ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΝΤΟΥΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ: «ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΝΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΒΙΑΣΤΑ, ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ»

Η Αναστασία Παντούση παραχώρησε συνέντευξη στη δημοσιογράφο Κατερίνα Θεοδωροπούλου και στο ένθετο Τύπος Tv, όπου αναφέρθηκε στην τηλεοπτική της πορεία και σε όσα ονειρεύεται.

Με ποια επαγγελματική δουλειά έκανες το τηλεοπτικό σου ξεκίνημα;

Η αρχή έγινε στους “Συμμαθητές”, με τον Βασίλη Θωμόπουλο, για τον οποίο τρέφω μεγάλη αγάπη. Στην πραγματικότητα, εκείνος μου άνοιξε τον δρόμο προς την τηλεόραση: με ξεχώρισε, στάθηκε δίπλα μου και, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, μοιράστηκε μαζί μου πολύτιμες και όμορφες συμβουλές. Όσα μου είπε τότε εξακολουθώ να τα θυμάμαι μέχρι και σήμερα.

Τι είχε προηγηθεί πριν μπεις στον χώρο της τηλεόρασης;

Το ξεκίνημά μου έγινε στο παιδικό θέατρο. Συμμετείχα σε περιοδείες και παραστάσεις, κυρίως κατά τους θερινούς μήνες, σαν τα παλιά μπουλούκια. Σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο παίζαμε σε άλλο θέατρο ή κινηματογράφο. Συνεργαζόμουν τότε με τον κ. Γιώργο Γρηγοριάδη. Όλο αυτό με συγκινεί ιδιαίτερα, επειδή κάποιες φορές ανατρέχω σε εκείνα τα χρόνια, βλέπω παλιές φωτογραφίες και σκέφτομαι: “Κοίτα να δεις”. Πρόκειται για αναμνήσεις που παραμένουν ζωντανές και με συνοδεύουν διαρκώς.

Ποια είναι τα όνειρα που θέλεις να πραγματοποιήσεις;

Θέλω να ταξιδεύω! Πάνω απ’ όλα, επιθυμώ να νιώθω γαλήνη μέσα μου. Αυτό είναι το βασικό μου όνειρο: όσα έρχονται στη ζωή μου να συμβαίνουν φυσικά, δίχως πίεση, καθώς γενικότερα είμαι ένας άνθρωπος με πολύ άγχος. Ίσως ακουστεί κλισέ, όμως θα ήθελα να ζούμε σε έναν όμορφο κόσμο. Γύρω μας γίνονται πάρα πολλά και, κατά τη δική μου άποψη, η κατάσταση εξελίσσεται συνεχώς προς το χειρότερο. Αυτό είναι κάτι που δεν μου αρέσει καθόλου. Σε ολόκληρο τον πλανήτη έχουμε φτάσει σε μια εξαιρετικά σημαντική και κρίσιμη καμπή. Θα ήθελα να βρούμε λίγη ηρεμία και να στρέψουμε το βλέμμα προς τον εσωτερικό μας κόσμο και τον ίδιο μας τον εαυτό. Το όνειρό μου είναι ένας κόσμος στον οποίο δεν θα υπάρχει πόλεμος. Δεν εννοώ αποκλειστικά τις “μάχες”, δηλαδή τις αντιπαραθέσεις ανάμεσα στα κράτη, αλλά και όλες εκείνες τις συγκρούσεις που ζούμε μέσα μας, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά.