Λίγες ώρες σε μέρη που υπάρχουν εκεί έξω και σε περιμένουν να τα ανακαλύψεις.
Λίγες ώρες σε μέρη που υπόσχονται να σε κάνουν να ξεχαστείς από την βαριά καθημερινότητα, να σε κάνουν να θυμηθείς εκείνα τα απογεύματα που σε έβρισκαν στους χωματόδρομους των χωριών να παίζεις μέχρι να πέσει το σκοτάδι.
Οι καλύτεροι ρεπόρτερ είστε πολλές φορές εσείς οι αναγνώστες. Και σήμερα λοιπόν επιλέγουμε να παρουσιάσουμε έναν προορισμό που εσείς μας συστήσατε.
Πάμε λοιπόν στην Αραβησσό του νομού Πέλλας, ένα μέρος 1.070 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021.
Το χωριό είναι κτισμένο στους πρόποδες του βουνού Πάικου και 12 χιλιόμετρα βορειοδυτικά των Γιαννιτσών. Η πλειοψηφία των κατοίκων του προέρχεται από μέρη της Καππαδοκίας και συγκεκριμένα από τα χωριά Ενεχίλ και Αραβησσός (Παλαιά Αραβησσός), εξού και η ονομασία του τόπου, καθώς και από χωριά της Καλλίπολης (Ταϊφίρ, Γαλατά) και από τα μεγάλα Λιβάδια (κυρίως Βλάχοι).
<glomex-integration integration-id="40599w17mggcy6o3" playlist-id="auto“>
Απ’ την Αραβησσό της Καππαδοκίας, ήταν ο Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Μαυρίκιος.
Η Αραβησσός είναι ένα από τα πιο προικισμένα χωριά της περιοχής με πλούσιο φυσικό περιβάλλον, χτισμένη σε ένα σημείο όπου το Πάϊκο απλόχερα δίνει τα νερά του στον διψασμένο κάμπο της Πέλλας.
Ανάμεσα στην Λάκκα και τον Μυλότοπο, η Αραβησσός ξεχωρίζει όχι μόνο για τον χαρακτηρισμό που έχει ως υδροβολώνας του Πάϊκου αλλά και για τους μαχητικούς κατοίκους.
Το όνομα του χωριού, το οποίο ανήκε στην κοινότητα Ασιάρ Βέη, αρχικά ήταν Όμπαρ, το οποίο σημαίνει δέκα μπάρες νερό.
Οι Πηγές Αραβησσού υδροδοτούν την πόλη της Θεσσαλονίκης.
Το νερό αποθηκεύεται την περίοδο των βροχών από τα πλούσια δάση οξιάς και τροφοδοτεί τις πηγές στις περιοχές Τσιμτσίρι και Γάβρος. Βόρεια του χωριού, σε απόσταση περίπου 3 χλμ. βρίσκεται το λατομείο εξόρυξης υλικών για ασφαλτοκονίαμα και χαλκοστρώσεις.
Η ιστορία αυτού του τόπου έχει τις βάσεις της από το 1926, καθώς τότε έγιναν οι πρώτες εγκαταστάσεις των κατοίκων και την ίδια χρονιά μετονομάστηκε και ο οικισμός. Παλαιότερα οι μόνοι κάτοικοι ήταν οι Βλάχοι από τα Μεγάλα Λιβάδια, οι οποίοι όμως ζούσαν νομαδικά και έμεναν στην περιοχή εκείνη μόνο κατά το χειμώνα.
Οι πρόσφυγες της Αραβησσού της Μικράς Ασίας έμειναν σε σπίτια που τους έφτιαξε το κράτος και ασχολήθηκαν με την γεωργία. Συχνές ήταν οι ασθένειες λόγω της γειτνίασης με το Βάλτο των Γιαννιτσών (π.χ. ελονοσία). Αργότερα, κατέφτασαν πρόσφυγες από το Ενεχίλ που ασχολήθηκαν επίσης με τη γεωργία, καθώς και σε ένα εργοστάσιο υφαντουργίας.
