Από την Ελένη Φωτοπούλου, φαρμακοποιό, μαραθωνοδρόμο, τριαθλήτρια, CEO L-crew, συνιδρύτρια SportYourDays (@fotopoulou.el).
Κάθε φορά που πλησιάζει ο κάτι μέσα μου γυρίζει πίσω. Στην πρώτη φορά. Στη γραμμή εκκίνησης, με καρδιά που χτυπούσε πιο δυνατά από τη μουσική. Με το νούμερο καρφιτσωμένο λίγο στραβά. Με μια αθώα, σχεδόν παιδική σκέψη: “Αρκεί να τερματίσω. Και, ιδανικά, να έχω βγει καλή σε όλες τις φωτογραφίες”. Ναι. Αυτοί ήταν οι δύο στόχοι μου. Πρώτον, να τερματίσω και, δεύτερον, να είμαι φωτογενής παρά τον ιδρώτα, την κούραση και την καταπόνηση.
Και ξέρεις κάτι; Τον αγώνα τον απόλαυσα. Τον διασκέδασα. Δεν πήγα να “νικήσω”, πήγα να ζήσω την εμπειρία. Αν μπορούσα σήμερα, με την εμπειρία 7 χρόνων, πολλών ημιμαραθωνίων και μαραθωνίων, να μιλήσω στην εκδοχή του εαυτού μου εκείνης της ημέρας, θα της έλεγα μερικά πράγματα:
1. “Ο ημιμαραθώνιος δεν είναι τρομακτικός, αλλά είναι 21,1 χιλιόμετρα”
Δε χρειάζεται εξαντλητική προπόνηση. Χρειάζεται, όμως, προπόνηση. Το σώμα θέλει χρόνο και τρόπο για να μάθει να διαχειρίζεται τον ρυθμό, να χρησιμοποιεί σωστά την ενέργειά του, να αντέχει τη διάρκεια και την ένταση. Δεν είναι θέμα ταχύτητας.
Είναι θέμα προσαρμογής. Δύο με τρεις προπονήσεις την εβδομάδα, σταδιακή αύξηση χιλιομέτρων, ένα λίγο πιο μεγάλο long run. Αυτά είναι βασικά για τον πρώτο σου ημιμαραθώνιο. Όχι για ρεκόρ, για μια όμορφη εμπειρία που θα σε γεμίσει και θα σε παροτρύνει να συνεχίσεις, να μη διακόψεις και, γιατί όχι, να βάλεις έναν υψηλότερο στόχο για την επόμενη φορά. Μεγαλύτερη απόσταση; Καλύτερος χρόνος; Ποιος ξέρει…
2. “Η ενέργεια στον αγώνα δεν είναι αυτονόητη”
Κάπου στο 14ο με 16ο χιλιόμετρο, αν δεν έχεις φροντίσει την τροφοδοσία σου, το σώμα θα σ’ το θυμίσει έντονα και με καθόλου ευχάριστο τρόπο. Χρειάζεσαι, λοιπόν, καλή στρατηγική για να φτάσεις στον τερματισμό με γεμάτες μπαταρίες: γεύματα πιο πλούσια σε υδατάνθρακες 2-3 ημέρες πριν από τον αγώνα, ένα τζελ ή ένα ισοτονικό κατά τη διάρκεια και οπωσδήποτε γουλιές νερό σε όλους τους σταθμούς υδροδοσίας, ακόμα κι αν δε διψάς.
3. “Ο ρυθμός στην αρχή είναι παγίδα”
Η μουσική, ο κόσμος και η ενέργειά του στην εκκίνηση αυξάνουν την αδρεναλίνη και αυτό σε κάνει να νιώθεις άτρωτη. Δεν είσαι. Ξεκίνα λίγο πιο αργά απ’ όσο νιώθεις εκείνη τη στιγμή ότι μπορείς και άρχισε να αναθεωρείς μετά τα 2-3 πρώτα χιλιόμετρα (ή και περισσότερα), που το σώμα σου θα έχει ηρεμήσει και θα ψάχνει τον πραγματικό του ρυθμό. Ο ημιμαραθώνιος είναι αγώνας υπομονής, όχι ενθουσιασμού. Στόχος είναι να έχεις ακόμη δυνάμεις στο 17ο χιλιόμετρο. Τότε έχεις κερδίσει.
4. “Ο τερματισμός δεν είναι μόνο χρόνος”
Από την πρώτη φορά που έφτασα στην αψίδα τερματισμού δε θυμάμαι το ρολόι. Θυμάμαι το συναίσθημα. Θυμάμαι τη βαθιά ικανοποίηση ότι το σώμα μου μπορούσε να κάνει περισσότερα απ’ όσα νόμιζα. Ο πρώτος ημιμαραθώνιος δεν είναι επίδοση, είναι αυτογνωσία, είναι η αρχή για τις επόμενες “περιπέτειες”.
5. “Και, ναι, οι φωτογραφίες έχουν σημασία”
Όχι για τα social, αλλά για σένα. Γιατί χρόνια μετά θα κοιτάς εκείνη τη φωτογραφία και θα θυμάσαι την εκδοχή σου που τόλμησε. Ντύσου όμορφα, φτιάξε τα μαλλιά σου και φαντάσου ακριβώς πώς θέλεις να σε βλέπεις στις αναμνήσεις που θα φτιάξεις.
Μικρό tip: Χαλάρωσε το πρόσωπο και σήκωσε ελαφρώς το βλέμμα. Η ένταση γράφει!
6. “Το σημαντικότερο που θα ήθελα να ξέρω”
Δε χρειάζεται να είσαι “έτοιμη”. Χρειάζεται να είσαι αποφασισμένη. Ο Ημιμαραθώνιος της Αθήνας δεν είναι απλώς 21 χιλιόμετρα. Είναι μια διαδρομή μέσα στην πόλη και μέσα σου. Και αν με ρωτάς σήμερα τι μετράει περισσότερο; Να τερματίσεις και να νιώθεις δυνατή σε όλα τα επίπεδα. Να έχεις φροντίσει το σώμα σου σε όλο το ταξίδι και όλη τη διαδρομή. Να έχεις απολαύσει κάθε χιλιόμετρο. Και εντάξει… να υπάρχει έστω μία φωτογραφία που να λες: “Ναι, εκεί ήμουν δυνατή”. Καλό τερματισμό!