Η επιθυμία για γλυκό μετά από ένα γεύμα φαίνεται να έχει νευρολογική βάση, σύμφωνα με έρευνα από το Ινστιτούτο Max Planck. Οι νευρώνες που ρυθμίζουν το αίσθημα κορεσμού, γνωστοί ως POMC, αποδεσμεύουν οπιοειδή σήματα που ενεργοποιούν την επιθυμία για ζάχαρη, ιδιαίτερα όταν οι άνθρωποι αισθάνονται πλήρεις.
Η επικοινωνία μεταξύ των περιοχών του εγκεφάλου που εμπλέκονται στη ρύθμιση της όρεξης και της κατανάλωσης τροφής εξηγεί γιατί οι άνθρωποι συχνά καταναλώνουν γλυκά ακόμα και όταν δεν πεινούν. Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να σχετίζεται με την ευκολία μετατροπής της ζάχαρης σε ενέργεια.
Διαβάστε αναλυτικά παρακάτω:
Ακόμα και αν έχουν φουσκώσει από ένα γεύμα, οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν χώρο για ένα γλυκάκι μετά! Γιατί όμως; Σύμφωνα με έρευνα που έγινε οι νευρώνες που είναι υπεύθυνοι για το αίσθημα πληρότητας προκαλούν επίσης την επιθυμία για ζάχαρη. Με άλλα λόγια, φαίνεται να υπάρχει μια νευρολογική βάση για την αγάπη μας για το γλυκό.
Οι νευρώνες που ελέγχουν τον κορεσμό υπεύθυνοι
Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι τα φυσικά οπιούχα στον εγκέφαλο παίζουν καθοριστικό ρόλο στην επιθυμία για ζάχαρη. Οι κύριοι παραγωγοί αυτών των οπιοειδών είναι νευρώνες που βρίσκονται σε μια περιοχή του εγκεφάλου που ρυθμίζει την όρεξη, τον μεταβολισμό και τις ορμόνες, που ονομάζεται τοξωτός πυρήνας του υποθαλάμου. Τα κύτταρα αυτά, γνωστά ως νευρώνες της προ-οπιομελανοκορτίνης (POMC), ελέγχουν επίσης το αίσθημα κορεσμού μετά το φαγητό.
Για να κατανοήσουν αν τα κύτταρα αυτά παίζουν ρόλο στην επιθυμία για ζάχαρη, ο Henning Fenselau από το Ινστιτούτο Max Planck για την Έρευνα του Μεταβολισμού στη Γερμανία και οι συνεργάτες του εντόπισαν τα οπιοειδή σήματα που στέλνουν τα κύτταρα POMC στον εγκέφαλο.
Η περιοχή του εγκεφάλου με τη μεγαλύτερη πυκνότητα αυτών των υποδοχέων ήταν ο παρακοιλιακός πυρήνας του θαλάμου (PVT), που είναι γνωστό ότι ρυθμίζει τη σίτιση και άλλες συμπεριφορές. Αυτό υπέδειξε ότι η επιθυμία για ζάχαρη σχετίζεται με την επικοινωνία μεταξύ αυτών των δύο περιοχών του εγκεφάλου – του τοξοειδούς πυρήνα του υποθαλάμου και του PVT.
Έτσι, οι ερευνητές παρακολούθησαν τη δραστηριότητα των νευρώνων σε αυτές τις περιοχές καθώς τα ποντίκια έτρωγαν τη συνηθισμένη τους τροφή. Μετά από 90 λεπτά, τα ζώα έδειχναν να έχουν χορτάσει – τσιμπολογούσαν μόνο επιπλέον τροφή. Σε εκείνο το σημείο, η ομάδα τους έδωσε ένα επιδόρπιο με ζαχαρούχο φαγητό.
Κατά μέσο όρο, η νευρωνική δραστηριότητα μεταξύ των περιοχών του εγκεφάλου περίπου τετραπλασιάστηκε ενώ τα ποντίκια έτρωγαν το επιδόρπιο σε σύγκριση με όταν έτρωγαν το κανονικό τους γεύμα. Η αιχμή ξεκίνησε πριν καν αρχίσουν να τρώνε τα γλυκά, γεγονός που υποδηλώνει ότι αυτή η εγκεφαλική οδός υπαγορεύει την επιθυμία για ζάχαρη.
Οι ερευνητές το επιβεβαίωσαν αυτό χρησιμοποιώντας μια τεχνική ενεργοποίησης και απενεργοποίησης κυττάρων με φως, που ονομάζεται οπτογενετική. Όταν ανέστειλαν τα σήματα από τους νευρώνες POMC προς το PVT, τα ποντίκια κατανάλωσαν 40% λιγότερο γλυκό.
«Οι τύποι κυττάρων, οι οποίοι είναι εξαιρετικά γνωστοί για την προώθηση του κορεσμού, απελευθερώνουν επίσης σήματα που προκαλούν την όρεξη για ζάχαρη, και το κάνουν ιδιαίτερα στην κατάσταση κορεσμού», λέει ο Fenselau. «Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί τα ζώα – οι άνθρωποι – υπερκαταναλώνουν ζάχαρη όταν στην πραγματικότητα είναι χορτάτοι».
Δεν γνωρίζουμε γιατί αυτή η οδός εξελίχθηκε στα ζώα. Ίσως επειδή η ζάχαρη μετατρέπεται ευκολότερα σε ενέργεια από άλλες πηγές όπως τα λίπη ή οι πρωτεΐνες, λέει ο Fenselau. Η κατανάλωση επιδορπίου θα μπορούσε έτσι να είναι σχεδόν σαν να γεμίζετε το ρεζερβουάρ σας.
Πηγή: ethnos.gr