Συντάκτες του «Guardian» κατέγραψαν σε μια λίστα τις 25 αγαπημένες ευρωπαϊκές ταξιδιωτικές τους ανακαλύψεις για τη χρονιά που φεύγει.
Μια διαδρομή με τρένο στην τελευταία στάση του Τιτανικού στην Country Cork της Ιρλανδίας
Σε μία εκδρομή στην Ιρλανδία στα μέσα του καλοκαιριού, είδα δελφίνια στην Ιρλανδική Θάλασσα, ηλιοβασίλεμα από τον Liffey και ομιχλώδεις θέες των βουνών Galtee. Η μισής ώρας διαδρομή με το τρένο στο Cobh, μέσα από το λιμάνι της Cork που είναι γεμάτο νησάκια, ήταν ιδιαίτερα όμορφο. Καθώς ο σιδηρόδρομος διέσχιζε την Lough Mahon, η οποία φιλοξενεί χιλιάδες θαλασσοπούλια, υπήρχε νερό και στις δύο πλευρές του τρένου. Είδα πελεκάνους, ερέτρους, γονδίτες και κοινούς γλάρους, οι οποίοι φωλιάζουν σε πλωτές εξέδρες. Οι κουρούνες αναζητούσαν τροφή στις λασπολογίες, και ένας παλαιός πύργος Martello στεκόταν σε ένα δασώδες ακρωτήρι.
Καταλαμβάνοντας ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά λιμάνια του κόσμου, η γέφυρα της Cork, που συνδέει το αρχιπέλαγος, περιλαμβάνει το Μεγάλο Νησί των 20 τετραγωνικών μιλίων στο θαλασσινό άκρο. Εδώ θα βρεις το Cobh με τα πολύχρωμα σπίτια με ταράτσα, τους φοίνικες κατά μήκος της προκυμαίας και τη μυρωδιά από το φρυγανισμένο ψωμί σόδας. Η πόλη ήταν το τελευταίο λιμάνι που επισκέφθηκε ο Τιτανικός, πριν το καταδικασμένο του ταξίδι. Σήμερα η Cork είναι πρωτοπόρος στις βιώσιμες μεταφορές: ποδηλατικές πράσινες διαδρομές διασχίζουν τεράστιους καλαμιώνες στους βάλτους του Ballyvergan και οκτώ νέοι σιδηροδρομικοί σταθμοί έρχονται σύντομα.
Phoebe Taplin
<glomex-integration integration-id="40599w17mggcy6o3" playlist-id="auto“>
Προσιτό σκι στην Βουλγαρία
“Δεν χαμογελάω, είμαι Βούλγαρος” μου είπε ο Yuri, ο εκπαιδευτής του σκι “Αλλά μπορώ να σε κάνω έναν καλύτερο σκιέρ.” Μέχρι την τρίτη μέρα είχα κερδίσει ένα “όχι και άσχημο” και το χαμόγελό μου απλωνόταν από αυτί σε αυτί.
Υπάρχουν πολλά για να χαμογελάσει κανείς στο Borovets, παρά τους αστείους εκπαιδευτές: η τιμή, για αρχή. Οι μικρές χειμερινές διακοπές για σκι εδώ είναι πολύ πιο οικονομικές από το να πάει κανείς στις Άλπεις. Στο Borovets, στα βουνά Rila είναι το πρώτο κατάλυμα για σκι της Βουλγαρίας και έχει 58 χιλιόμετρα καλά συντηρημένες πλαγιές που περιβάλλονται από δάση. Για να κρατήσουμε την ενέργεια μας, φάγαμε ζεστά αφράτα μανίτσα (γεμιστά πιτάκια), λουκάνικα ψημένα σε ανοιχτή φωτιά και χορταστική φασολάδα.
Ailsa Sheldon
Μια απόδραση στις λίμνες της Ελβετίας
Για μία χώρα χωρίς πρόσβαση στην θάλασσα, η Ελβετία έχει απροσδόκητη εμμονή με το να ασχολείται με βάρκες. Οι ατμοκίνητες βάρκες και τα τουριστικά πλοία είναι συνηθισμένα στις μεταφορές στις λίμνες Constance, Léman και Lucerne αλλά το να πλέω πάνω στις ατελείωτες μπλε επιφάνειες των λιμνών Biel, Neuchâtel και Murten (στην περιοχή των τριών λιμνών, περίπου μιάμιση ώρα με τρένο από την Γενεύη) αυτό το καλοκαίρι, ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Οι θερμοκρασίες, με τον ήλιο να χωρίζει τα νερά, ένιωσα την Μεσόγειο. Το κολύμπι αργά το απόγευμα και η κωπηλασία με σανίδα έκαναν κι αυτά την δουλειά τους.
Χοροπηδούσα ανάμεσα στο Neuchâtel και στο Le Landeron στην λίμνη Biel, γλιστρώντας το πέρασμα μέσα από χωριά που μοιάζουν να ξεφεύγουν από τον χρόνο στις πλαγιές των βουνών Jura. Κολύμπησα στο κανάλι Zihl με μοναδική παρέα τους αλκυόνες και τους ερωδιούς. Ήπια τόσα πολλά ποτήρια λευκό κρασί chasselas στο Ligerz, όπου ένα υπέροχα όμορφο εκκλησάκι στέκεται ανάμεσα στα αμπέλια. Ανακάλυψα το ξεχασμένο νησί του Αγίου Πέτρου, που φιλοξενεί ένα μοναστήρι-ξενοδοχείο του 12ου αιώνα και όπου ο φιλόσοφος του Διαφωτισμού Ζαν-Ζακ Ρουσσώ κάποτε γύρισε την πλάτη στον κόσμο. Καθώς εξερευνούσα, σκέφτηκα ότι θα ήθελα να κάνω το ίδιο.
