ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΦΥΤΡΩΝΕΙ ΦΛΙΣΚΟΥΝΙ ΚΑΙ ΑΓΡΙΑ ΜΕΝΤΑ: ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ

Το άρθρο περιγράφει το Άγιο Όρος ως έναν μοναδικό παράδεισο βιοποικιλότητας στη Βόρεια Ελλάδα, όπου η περιορισμένη ανθρώπινη παρέμβαση έχει διατηρήσει ανέπαφο ένα σπάνιο φυσικό τοπίο με πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Με πάνω από το μισό των ελληνικών ενδημικών φυτών να απαντώνται εκεί, τα δάση, τα ρέματα και η απουσία έντονης ανάπτυξης συνθέτουν μια σχεδόν εξωπραγματική εικόνα φύσης.
Πιο αναλυτικά
Λέξεις / Εικόνες: Νίκος Μισυρλής
Μέσα στο κατακαλόκαιρο, ανάμεσα σε ειδήσεις, δυστυχώς, «καλοκαιρινής κανονικότητας» για μεγάλες πυρκαγιές, που, με τη σειρά τους, προκαλούν συζητήσεις για τον τρόπο διαχείρισης από την πολιτεία του δασικού μας περιβάλλοντος, ένα μικρό οδοιπορικό σε έναν παράδεισο βιοποικιλότητας, στη Βόρεια Ελλάδα, στη χερσόνησο του Άθω.
Το «τρίτο πόδι» της Χαλκιδικής, απαγορευμένο, για θεολογικούς λόγους, για τον γυναικείο πληθυσμό όλου του κόσμου, είναι ένας τόπος όπου η απουσία της εντατικής ανθρώπινης δραστηριότητας έχει αφήσει τη φύση να χτίσει τη δικιά της «μεσογειακή ζούγκλα».
Από τα 3.500 φυτικά ενδημικά είδη (που φύονται μόνο σε συγκεκριμένη περιοχή του κόσμου) της Ελλάδας, περίπου τα μισά (1.700) απαντώνται στη χερσόνησο του Άθω.

Η ιδιαίτερη γεωλογική δομή, η μορφολογία του τόπου, αλλά και η παντελής άσκηση εκτατικής κτηνοτροφίας (απαγορεύονται τα ζώα εκτροφής στο Άγιο Όρος), έχει διατηρήσει ανέγγιχτη τη βιοποικιλότητα. Με δασοκάλυψη πάνω από 90%, πλήθος ρεμάτων και πηγών, έχει διαμορφωθεί ένα περιβάλλον υγιές και φιλόξενο και για μεγάλο αριθμό ειδών άγριας πανίδας.


Ρέματα με νερό ακόμη και μέσα στην αυγουστιάτικη κάψα, ανύπαρκτη φωτορρύπανση, αλλά και απουσία κινήτρων για «ανάπτυξη» (καταπατήσεις γης για οικοδομικές ή και ενεργειακές δραστηριότητες), έχουν δημιουργήσει μια εικόνα σχεδόν εξωπραγματική, που ψιθυρίζει, περιγράφει πώς θα ήταν η φύση, αν είχαμε μια διαφορετική προσέγγιση μαζί της…