Το χωριό έχει δυο εκκλησίες: τον κεντρικό ναό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και το δεύτερο ναό στα νεκροταφεία του χωριού, αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Οι πηγές Αραβησσού έχουν χαρακτηριστεί ως υγρότοπος και απέχουν μισό χιλιόμετρο νοτιοανατολικά του χωριού. Έχουν εμβαδόν 50 στρέμματα και βρίσκονται σε υψόμετρο 43 μέτρων. Εκεί βρίσκονται χώροι εστίασης ώστε ο επισκέπτης να απολαύσει το τοπίο.
Στο χώρο ανάβλυσής λειτουργεί αντλιοστάσιο, το οποίο τροφοδοτεί με πόσιμο νερό την πόλη της Θεσσαλονίκης. Οι 11 γεωτρήσεις παροχετεύουν 4.700 κυβικά μέτρα νερού την ώρα. Το νερό συγκεντρώνεται σε τρία φρεάτια στράγγισης και στη συνέχεια οδηγείται στο φρεάτιο υδροληψίας. Από εκεί μέσω αγωγού μεταφέρεται στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Τον υδάτινο πλούτο των Πηγών συμπληρώνουν η Πηγή του Πλατάνου, άλλες, μικρότερες αναβλύσεις και το ποτάμι ορίζοντας μια φύση γόνιμη, φιλόξενη, σκιερή.
Τα πλεονεκτήματα των Πηγών της Αραβησσού, η ευλογία του νερού και ο εύφορος κάμπος, έγιναν αντιληπτά ήδη από τα νεολιθικά χρόνια. Στη θέση «Τούμπα» εντοπίσθηκε νεολιθικός οικισμός της 4ης χιλιετίας π.Χ., η έκταση του οποίου ξεπερνά τα 100 στρέμματα. Βόρεια του προϊστορικού οικισμού στο ύψωμα που φέρει την ονομασία Παλαιόκαστρο, διαπιστώθηκε η ύπαρξη ελληνιστικής πόλης, η οποία είναι γνωστή από το Θουκυδίδη με το όνομα Κύρρος. Η θέση κατοικήθηκε και κατά τους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους. Το υστεροελληνιστικό αγαλμάτιο κιθαρωδού Απόλλωνα, οι μαρμάρινες ρωμαϊκές επιγραφές και το σωζόμενο μεσαιωνικό τείχος βεβαιώνουν τη συνεχή κατοίκηση των Πηγών.
Σε απόσταση 1,5 χλμ. από το Παλαιόκαστρο η ανασκαφική έρευνα έφερε στο φως στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ρωμαϊκό οικοδόμημα με εσωτερική αυλή. Από την τοιχοδομία, τα δάπεδα και τα κινητά ευρήματα κυρίως τα νομίσματα χρονολογείται από τον 1ο αιώνα π.Χ. έως τις αρχές του 5ου αιώνα μ.Χ.. Το κτιριακό αυτό συγκρότημα θα μπορούσε να ταυτιστεί με το Mutatio Scurrio, το σταθμό της Εγνατίας Οδού ανάμεσα στην Πέλλα και την Έδεσσα, όπου στάθμευαν οι ταξιδιώτες για ολιγόωρη ξεκούραση.
Το Πάρκο Πηγών Αραβησσού αποτελεί σημαντικό φυσικό και πολιτιστικό σημείο για την περιοχή.
Είναι ένα πανέμορφο φυσικό καταφύγιο γεμάτο φυσικές πηγές και καταπράσινες εκτάσεις, δημιουργώντας ένα ειδυλλιακό σκηνικό για περιπάτους, πικνίκ, αναψυχή και εξερεύνηση της τοπικής χλωρίδας και πανίδας.
*με πληροφορίες από Δήμος Πέλλας / Αραβησσός Πέλλας – Wikipedia