«ΜΠΛΕ ΔΩΜΑΤΙΟ»: ΛΑΜΨΗ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΙΩΝΑ

Η πρόβα στο θέατρο Αλκμήνη είχε έντονη θερμότητα, παρότι έξω έβρεχε εκείνη την ημέρα. Στη σκηνή εκτυλίσσονταν ερωτικά παιχνίδια, όμως τη μεγαλύτερη ένταση έφερνε η ξεχωριστή χημεία δύο ηθοποιών που γνωρίζονται σε βάθος.

Από τον ΗΛΙΑ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ

Φωτογραφίες: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΣΙΑΣ

Περισσότερα από τριάντα χρόνια μετά την κοινή τους πορεία στη θρυλική τηλεοπτική «Λάμψη» του Νίκου Φώσκολου, η Λουκία Παπαδάκη και ο Τζώνυ Θεοδωρίδης βρίσκονται πάλι μαζί, αυτή τη φορά στη θεατρική σκηνή. Οι δύο αγαπημένοι πρωταγωνιστές μάς συστήνουν τον παράξενο, απρόβλεπτο και ανατρεπτικό κόσμο του «The Blue Room» («Το Μπλε Δωμάτιο»). Η «Espresso» παρακολούθησε τη γενική πρόβα της παράστασης, την οποία σκηνοθετεί ο Μανώλης Ιωνάς, και πήρε μια πρώτη εικόνα από όσα πρόκειται να δούμε.

Στη διάρκεια της πρόβας, οι δύο γνώριμοι ηθοποιοί άλλαζαν συνεχώς πρόσωπα μέσα από το παιχνίδι ρόλων ενός ζευγαριού που, όπως προβλέπει η ιστορία, επιχειρεί να αναζωπυρώσει την ερωτική του επιθυμία. Οι αλλαγές των ρούχων και οι ηλεκτρισμένες ματιές πλαισιώνονταν από κινήσεις με ακρίβεια και έναν αδιάκοπο διάλογο επί σκηνής, όπου το χιούμορ εναλλάσσεται με τη δραματική φόρτιση.

Η κοινή τηλεοπτική τους ιστορία παραμένει κομμάτι της ζωής τους, όμως κανείς από τους δύο δεν θέλει να μένει προσκολλημένος στο παρελθόν. «Ούτε καν! Το μόνο που έχει μείνει από τη “Λάμψη” είναι μια ωραία ανάμνηση» λέει ο Τζώνυ Θεοδωρίδης. Στο ίδιο μήκος κύματος, η Λουκία Παπαδάκη τονίζει με τον άμεσο και χειμαρρώδη τρόπο της: «το κάναμε, το ζήσαμε, τελείωσε!»

Η Λουκία Παπαδάκη και ο Τζώνυ Θεοδωρίδης στη γενική πρόβα

Η σχέση τους, ωστόσο, έχει στηριχθεί σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από μια τηλεοπτική επιτυχία. «Η “Λάμψη” ήταν η αφορμή που συναντηθήκαμε και συνδεθήκαμε σαν οικογένεια. Η κοινή αφετηρία, γιατί με τον Τζώνυ κάναμε και άλλα πράγματα μαζί μετά. Είμαστε απολύτως συνδεδεμένοι όλα αυτά τα χρόνια και σε πολύ προσωπικό επίπεδο, σε επίπεδο εκμυστηρεύσεων, εμπιστοσύνης» εξομολογείται η ηθοποιός.

Η οικειότητα που έχουν μεταξύ τους αποτελεί, όπως φαίνεται, σημαντικό πλεονέκτημα στη νέα θεατρική τους συνεργασία. Ξέρουν τόσο καλά ο ένας τον άλλον, ώστε συχνά επικοινωνούν χωρίς λόγια. «Με τον Τζώνυ συνεννοούμαστε με ένα κούνημα των φρυδιών. Κυριολεκτικώς κουνάει ο ένας το φρύδι του και ο άλλος καταλαβαίνει τι θέλει. Προστατεύουμε ο ένας τον άλλον. Προωθούμε και προάγουμε ο ένας τον άλλον. Διορθώνουμε ο ένας τον άλλον, δίνουμε ιδέες ο ένας στον άλλον» λέει η Λουκία, εξηγώντας παράλληλα πόσο σημαντικό είναι για εκείνη να νιώθει ασφάλεια στη σκηνή.