Mike MacEacheran
Παρακολουθώντας έναν “χορό του ουρανού” πάνω από τους υδροβιότοπους του Lancashire στο Ηνωμένο Βασίλειο
Η Martin Mere στην πεδιάδα του δυτικού Lancashire, κάποτε η μεγαλύτερη λίμνη της Αγγλίας, αποξηράθηκε από λόρδους που λάτρευαν τη γεωργική γη. Ευτυχώς, δεν την άδειασαν τελείως και οι υδροβιότοποι, διαχειριζόμενοι από τους Wildfowl και Wetlands Trust, είναι πλέον ένας πολύτιμος βιότοπος για υδρόβια πουλιά και πουλιά που αγαπούν τα καλάμια. Το φθινόπωρο περισσότερα από 45.000 πουλιά με ροζ πόδια κουρνιάζουν εδώ.
Όπως πολλοί που έχουν μεγαλώσει στην βορειοδυτική πλευρά, περνούσα δίπλα από την Martin Mere κάθε καλοκαίρι, κατευθυνόμενος προς το Southport. Ελεύθερος χρόνος σημαίνει παραλία, εκδηλώσεις και ψώνια. Ίσως η βιομηχανική κληρονομιά της περιοχής ενίσχυσε την ιδέα ότι η γη υπάρχει για να μετατρέπεται σε σπίτια, δρόμους και χώρους εργασίας. Μόλις από τότε που επέστρεψα να μείνω στην χώρα πέντε χρόνια πριν, άρχισα να εκπαιδεύω ξανά τον εαυτό μου σχετικά με τα φυσικά της πλεονεκτήματα.
Νωρίτερα φέτος, ήμουν αρκετά τυχερός ώστε να δω δακτυλιωμένες τσίχλες, γεράκια, ένα merlin και το μεγαλύτερο βραβείο από όλα, βόρειους γερακάδες -διάσημοι για το «χορό στον ουρανό» και την καταπίεσή τους από τους εκτροφείς φασιανών -στο εθνικό τοπίο του δάσους Bowland.
Κάθε εποχή, το Lancashire γίνεται κάτι περισσότερο από ένα μέρος πλαισιωμένο από το παρελθόν. Όταν μεγάλωνα, θαύμαζα όλα τα ίχνη των αεροπλάνων· θα γεράσω κοιτάζοντας τα πιο ήπια, πιο ήσυχα μοτίβα των αερομεταφορέων της φύσης.
Chris Moss
Ένα εξοχικό σπίτι στο κέντρο του Μιλάνου
Τα καλοκαίρια στο Μιλάνο είναι αναπόφευκτα, πολύ συχνά ζεστά και υγρά. Όπως και σε πολλές ιταλικές πόλεις, οι κάτοικοι πιθανόν να κατευθυνθούν προς την θάλασσα και την εξοχή, όσο οι θερμοκρασίες αυξάνονται. Παρόλα αυτά η Necchi Campiglios, μια ευκατάστατη οικογένεια που έκανε την περιουσία της κατασκευάζοντας ραπτομηχανές, επέλεξε να χτίσει το τέλειο εξοχικό της σπίτι στο κέντρο της πόλης.
Σχεδιασμένο την δεκαετία του 1930 από τον Piero Portaluppi, η βίλα Necchi Campiglios παραμένει σαν μια αυταπάτη στην δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ιταλίας, τοποθετημένη σε καταπράσινους κήπους με μια πισίνα -μία τέλεια μικρή όαση για να ξεφύγεις από την ζέστη ακόμα σε έναν πολύ συνηθισμένο δρόμο. Υπάρχουν πολλά να θαυμάσεις μέσα, με κομψά έπιπλα και εξοπλισμό, ξύλινες επενδύσεις και μαρμάρινα δάπεδα, και μια εντυπωσιακή συλλογή έργων τέχνης. Είναι δύσκολο να φανταστείς ένα ομορφότερο μέρος για να δροσιστείς καθώς η ζέστη της πόλης εντείνεται, παρά στη βεράντα με θέα τον κήπο.
Max Benato
Περπατώντας στα βουνά του Κοσόβου
Τα ιστορικά βιβλία παρέχουν καίριες πληροφορίες για πεζοπορία στο Κόσοβο, αλλά μην προετοιμαστείς για την ομορφιά των βουνών. Πέρασα μία εβδομάδα στην πρόσφατα ανασχεδιασμένη Via Dinarica στο Κόσοβο το καλοκαίρι. Περπατήσαμε ανάμεσα σε λουλούδια edelweiss στο ορεινό χείλος στα σύνορα με το Μαυροβούνιο: από τη μια πλευρά απότομο και βραχώδες και από την άλλη έντονα πράσινο, κατηφορίζοντας σε λιβάδια με ροζ και κίτρινα αγριολούλουδα.
Τα πουλιά πετούσαν γύρω από ψηλούς βραχώδεις όγκους, ενώ οι πολύχρωμοι τροφοσυλλέκτες κάθονταν σε κλαδιά πιο κάτω. Η άγρια ζωή που έχει εξαφανιστεί από μεγάλο μέρος της Ευρώπης εξακολουθεί να ευδοκιμεί εδώ (αρκούδες, λύκοι, λύγκες) σε ένα μωσαϊκό από δέντρα βελανιδιάς και οξυάς, βατόμουρα και θάμνους, βαθιές κοιλάδες και ψηλά οροπέδια. Οι ορεινές λίμνες προσφέρουν ονειρικά μέρη για κολύμπι κάτω από τις ψηλές κορυφές κοντά στην Αλβανία.
Μείναμε σε απομονωμένα σαλέ με φόντο τα βουνά, όπου τα μπουρέκια (αλμυρά ζυμαρικά) καταβροχθίζονταν τα βράδια και συνοδεύονταν από ρακί -ένα σπιτικό φρουτώδες ποτό, που διέφερε πολύ σε ποιότητα και δύναμη.
Stuart Kenny
Ένα ειρηνικό χωριό στην Προβηγκία
Να κινείσαι στην Γαλλία με ένα αυτοκίνητο γεμάτο παιδιά και εξοπλισμό για κάμπινγκ έχει γίνει μια καλοκαιρινή παράδοση. Φέτος, στον δρόμο μας για το Gorges du Verdon κάναμε παράκαμψη μέσω του Cotignac και καταλήξαμε σε ένα πολύ ξεχωριστό μέρος. Οι ιδιοκτήτες του πέρασαν πέντε χρόνια αποκαθιστώντας τρία άγρια εκτάρια ακριβώς έξω από το χωριό που τώρα φιλοξενούν δύο τέντες με κουδούνια σε πλατώματα στους λόφους ανάμεσα στα πεύκα.
Όλα είχαν οργανωθεί με τόσο προσεκτικό τρόπο: μια χειροποίητη κουζίνα κάτω από τη σκιά ενός πανιού, ένα υπαίθριο ντους συνοδευόμενο από τον ήχο των τζιτζικιών. Οι μέρες κυλούσαν αργά: περπατούσαμε για να αγοράσουμε γλυκά, κάναμε αναρρίχηση στα απότομα σκαλιά για να εξερευνήσουμε τα παλιά σπήλαια-σπίτια στους ασβεστολιθικούς βράχους πάνω από το χωριό αλλά κυρίως τα παιδιά αγαπούσαν την πισίνα και τα Shetland πόνυ (Scotchy και Whisky) και εγώ ένιωθα μια βαθιά αίσθηση ειρήνης.
Fiona Kerr
Ξεφεύγοντας από τα συνηθισμένα μονοπάτια στην Αλβανία
Η πρώτη στάση μιας οικογενειακής εκδρομής για πεζοπορία στην Αλβανία φέτος το καλοκαίρι άφησε μόνιμη εντύπωση και απέδειξε ότι το να αποφεύγεις τα συνηθισμένα μονοπάτια συχνά φέρνει τις μεγαλύτερες ανταμείψεις. Περάσαμε δύο βράδια σε ένα σπίτι φιλοξενίας που περιβάλλεται από οπωρώνες, κυψέλες και μικρές φάρμες που αραιώνουν καθώς πλησιάζεις τα Καταραμένα Βουνά -ένα επιβλητικό αμφιθέατρο. Φτάνοντας το σούρουπο, τα παιδιά (10 και 12 ετών) έπαιξαν με τα γατάκια στον εξώστη της καμπίνας μας ενώ εμείς κουβεντιάζαμε με τον ιδιοκτήτη για την ζωή στην Lëpushë. Η μετανάστευση στο εξωτερικό ή στις πόλεις είναι ένα πρόβλημα (το τοπικό σχολείο έχει μόνο έναν μαθητή) και ο τουρισμός είναι ένας σωτήριος πόρος για όποιον έχει μείνει πίσω.
Ευτυχώς, η Lëpushë έχεις πολλά να κάνεις. Την πρώτη μέρα, πηδήξαμε από βράχους σε μια καταγάλανη πισίνα και καταβροχθίσαμε σπιτικό τυρί και ψωμί στην στάνη του βοσκού (καλοκαιρινό στρατόπεδο). Την δεύτερη, κάναμε πεζοπορία στις κορυφές Maja και Nagvacit (2.412 μέτρα), σε σχεδόν έρημα μονοπάτια, μαζεύοντας άγρια μύρτιλα στον δρόμο. Παρόλα αυτά, η Lëpushë δέχεται μόνο ένα μικρό μέρος των επισκεπτών που υποδέχονται τα κοντινά Theth και Vusanje, επειδή δεν βρίσκεται στη δημοφιλή διαδρομή πεζοπορίας των Κορυφών των Βαλκανίων.
Holly Tuppen
Μία τυχερή ανακάλυψη στην τροπική ακτή της Ισπανίας
Ένα μακρύ χαμόγελο μιας παραλίας με τετράγωνα ξενοδοχεία στην άκρη ενός χιονιού από λευκά θερμοκήπια καλυμμένα με πλαστικό -δεν είχαμε προσδοκίες για την Calahonda στην Ανδαλουσία. Σταματήσαμε σε αυτό το πρώην ψαροχώρι κοντά στο Motril, όχι για να μπερδευτούμε με τον πολύ μεγαλύτερο Sitio de Calahonda πιο δυτικά, για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο επειδή φαινόταν το λιγότερο δομημένο μέρος για να κάνεις ένα διάλειμμα στο ταξίδι για την τροπική ακτή της Ισπανίας.
Φωτογραφίσαμε το κοπάδι από μικρά καΐκια που φούσκωναν κάτω από τον ακρωτήρι της πόλης, κολυμπήσαμε σε μίλια βαθιά, σκούρα μπλε νερά σαν Kool-Aid, φάγαμε χοντρούς boquerones (τηγανητές αντσούγιες) σε ένα απλό chiringuito (παραθαλάσσιο μπαρ), και παρακολουθήσαμε ηλικιωμένα ισπανικά ζευγάρια να περπατούν αργά για δείπνο καθώς εμείς μόλις αρχίζαμε να πηγαίνουμε προς το κρεβάτι. Ξανά στον δρόμο το επόμενο πρωί, με τα μαγιό μας να βρέχουν την πλάτη της θέσης, συμφωνήσαμε ότι μερικές φορές το καλύτερο πλάνο ταξιδιού είναι να μην έχεις κανένα.
Rhiannon Batten
Απαράμιλλα νησιά στην Φιλανδία
Το πιο θεαματικό ηλιοβασίλεμα που έχω δει φέτος; Πετώντας πίσω πάνω από τα ιριδίζοντα νερά της λίμνης Saimaa της Φινλανδίας ένα δροσερό απόγευμα στα τέλη Σεπτέμβρη, καθώς ο ρευστός ήλιος και τα λευκά φτερά των αμυδρών νεφών διέκοπταν τον ζωηρό μπλε ουρανό. Είχαμε φύγει από τη βάση μας για να δούμε την φώκια που διατρέχει τον μεγαλύτερο κίνδυνο στον κόσμο -υπολογίζεται ότι ζουν μόνο 530 φώκιες στη λίμνη. Ήταν ντροπαλές το απόγευμα που βγήκαμε, οι βράχοι τους για ηλιοθεραπεία άδειοι, αλλά αυτό δεν είχε την παραμικρή σημασία: σταματήσαμε σε ένα νησί για να μαζέψουμε κίτρινα μανιτάρια και μύρτιλα και σε ένα άλλο για να ακολουθήσουμε ένα ορειβατικό μονοπάτι που οδηγεί σε ένα σημείο με θέα δεκάδες ανέγγιχτα νησάκια, πυκνά καλυμμένα με πεύκα και περιτριγυρισμένα από ασημένια-γκρι βράχια. Τον χειμώνα, όταν η λίμνη παγώνει, υπάρχουν 38 μίλια πίστες για πατινάζ στον πάγο. Ανυπομονώ να επιστρέψω!
Annabelle Thorpe
Ένα βράδυ στην μικρότερη πόλη της Ιταλίας
Περνούσαμε κάθε στροφή προσεκτικά καθώς κατεβαίναμε το Monte Aureo. Στην τελευταία στροφή, το Atrani εμφανίστηκε μέσα από ένα τούνελ στον βράχο, η γέφυρά του φωτισμένη στον οκτωβριανό νυχτερινό ουρανό και τα σπίτια του να κατρακυλούν στους γκρεμούς προς τη Θάλασσα των Τυρινών. Ο Roberto, ο οδηγός μας είπε ότι μπήκαμε στην μικρότερη πόλη της Ιταλίας -και στην πιο όμορφη.
Η είσοδος του ξενοδοχείου μας κρυβόταν κάτω από τη γέφυρα, μια στενή είσοδος που οδηγούσε σε έναν λαβύρινθο από σκαλοπάτια ασβεστωμένα να περιστρέφονται ανάμεσα σε παλιά τείχη. Ξυπνήσαμε ακούγοντας τις καμπάνες της Santa Maria Maddalena και βγήκαμε στο μπαλκόνι, όπου οι κεραμοσκεπές ανέβαιναν στην απόκρημνη πλαγιά και κάτω, η θάλασσα κινούταν απαλά στην παραλία. Ένας κόκορας λαλούσε και ένα μόνο αυτοκίνητο διέσχιζε τη γέφυρα.
Μετά το πρωινό, πήραμε άλλο τούνελ πιο μακρύ. Στην απέναντι πλευρά ήταν το Αμάλφι, το ζωντανό και φωτεινό λιμάνι, σαν να είχαμε περάσει μέσα από μια πύλη και γυρίσαμε σε μία εντελώς άλλη ηλικία.
Vic O’Sullivan
Νόστιμο ψάρι στο Tynemouth στο Ηνωμένο Βασίλειο
Μια χούφτα σέρφερ ιππεύαμε τα κύματα της Βόρειας Θάλασσας κάτω από έναν καταγάλανο ουρανό. Αλλά αντί για μαγιό, ήμασταν τυλιγμένοι με μάλλινες ζακέτες αυτή τη δροσερή ημέρα του Ιανουαρίου.
Τρεις γενιές της οικογένειας μου είχαμε έρθει στο μοναδικό Riley’s Fish Shack που βρίσκεται κάτω από τα πράσινα φαράγγια του Tynemouth και τα ερείπια μιας μονής και ενός κάστρου. Μας τράβηξε η καμινάδα του κοντέινερ -ένας φάρος καπνού σαν φάρος. Οι θαρραλέοι πελάτες καθόντουσαν στην βεράντα και στις ξαπλώστρες στην άμμο, τυλιγμένοι με κουβέρτες. Είχαμε κλείσει ένα ξύλινο τραπέζι στο ζεστό εσωτερικό, που ζεσταινόταν από τη ψησταριά με ξύλα.
Περίμενα ψάρι και τηγανιτές πατάτες. Αντίθετα, καταβροχθίσαμε τεράστιες empanadas με ψάρι γεμάτες με πράσινη σάλτσα: ραγού από καλαμάρι καλυμμένο με μαγιονέζα μαϊντανού: ψητό κομμάτι γλώσσας σε βούτυρο ancho-chilli, με σαλάτα από κάππαρη και αγγούρι: και ακαταμάχητο φρέσκο προζυμένιο ψωμί -όλα σερβιρισμένα βιώσιμα σε ξύλινα κουτιά με ξύλινα μαχαιροπίρουνα μιας χρήσης.
Ονειρευόμουν να επιστρέψω πάρα να μένω 1.000 μίλια μακριά από την Μασσαλία. Ευτυχώς, ο ξάδερφός μου μένει κοντά στο Newcastle οπότε είχα μια δικαιολογία να επιστρέψω.
Alexis Steinman
Μια αφανής πόλη της Βόρειας Ιρλανδίας
Το τελευταίο μου βιβλίο υποστηρίζει τις μη δημοφιλείς πόλεις και υποστηρίζει ότι οπουδήποτε μπορεί να είναι ευχάριστο αν του δοθεί έστω η μισή ευκαιρία. Η πόλη του Newry της Βόρειας Ιρλανδίας είναι γνωστή για τα ψώνια, τον εγκλωβισμό στις Ταραχές και τον πρώην τερματοφύλακα Pat Jennings. Δεν είναι γνωστή για την ποιότητα των μουσείων της, την φιλικότητα των ανθρώπων της ή την εκπληκτική ομορφιά της υπαίθρου της -αλλά θα έπρεπε να είναι. Το δημαρχείο εκτείνεται πάνω σε ένα ποτάμι και είναι θέαμα για τα κουρασμένα μάτια.
