34 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΤΖΕΝΗΣ ΚΑΡΕΖΗ: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ
Στις 26 Ιουλίου συμπληρώνονται 34 χρόνια από τον θάνατο της Τζένης Καρέζη, που έφυγε το 1992 μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο.
Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο της Τζένης Καρέζη, το άρθρο θυμίζει τη μεγάλη ηθοποιό και την τελευταία της επιθυμία: να επισκεφθεί ξανά το αγαπημένο της εξοχικό στην Τσαγκαράδα, το «επίγειο παράδεισό» της, κάτι που δεν πρόλαβε ποτέ να κάνει λόγω της μάχης της με τον καρκίνο. Μέσα από μαρτυρίες ανθρώπων που τη γνώρισαν, αναδεικνύεται η δύναμη, η αξιοπρέπεια και η βαθιά αγάπη της για αυτό το μέρος, ενώ η μνήμη της παραμένει ζωντανή μέσα από εκδηλώσεις που συνεχίζουν να τιμούν το έργο της.
Πιο αναλυτικά
Τριάντα τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 26 Ιουλίου, από τον θάνατο της αξέχαστης Τζένης Καρέζη. Η σπουδαία ηθοποιός, που έμεινε στην ιστορία και για τα μοναδικά μάτια της, έφυγε από τη ζωή στις 26 Ιουλίου 1992, έπειτα από μια σκληρή μάχη με τον καρκίνο.
Η ηθοποιός Χρυσούλα Μύττη είχε αποκαλύψει σε παλαιότερη συνέντευξή της τη μεγάλη επιθυμία που είχε η Τζένη Καρέζη λίγο πριν από τον θάνατό της, την οποία, δυστυχώς, δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει.
Όλα είχαν αρχίσει τον Οκτώβριο του 1988, όταν η Τζένη Καρέζη ανέλαβε έναν από τους σημαντικότερους και πιο απαιτητικούς ρόλους του παγκόσμιου θεατρικού ρεπερτορίου. Υποδύθηκε τη «Λιουμπόβα» στον «Βυσσινόκηπο» του Άντον Τσέχοφ, με το κοινό να ανταποκρίνεται θερμά στην παράσταση.
Τον Μάρτιο του 1989, ωστόσο, το θέατρο αναγκάστηκε να κλείσει, καθώς η ηθοποιός έπρεπε να αναχωρήσει εσπευσμένα για το Λονδίνο. Εδώ και αρκετό διάστημα παρουσίαζε συμπτώματα, στα οποία ο γυναικολόγος της, όπως αποδείχθηκε, δεν είχε δώσει την απαιτούμενη σημασία.
Η τελευταία επιθυμία της Τζένης Καρέζη
Καθώς γνώριζε ότι τα χρονικά περιθώρια στένευαν, μία σκέψη επέστρεφε καθημερινά στο μυαλό της: να επισκεφθεί για ακόμη μία φορά το αγαπημένο της εξοχικό, το οποίο αποκαλούσε «επίγειο παράδεισό» της.
Επρόκειτο για μια εντυπωσιακή μονοκατοικία στην Τσαγκαράδα του Πηλίου, περιτριγυρισμένη από πλατάνια. Στην αυλή υπήρχε ένα ρυάκι, το οποίο είχε διακοσμήσει με βότσαλα που μάζευε η ίδια από διάφορες ακρογιαλιές. Κάθε φορά που περνούσε το κατώφλι του σπιτιού, ένιωθε το μυαλό της να αδειάζει από τις έγνοιες και τα προβλήματα.
Ακόμη και κατά τη διάρκεια της δύσκολης μάχης που έδινε, πίστευε ότι μια επιστροφή σε αυτό το μέρος θα μπορούσε ίσως να βελτιώσει την κατάσταση της υγείας της και να φέρει το θαύμα που όλοι περίμεναν.
«Την άνοιξη του ’92, όταν πια οι γιατροί δεν έδιναν καμία ελπίδα, ήθελε να κάνει ένα ταξίδι στο εξοχικό της. Νομίζω ότι πίστευε πως εκεί όλα θ’ αλλάξουν. Ήταν το ορμητήριό της. Έλεγε πως αξιοπρέπεια σημαίνει να αποδέχεσαι ότι δεν είσαι τόσο δυνατός όσο νομίζεις, να αφήνεσαι. Και η Τζένη ήταν τόσο δυνατή ώστε να αφεθεί».
Τελικά, η Τζένη Καρέζη δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει αυτό το τελευταίο ταξίδι στο αγαπημένο της καταφύγιο.
Η Χρυσούλα Μύττη είχε περιγράψει και την τελευταία φορά που τη συνάντησε, μόλις δέκα ημέρες πριν από τον θάνατό της:
«Δέκα μέρες πριν τον θάνατό της, είχα πάει σπίτι της. Άρρωστη πολύ, μου είχε πει πως ίσως και να ήταν η τελευταία φορά που την έβλεπα. Καθόταν στην πολυθρόνα της ντυμένη σαν έφηβη, με αθλητικά παπούτσια. Πρώτη φορά την έβλεπα με αυτά τα παπούτσια. Κάπνιζε ασταμάτητα. Με απελπισία, θυμό, για την αδικία, αλλά και με μικρή ελπίδα. Αυτή την εικόνα νομίζω θα κρατήσω μέσα μου. Αυτή περισσότερο από την άλλη, της ηθοποιού που λαμποκοπούσε πάνω στη σκηνή, που θαύμαζε και αγαπούσε ο κόσμος και οι φίλοι της».
Η σπουδαία ηθοποιός έφυγε από τη ζωή χωρίς να προλάβει να εκπληρώσει αυτή τη βαθιά προσωπική επιθυμία. Η μνήμη της, όμως, εξακολουθεί να παραμένει ζωντανή.
Πολιτιστικοί οργανισμοί, σε συνεργασία με τοπικούς φορείς του Πηλίου, διοργανώνουν κατά καιρούς παραστάσεις στο αγαπημένο της εξοχικό, τιμώντας με αυτόν τον τρόπο την καλλιτεχνική της πορεία και τη μεγάλη παρακαταθήκη που άφησε πίσω της.