Ο Τζώνυ Θεοδωρίδης θεωρεί απαραίτητο να λειτουργούν όλοι ως πραγματική ομάδα. «Το δέσιμό μας με τη Λουκία θα το καταλάβουν αυτοί που θα δουν την παράσταση και θα καταλάβουν και αυτό που λέω αυτή τη στιγμή, γιατί πιστεύουμε ότι αυτό θα βγει προς τα έξω, στον κόσμο». Όταν τον ρωτάμε ποιο στοιχείο του έργου τον ενθουσίασε περισσότερο, απαντά χωρίς περιστροφές: «Η Λουκία!» λέει χαμογελώντας και στη συνέχεια εξηγεί πως η μεγαλύτερη δυσκολία είναι οι αλλεπάλληλες αλλαγές, στην εμφάνιση αλλά και στην ψυχολογία.

Ο Μανώλης Ιωνάς σκηνοθετεί την πρόβα

Ένα έργο-καθρέφτης για τις σχέσεις του σήμερα

Γραμμένο από τον σπουδαίο Βρετανό δραματουργό David Hare, το «The Blue Room» βασίζεται στο εμβληματικό «La Ronde» («Ερωτικό Γαϊτανάκι») του Arthur Schnitzler. Η ιστορία ακολουθεί ένα ζευγάρι που, έπειτα από χρόνια κοινής ζωής, γάμου και οικογένειας, αντιλαμβάνεται πως ο ερωτικός δεσμός του έχει αρχίσει να χάνει τη δύναμή του. Για να τον αναζητήσουν ξανά, αποφασίζουν να πειραματιστούν: συναντιούνται σε ένα μπλε δωμάτιο ξενοδοχείου και παίρνουν διαδοχικά διαφορετικές ταυτότητες, προσπαθώντας μέσα από τους ρόλους να ξαναβρούν κάτι από την επιθυμία που χάθηκε.

Η παράσταση περνά από δέκα διαφορετικές εικόνες και πολλούς χαρακτήρες, διαρκώς κινούμενη ανάμεσα στο παιχνίδι και στην πραγματικότητα. Στην προσέγγιση του Μανώλη Ιωνά ξεχωρίζει το γεγονός ότι οι αλλαγές δεν κρύβονται από τους θεατές: κοστούμια και πρόσωπα μεταβάλλονται μπροστά στα μάτια τους. «Είναι πολύ μεγάλη πρόκληση για εμάς, γιατί θέλει πολύ ειδικές ισορροπίες, αλλά είναι και πολύ μεγάλη πρόκληση για το κοινό, γιατί ξαφνιάζεται συνέχεια από αυτό το πέρα δώθε που γίνεται» εξηγεί η Λουκία Παπαδάκη.

Με ενθουσιασμό παρακολουθεί ο σκηνοθέτης Μανώλης Ιωνάς την εξέλιξη των προβών και δεν κρύβει πόσο εκτιμά τους δύο πρωταγωνιστές. «Τα παιδιά είναι θησαυροί. Είναι τόσο πληθωρικοί, τόσο συνεργάσιμοι, τόσο ταλαντούχοι, που κυριολεκτώ. Κάθε μέρα που βρισκόμαστε μου δίνουν πάρα πολύ υλικό για να χτίσω αυτούς τους δύο ήρωες» μας λέει. Αστειευόμενος συμπληρώνει: «Τους λέω συνέχεια “σταματήστε, δεν θέλω να μου δίνετε άλλη έμπνευση”, γιατί επειδή παθιάζομαι και τρελαίνομαι, δεν θα τελειώσουμε ποτέ!»

Η σκηνοθεσία, όπως την αντιλαμβάνεται ο ίδιος, δεν εξαντλείται σε αυθαίρετες κατευθύνσεις, αλλά στηρίζεται σε έναν οργανωμένο σχεδιασμό, με την επικοινωνία και τη χημεία ανάμεσα στους συντελεστές να έχουν κομβική σημασία. «Το πιο σημαντικό για μένα είναι αυτή η αλληλεπίδραση, αυτή η χημεία που κάποιες φορές συμβαίνει με τους ηθοποιούς και τους συντελεστές και βγάζει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα. Αυτό που έχει σημασία στις συνεργασίες είναι να γουστάρουν όλοι».

Η επιθυμία, η απιστία, η μοναξιά και η εξουσία στις σχέσεις βρίσκονται στο επίκεντρο του έργου, που μοιάζει να μιλά άμεσα στο σήμερα. «Το ζευγάρι στο “Μπλε Δωμάτιο” έχει χάσει την επικοινωνία του, έχει χάσει τον σύνδεσμο αυτόν που έκανε τον έναν να κοιτάζει τον άλλον και να λέει “εδώ είναι ο κόσμος μου”» παρατηρεί η Λουκία Παπαδάκη. Κατά την ίδια, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι κατ’ ανάγκη να σβήσει το πάθος, αλλά να χαθεί ο ουσιαστικός δεσμός που επιτρέπει σε δύο ανθρώπους να νιώθουν ότι ανήκουν ο ένας στον άλλον, παραμένοντας ταυτόχρονα ο εαυτός τους.

Ανοιχτοί ακόμη και σε δύσκολα ζητήματα εμφανίζονται οι δύο ηθοποιοί. Η συζήτηση στρέφεται και στη βία κατά των γυναικών και στις γυναικοκτονίες, με τον Τζώνυ Θεοδωρίδη να δηλώνει αποτροπιασμένος για όσα περιστατικά δημοσιοποιούνται καθημερινά. Πρόκειται για μία ακόμη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης συμπεριφοράς, η οποία συνδέεται με διαφορετικό τρόπο με τους προβληματισμούς της παράστασης.

Στις 2 Νοεμβρίου αρχίζει από τη Χαλκίδα η περιοδεία του «The Blue Room», με σκηνοθέτη τον Μανώλη Ιωνά, μετάφραση της Μιχαέλας Αντωνίου, κινησιολογική επιμέλεια από τη Ρούλα Κουτρουμπέλη και φωτισμούς του Μανώλη Μπράτση. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει πόλεις της ελληνικής περιφέρειας, αλλά και προορισμούς στο εξωτερικό, ανάμεσά τους την Κύπρο. Η παράσταση θα ανέβει και στην Αθήνα την επόμενη θεατρική σεζόν, στο θέατρο Αλκμήνη, όπου έγιναν οι πρόβες που παρακολούθησε η «Espresso».

«Πρέπει να το βάλουμε στο μυαλό μας να βγαίνουμε από την Αθήνα» λέει ο Τζώνυ, καθώς επιδίωξη είναι μια δυνατή παραγωγή της πρωτεύουσας να ταξιδέψει και να βρεθεί κοντά στο κοινό της περιφέρειας. Η Λουκία προσεγγίζει την περιοδεία με τον αυθορμητισμό της: «Η περιοδεία μού αρέσει, αρκεί να υπάρχει καλή παρέα». Και εδώ, όλα δείχνουν πως η παρέα είναι το μεγάλο ατού. Παρακολουθώντας τους δύο ηθοποιούς στη σκηνή, γίνεται φανερό πως η σχέση τους δεν περιορίζεται στην κοινή τηλεοπτική τους ανάμνηση από τη «Λάμψη», αλλά βασίζεται σε μια σπάνια καλλιτεχνική επικοινωνία. Κάθε φορά που συνεργάζονται, βρίσκουν απλώς έναν νέο τρόπο να… λάμψουν.