Ben Aitken
Το τέλειο παριζιάνικο μπιστρό
Είμαι συνεχώς σε αναζήτηση του καλύτερου μπιστρό στο Παρίσι και σε ένα ταξίδι φέτος την άνοιξη, νομίζω ότι το βρήκα. Ακολουθώντας ένα πλακόστρωτο δρομάκι με κατεύθυνση στο μοναδικό βιβλιοπωλείο Shakespeare and Company, συνάντησα τη γαλάζια τέντα ενός ζεστού εστιατορίου με το όνομα Bistro des Livres. Μοιάζει με ένα κελάρι κρασιού λουσμένο στο φως του ήλιου, με χλωμά πέτρινα τοιχώματα, τραπέζια με μαύρες μαρμάρινες επιφάνειες και βιβλία παντού: διακοσμημένα, δερματόδετα βιβλία με κίτρινες σελίδες στοιβαγμένα στο παράθυρο.
Το μενού περιλάμβανε vin à la ficelle -κρασί “με την χορδή” μετρημένο που χρεώνεται ανάλογα με το πόσο πίνετε- μαζί με μια συνοπτική και χωρίς φλυαρίες λίστα πέντε κυρίων πιάτων, καθώς και ένα μπριζολάκι tomahawk, πλευρά aubrac και μπριζολάκι μόσχου για τους κρεατοφάγους. Ο ψητός μυελός των οστών τσιτσίριζε κατά την άφιξη με το αλάτι να αστράφτει στην επιφάνειά του σαν σκόνη διαμαντιού. Το confit de canard μου ήταν ένα τραγανό πόδι που διαλύθηκε σε σκούρα αστραφτερά κομμάτια, με τον ατμό να βγαίνει από το κόκκαλο. Αλλά ήταν η σοκολατένια πουτίγκα που με έφερνε πίσω για την δεύτερη και την τρίτη μου επίσκεψη. Φτάνοντας στο τραπέζι μου -κουβαλώντας ένα ταψί με χτυπητή σκοτεινή μους- ο σερβιτόρος έριξε ένα βουνό στο μπολ μου· πλούσιο, απαλό και αρκετό για τέσσερις καλεσμένους. Όταν ήρθε ο λογαριασμός, ο σερβιτόρος ρίχνει μια γρήγορη ματιά στο καλά καταναλωμένο Côtes du Rhône και μου χρεώνει μόλις 10€ για τα ποτά. Το γεύμα ήρθε στα 35 ευρώ. Περιέργως, ήταν ήσυχα, οπότε ακόμα μου αρέσει να σκέφτομαι ότι έχω ανακαλύψει μια γωνιά μαγείας στη αριστερή όχθη.
Monisha Rajesh
Ένα αξέχαστο γεύμα στο Mull
Για να καλέσετε το πλοίο για την Ulva -ένα μικρό νησί που ανήκει στην κοινότητα έξω από το Mull- ανακινείτε την ξύλινη πινακίδα πάνω από τη ράμπα από λευκό σε κόκκινο και ο Rhuri, ο βαρκάρης, θα περάσει τον στενό πορθμό για να σας πάρει. Εκτός αν είναι Σάββατο που παίρνει ρεπό. Ήταν μια ηλιόλουστη Κυριακή το καλοκαίρι, όταν πήγα για μεσημεριανό σε ένα εστιατόριο δίπλα στο νερό, για το οποίο μιλούσε όλος ο κόσμος.
Ήμουν νωρίτερα, οπότε ακολούθησα ένα από τα απίστευτα όμορφα μονοπάτια του νησιού, παρακάμπτοντας την ακτή, μέσα από αρχαία δάση, δίπλα από μια ομάδα παλιών πέτρινων αχυρώνων και την εκκλησία που σχεδίασε ο Thomas Telford, πριν επιστρέψω για μια στοίβα από γαρίδες, σαλάτα με ξίδι μήλου και ζεστό μπριός σε ένα πικνίκ δίπλα στη θάλασσα, με σκύλους να κάνουν μπάνιο στα ρηχά, παιδιά να πετούν πέτρες, οικογένειες να συνομιλούν πάνω στους βράχους -υπέροχα παραδοσιακό και ανεπηρέαστο.
Lucy Gillmore
Κυνήγι θησαυρού στην τοπική αγορά της Πράγας
Ένας σερβιτόρος, θυμούμενος τα dumplings της γιαγιάς του και τη “τρομακτική” διακόσμηση της κουζίνας της, με ενημέρωσε για την ύπαρξη της τοπικής αγοράς u Elektry. “Έχει πράγματα που όλοι πετάνε στο u Elektry· κανείς δεν θέλει υπενθυμίσεις από το να είναι φτωχός υπό τον κομμουνισμό” είπε με μία αυθόρμητη κίνηση των ώμων του.
Βρίσκεται στην Πράγα και για να φτάσεις εκεί χρειάζεται μια μακρά διαδρομή με το τραμ. Η αγορά είναι ανοιχτή 6 το πρωί με 2 το μεσημέρι κάθε Σάββατο και Κυριακή και όταν έφτασα το πρωί, οι άνθρωποι ήδη έφευγαν, φορτωμένοι με προϊόντα που σίγουρα ήθελα. Πληρώνεις 30 κορούνα (περίπου μία λίρα) στην είσοδο, οπού υπάρχουν πάγκοι με φαγητό και -γιατί κανένας δεν ξέρει- ένα ΑΤΜ.
Εκατοντάδες πωλητές είχαν εκθέσει τα εμπορεύματά τους -κεραμικά, λινά, μπρούντζο και καθρέφτες, ελαιογραφίες με υπογραφή και κορνιζαρισμένες, γυμνές φωτογραφίες, οτιδήποτε μπορείτε να φανταστείτε- σε μια φαινομενικά ατελείωτη έκταση. Έπρεπε να σκύψω, να κοσκινίσω και να ψάξω, αλλά η καρδιά και τα χέρια μου ήταν γεμάτα στο τέλος -και οι χαμηλές τιμές μαζί με τους χαρούμενους ντόπιους που διαπραγματεύονταν σήμαιναν ότι το πορτοφόλι μου δεν είχε αδειάσει πολύ, επίσης.
