ΤΖΕΝΗ ΚΑΖΑΚΟΥ: «ΕΧΩ ΠΟΝΕΣΕΙ ΠΟΛΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ, ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ»
Η νεαρή ηθοποιός μίλησε στο ΟΚ! και τον Μιχάλη Ροδόπουλο για το «βαρύ» οικογενειακό όνομα και τις συγκρίσεις που κλήθηκε να διαχειριστεί.
Η Τζένη Καζάκου μίλησε με ειλικρίνεια για τη δύσκολη διαδρομή της, εξηγώντας πως από μικρή χρειάστηκε να διαχειριστεί το βάρος του διάσημου ονόματός της και τις συγκρίσεις με τη γιαγιά της, ενώ αναφέρθηκε και στο διαζύγιο των γονιών της και τη στενή σχέση με τη μητέρα της. Παραδέχτηκε ότι έχει πονέσει πολύ στη ζωή της, σε πολλά επίπεδα, και αποκάλυψε πως κάνει ψυχοθεραπεία, την οποία θεωρεί πολύτιμο δώρο, θέλοντας να κατανοήσει και να συμφιλιωθεί με τον εαυτό της.
Πιο αναλυτικά
Η Τζένη Καζάκου παραχώρησε μια ιδιαίτερα προσωπική συνέντευξη στο περιοδικό ΟΚ! και τον Μιχάλη Ροδόπουλο, μιλώντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια για όσα κουβαλά πίσω από τη δημόσια εικόνα της.
Η νεαρή ηθοποιός, που από τα πρώτα της βήματα στην υποκριτική κλήθηκε αναπόφευκτα να διαχειριστεί το «βαρύ» οικογενειακό όνομα και τις συγκρίσεις που το συνοδεύουν, αυτή τη φορά άφησε στην άκρη όσα αφορούν μόνο την επαγγελματική της διαδρομή και μίλησε για πιο βαθιά και προσωπικά κομμάτια της ζωής της.
Αντιλήφθηκες από μικρή ότι είσαι παιδί διάσημων;
Θυμάμαι να είμαι μικρή στον δρόμο, να μας σταματάνε άνθρωποι, να με κοιτάνε και να λένε: «Εντάξει, όμορφη είναι, αλλά δεν πήρε τα μάτια της γιαγιάς της». Ήταν πολύ δύσκολο για μένα να τα ξεφορτωθώ όλα αυτά από πάνω μου και να πω: «Είμαι εγώ, η Τζένη. Δεν είμαι η γιαγιά μου σε άλλη εποχή».
Μεγάλωσες σε μια «σουηδική» οικογένεια, θα έλεγα, όπου προστίθεντο νέα μέλη, σχέσεις και πρόσωπα, αλλά με έναν τρόπο συνεχίζετε όλοι μαζί ενωμένοι. Το 2006 ήσουν 6,5 χρόνων όταν χώρισαν οι γονείς σου και παρέμεινες με τη μητέρα σου, μαζί και με την ετεροθαλή αδελφή σου, Μαρίνα, από τον πρώτο της γάμο με τον Αλέξη Μάρδα.
Έμαθα να ζω αυτόνομα από αρκετά μικρή, αλλά με πολλή φροντίδα από τη μαμά μου, με πολλή συζήτηση και αμοιβαίο σεβασμό. Είμαστε και φίλες πολύ, αλλά είμαστε και μάνα – κόρη. Τη θυμάμαι να ξυπνάει στις 6 το πρωί, να μαγειρεύει για να έχουμε φαγητό στο σπίτι, να μας πηγαίνει στο σχολείο, να συνεχίζει με τα δικά της και να επιστρέφει μετά, αν είχε κενό μια-δυο ώρες, για να είμαστε μαζί. Όπου και να βρισκόταν, πάντα ο νους της ήταν σε εμάς. Δεν ξέρω πώς το διαχειριζόταν η ίδια, αλλά ακόμη και αν έλειπε τρεις μήνες περιοδεία, ουσιαστικά ήταν εδώ.
Αισθάνομαι σαν να είναι έτοιμο να κυλήσει ένα δάκρυ και προσπαθείς συνέχεια να το συγκρατήσεις.
Φαίνεται σαν κάτι να κουβαλάω ε; Έχουν μια θλίψη τα μάτια μου. Κοίταξε, έχω πονέσει πολύ στη ζωή μου, από διαφορετικούς παράγοντες και σε πολλά επίπεδα. Κανένας ποτέ δεν ξέρει τι σταυρό κουβαλάει ο άλλος. Παλεύω πολύ μέσα μου για να ησυχάσω αυτό το κομμάτι του εαυτού μου. Κάνω και ψυχοθεραπεία, θεωρώ το καλύτερο δώρο που μου έχω κάνει ποτέ. Θέλω αυτούς τους δαίμονες μέσα μου να τους καταλάβω καλύτερα, να τους αγαπήσω, για να μη μου δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινότητά μου.
Με τη μαμά σου πρωτοπαίξατε τον χειμώνα μαζί στη σκηνή, στο Με δύναμη από την Κηφισιά. Με τον μπαμπά σου;
Με τον μπαμπά δεν έχει τύχει ακόμα να παίξω, θα ήθελα πολύ. Και θα ήθελα να παίζουμε ταυτόχρονα και οι τρεις μαζί. Θα περάσουμε πολύ ωραία, θεωρώ. Δεν σκέφτομαι καθόλου αν θα φανεί περίεργο, ότι χρησιμοποιούμε την προσωπική μας σχέση στη σκηνή.