Sarah Rodrigues
Δραματικά τοπία και σάουνες στο παραλιακό μονοπάτι του Fife στην Σκωτία
Είναι πάντα καλό να συναντήσεις έναν παλιό φίλο, ακόμα καλύτερο όταν δεν το περιμένεις. Εκεί βρισκόμουν, περπατώντας στο σκωτσέζικο παραθαλάσσιο χωριό Lower Largo, όταν είδα τον Ροβινσώνα Κρούσο. Δεν είχα σκεφτεί γι’ αυτόν εδώ και καιρό, αλλά εκεί ήταν, ή τουλάχιστον η πραγματική έμπνευση για τον χαρακτήρα, ο Alexander Selkirk. Ένα άγαλμα του άντρα στέκεται στο σημείο της καλύβας όπου γεννήθηκε το 1676.
Η ευχαρίστηση του παραλιακού μονοπατιού του Fife είναι σαν αυτό. Οι απροσδόκητες απολαύσεις αφθονούν ανάμεσα σε γραφικά χωριά, δραματικά τοπία και παραλίες. Η διαδρομή των 117 μιλίων ξεκινά στο Kincardine με μερικά μίλια μετα-βιομηχανικού τοπίου που σύντομα δίνει τη θέση του σε μια πιο ειδυλλιακή ακτή. Χωριά όπως τα Anstruther, Crail και St Monans διαθέτουν άφθονο ιστορικό ενδιαφέρον, όμορφους παλιούς λιμένες, καθώς και μερικά εξαιρετικά καταστήματα φαγητού. Η πεζοπορία στο Kincraig Point είναι μια ιδιαίτερα καλή διαδρομή αν σας αρέσει η ανάβαση σε δύσκολα σημεία.
Βόρεια του Cellardyke, προσέξτε το Tide Line, μια εγκατάσταση τέχνης της Julie Brook. Εκτός από τον Crusoe όμως η πραγματική ανακάλυψη είναι οι σάουνες που εγκαθίστανται στις πολλές παραλίες του Fife.
Kevin Rushby
Ένα μονοπάτι τέχνης σε μια ειδυλλιακή πόλη στην Πούλια της Ιταλίας
Λιγότερο από μισή ώρα με το τρένο κατά μήκος της ακτής της Αδριατικής από το Μπάρι μέχρι την Monopoli, μια ιστορική πόλη με όμορφο λιμάνι, στενά δρομάκια, ένα κάστρο του 16ου αιώνα και έναν εντυπωσιακό καθεδρικό ναό. Ενώ η κοντινή Polignano a Mare -διάσημη στο Instagram για τους δραματικούς της βράχους- φαινόταν πολυσύχναστη, η Monopoli έχει μια χαλαρή ατμόσφαιρα και μια σειρά από ήσυχες παραλίες όπου οι οικογένειες που μένουν εδώ κάνουν πικνίκ.
Αξίζει μια επίσκεψη οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου αλλά η δική μου συνέπεσε με το διεθνές φεστιβάλ φωτογραφίας και τέχνης PhEST, το οποίο χρησιμοποιεί την πόλη και τα κτίριά της ως φόντο. Αυτό διαρκεί κάθε χρόνο για τέσσερις μήνες από τον Αύγουστο μέχρι τον Νοέμβριο με ένα γεμάτο πρόγραμμα φωτογραφίας, προβολών, μουσικής, ξεναγήσεων και ομιλιών.
Ακολουθήσαμε ένα μονοπάτι έργων τέχνης στην πόλη, μερικά σε εξωτερικούς χώρους, μερικά μέσα σε εκκλησίες και στο κάστρο. Λατρέψαμε τα έργα του Martin Parr -κάποια τα είδαμε κοιτώντας μέσα από τηλεσκόπια προς τη θάλασσα -και τις προκλητικές εικόνες του Gregg Segal που αναδεικνύουν την υπερκατανάλωση, με ανθρώπους να φωτογραφίζονται ξαπλωμένοι στα σκουπίδια, που παρήγαγαν μέσα σε μια μόνο εβδομάδα.
Jane Dunford
Βρίσκοντας επιτέλους τον παράδεισο στο Pembrokeshire
Μεγαλώνοντας, πάντα πηγαίναμε στον νότο για διακοπές, στο Dorset ή στο Brittany όσο ο μπαμπάς μου άντεχε να οδηγεί με τρία παιδιά το καλοκαίρι χωρίς κλιματισμό. Η Ουαλία δεν μπήκε καν στη λίστα. Όταν επιτέλους ανακάλυψα το Pembrokeshire φέτος τον Ιούνιο και είδα πόσο απίστευτα όμορφο ήταν, ένιωσα παράλογα θυμωμένος που τα κάλλη του είχαν κρατηθεί μακριά μου για τόσο καιρό. “Ω ναι” είπαν οι γονείς μου με αέρα αδιαφορίας όταν παραπονέθηκα, “Ο Άγιος Δαβίδ είναι υπέροχος, έτσι δεν είναι; Μεγάλος καθεδρικός ναός.”
Δεν ήταν μόνο ότι ο καθεδρικός ναός ήταν πραγματικά εντυπωσιακός, αλλά είχε και ένα εξαιρετικό, φιλικό προς τα σκυλιά καφέ, αλλά η φύση τριγύρω ήταν ακόμη καλύτερη και η ακτογραμμή… λοιπόν η ακτογραμμή με άφησε άφωνο, κυριολεκτικά, όταν προσπάθησα να τρέξω εκεί ένα πρωί μετά από υπερβολή με ψάρι, πατάτες τηγανιτές και παγωτό. Βραχώδεις γκρεμοί, πράσινα νερά, πλατιές αμμώδεις παραλίες και μικρά ταβερνάκια βαμμένα στα λευκά όπου οι ντόπιοι έχουν τα δικά τους τραπέζια -γιατί κανείς δεν μου είπε ότι ο παράδεισος βρίσκεται στο τέλος αυτής της ακτογραμμής;
Felicity Cloake
Κροατία χωρίς τον κόσμο
Με το Dubrovnik να πρωτοστατεί στις ειδήσεις για όλους τους λάθος λόγους φέτος, ήμουν επιφυλακτικός να συμβάλω στην υπερτουρισμό. Αλλά η γοητεία της Μεσογείου με περιορισμένο προϋπολογισμό με οδήγησε σε ένα τετραήμερο ταξίδι με τον τετράχρονο γιο μου στο Zadar.
Αυτό που ανακάλυψα ήταν μια Κροατία χωρίς τον κόσμο, μια όμορφη πόλη με τείχη και πολλά φιλικά προς τα παιδιά (και δωρεάν) πράγματα να κάνεις. Χωρίς να ξοδέψουμε ούτε ένα λεπτό, εξερευνήσαμε την παλιά πόλη -περιπλανηθήκαμε ανάμεσα στα τείχη της πόλης, απολαύσαμε την θάλασσα Organ -ένα πειραματικό μουσικό όργανο στο μπροστινό μέρος που παίζει νότες καθώς τα κύματα κινούνται μέσα και έξω από τους υποβρύχιους σωλήνες του -και χορέψαμε στο ηλιοβασίλεμα στην εγκατάσταση Χαιρετισμός στον Ήλιο, ένας κύκλος 22 μέτρων από ηλιακούς συλλέκτες που αξιοποιούν την ενέργεια την διάρκεια της ημέρας και μετά όταν πέφτει η νύχτα δημιουργούν ένα φιλικό προς το περιβάλλον show με φώτα που διασκεδάζει τα παιδιά όλων των ηλικιών.
Μόνο για μερικά ευρώ, πήραμε ένα πλοίο για το νησί Ugljan, όπου κολυμπήσαμε στην θάλασσα στο Preko και ανεβήκαμε στην κορυφή του φρουρίου, μέρη του οποίου χρονολογούνται πίσω στον έκτο αιώνα, με θέα όλη την Ιταλία. Μετά πριν φύγουμε, τολμήσαμε να επισκεφθούμε το φυσικό πάρκο της λίμνης Vrana για να κάνουμε καγιάκ ανάμεσα σε 260 είδη πουλιών που ζουν εκεί. Ένα τέλειο διάλειμμα για μια οικογένεια.
Phoebe Smith
Θαλασσινά κάτω από τα πεύκα στην Γαλλία
Το χωριό Mornac-sur-Seudre στην Charente-Maritime φημίζεται για τα στρείδια που καλλιεργούνται στις γύρω εκβολές, αλλά το πιάτο που τράβηξε την προσοχή μας ήταν η éclade de moules -μύδια μαγειρεμένα κάτω από πευκοβελόνες. Τα παραγγείλαμε σε ένα εστιατόριο, όπου καθίσαμε σε μια βεράντα με θέα στο νερό. Το éclade ετοιμάζεται έξω στον δρόμο έξω -σε ασφαλή απόσταση από τους πελάτες. Πρώτα, οι μύδια τοποθετούνται σε μια ξύλινη πιατέλα σε ομόκεντρους κύκλους, και στη συνέχεια καλύπτονται με ξερές πευκοβελόνες, οι οποίες τυλίγονται στις φλόγες.
Το αποτέλεσμα είναι ένα στάχτινο πιάτο με κελύφη που μοιάζει περισσότερο με γλυπτό παρά με κάτι που τρώγεται. Αλλά τα μύδια είναι απίστευτα νόστιμα, καπνισμένα και γλυκά. Σχεδόν κάθε τραπέζι τα απολάμβανε κατά την επίσκεψή μας -ακόμα και μικρά παιδιά, με τα πρόσωπά τους καλυμμένα με στάχτη. Παραγγείλαμε και στρείδια, καθώς και πιάτα με γαρίδες και γαρίδες γλυκού νερού -αλλά το éclade έκλεψε την παράσταση. Μόλις χορτάσαμε, περπατήσαμε κατά μήκος της Rue du Port, περάσαμε δίπλα από όμορφα μπλε και λευκά σπίτια, μέχρι την εκκλησία του Saint Pierre, γνωστή για τη γιγαντιαία κολυμβήθρα της σε σχήμα κοχυλιού, υπενθύμιση ότι σε αυτήν την ακτογραμμή τα οστρακοειδή αντιμετωπίζονται με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια.
Isabel Choat
Αθώα διασκέδαση σε ένα σουηδικό νησί
Καθώς το πλοίο έφτανε στο South Koster, ένα νησί έξω από τη νοτιοδυτική ακτή της Σουηδίας, περίπου 100 μίλια βόρεια από το Gothenburg, φαινόταν ότι είχα φτάσει μέσα σε ένα μυθιστόρημα των Famous Five. Η ζωή για τις επόμενες μερικές μέρες ήταν εντελώς ανέμελη, κάνοντας ποδήλατο σε ήσυχους δρόμους (τα αυτοκίνητα απαγορεύονται), κουνώντας τα νερά στις καθαρότερες θάλασσες (όπου ευδοκιμεί το κοράλλι των ψυχρών υδάτων), κάνοντας καγιάκ ανάμεσα στους λείους γρανιτένιους βράχους του εθνικού πάρκου Kosterhavet και ξεκουράζοντας σε έρημες παραλίες για πικνίκ με (άφθονους) καφέδες και κομμάτια ψωμιού με μπανάνα.
Το μόνο πράγμα που έλειπε ήταν ένα μυστήριο τύπου Blyton για να λύσω -αν και κάτι με μπέρδευε: που ήταν όλοι οι άνθρωποι; Η σουηδική ακτή έχει μια περίεργη εποχή τουρισμού. Για πέντε βδομάδες τον Ιούλιο και στις αρχές Αυγούστου, Τον Αύγουστο το μέρος σφύζει από ζωή. Εκτός από αυτό; Ευδαιμονία. Ήταν αρχές Σεπτεμβρίου: ο ουρανός ήταν μπλε, τα μύρτιλα λαμπερά, το νερό δροσερό αλλά απολαυστικά κατάλληλο για κολύμπι. Μετά την αποχώρηση του καλοκαιρινού κόσμου, ήταν σαν να ανακάλυπτα το δικό μου νησί των θησαυρών.
Sarah Baxter
Ταξίδεψε πίσω στο χρόνο σε ένα ξενοδοχείο boutique στην Λετονία
Ανακάλυψα ένα όμορφο ξενοδοχείο boutique με 10 υπνοδωμάτια, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην ήρεμη, καταπράσινη περιοχή Kurzeme στην Λετονία. Ανακαινισμένο από έναν Γερμανό σεφ και ξενοδόχο, έχει εντυπωσιακούς εσωτερικούς χώρους σε μία εκπληκτική τοποθεσία δίπλα στην λίμνη. Γερανοί πετούν πάνω από τα κεφάλια, πελαργοί κάθονται σε φωλιές στην κορυφή καμινάδας, αηδόνια κελαηδούν. Αλλά δεν υπάρχει σε κανένα site κρατήσεων, οπότε παραμένει κάπως μυστικό.
Κάθε πόρτα, τοίχος και κατώφλι είναι απαλά ζωγραφισμένα με τοιχογραφίες, σχέδια και μνημειακά έργα του 18ου αιώνα. Κάθε τμήμα της κορνίζας είναι περίτεχνα σκαλισμένο. Κάτω από πλούσια ζωγραφισμένες οροφές (η αγαπημένη μου ήταν το θαλασσινό μπλε διάσπαρτο με χρυσά λουλούδια), κάθε δωμάτιο αποτελεί μια υπερβολική συλλογή αντίκας. Αλλά εδώ δεν υπάρχει τίποτα επίσημο: ο ιδιοκτήτης και τα δύο λαμπραντόρ του χαιρετούν τους επισκέπτες σαν παλιούς φίλους.
Αυτό είναι ένα μέρος που μπορείς να ταξιδέψεις πίσω στον χρόνο και να φανταστείς τον εαυτό του σαν βαλτικό στοιχείο. Και τα πρωινά είναι φανταστικά: μούρα από τον κήπο, σπιτικές μαρμελάδες, μαριναρισμένα λαχανικά, μανιτάρια του δάσους, τοπικά ψάρια και κρέατα, φρεσκοψημένο ψωμί και τηγανίτες. Όλα στην τιμή ενός πολύ μέσου Βρετανικού ξενώνα.
Annabel Abbs
Η απάντηση της Ουαλίας στο τέλος του κόσμου
Το μακρύ, λεπτό δάχτυλο της χερσονήσου Llŷn με καλούσε εδώ και χρόνια, αλλά φέτος μόνο κατάφερα να φτάσω σε αυτήν την περιοχή εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς στη βόρεια Ουαλία. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.
Πιθανότατα βοήθησε το γεγονός ότι η πρώτη μου συνάντηση ήταν με το εντυπωσιακό Tŷ Coch Inn, που βρίσκεται σε έναν καταπληκτικό μικρό κόλπο κοντά στην Nefyn. Αλλά στη διάρκεια μερικών ημερών πεζοπορίας και κατασκήνωσης κατά μήκος του Μονοπατιού της Ακτής της Ουαλίας, υπήρχαν τόσες πολλές άλλες γοητευτικές στιγμές: η εκτεταμένη καμπύλη της παραλίας Whistling Sands· η ομάδα φώκιας που ξαπλώνει σε έναν απομονωμένο κόλπο που μιμείται το περίγραμμα της Ουαλίας· το γεράκι που αιωρείται πάνω από μία προβοσκίδα· ο μουσικός ρυθμός των ανθρώπων που μιλούν Ουαλικά.
Αλλά ίσως η πιο εντυπωσιακή στιγμή ήταν η άφιξη, μετά από μια μεγάλη μέρα πεζοπορίας, στο γραφικό ψαροχώρι Aberdaron στην άκρη της χερσονήσου, και η εγκατάσταση για μερικές μπύρες έξω στον ήλιο. Ακολούθησαν καβουροκεφτέδες, πατάτες τηγανητές και πουρές αρακά στην ψαροταβέρνα στην γωνία. Τέλειο!
Andy Pietrasik
Συναντώντας την γάτα που κατοικεί στον καθεδρικό ναό του Norwich
Μου αρέσουν οι γάτες. Μου αρέσουν και οι εκκλησίες. Ακόμα καλύτερα είναι οι εκκλησίες που φιλοξενούν γάτες. Τι χαρά λοιπόν, κατά την πρόσφατη επίσκεψή μου στον Καθεδρικό Ναό του Norwich να συναντήσω τον Budge. Καθόταν σε ένα παγκάρι, με μάτια πράσινα σαν το “Νέο Αγγλικό Υμνολόγιο” ένα μικρό πλάσμα μέσα σε εκείνο το μεγάλο, αρχαίο χώρο.
Δεν είχα σκοπό να το επισκεφθώ, αλλά βρέθηκα με μια ώρα ελεύθερη. Αρκετός χρόνος για να περιπλανηθώ από τη φωτεινή χάλκινη κρήνη μέχρι τον τάφο της ηρωίδας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, Edith Cavell. Και χρόνος για μια βόλτα γύρω από το μοναστήρι, με τον ήλιο να φωτίζει τα σχέδια και να κάνει τις πλάκες να αστράφτουν.
Ο Budge όμως ήταν το κυριότερο σημείο και έμαθα την ιστορία του. Ως νεαρός γάτος, περιπλανιόταν στα μπαρ, αλλά έχει καιρό που άφησε πίσω του αυτή την άτακτη ζωή. “Έχει βρει τον Θεό” μου είπαν. “Έχει βρει ένα μέρος που νιώθει σαν στο σπίτι του.” Η μέρα του ξεκινά με πρωινή προσευχή και τελειώνει με εσπερινό. Κάνει ένα υπέροχο μέρος ακόμα πιο υπέροχο. Άφησε να χαϊδέψω την πλάτη του και μετά ακούστηκαν τα πόδια του που πατούσαν καθώς πήγαινε προς το κεντρικό κλίτος.
Peter Ross
Μετάφραση από άρθρο του The Guardian