ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΒΑΙΔΑΝΗ: Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΡΙΑΣ ΜΟΔΑΣ ΜΕ ΤΟ CRPS – «ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑ ΟΥΤΕ ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ ΝΑ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΜΟΥ»

Η Στεφανία Βαϊδάνη έχει καταφέρει να ξεχωρίσει στον χώρο της μόδας μέσα από τις ιδιαίτερες δημιουργίες της, την υψηλή αισθητική και την αγάπη της για το σχέδιο. Πίσω όμως από την επιτυχημένη πορεία της σχεδιάστριας κρύβεται ένας προσωπικός αγώνας, τον οποίο μέχρι σήμερα λίγοι γνώριζαν.

Σε συνέντευξή της στο ένθετο Secret και τη Σάσα Σταμάτη, η Στεφανία Βαϊδάνη μιλά ανοιχτά για το Σύνδρομο Σύνθετου Περιοχικού Πόνου (CRPS), μια σπάνια και ιδιαίτερα επώδυνη νευρολογική πάθηση που διαγνώστηκε μετά από έναν τραυματισμό και άλλαξε ολοκληρωτικά την καθημερινότητά της. Η ίδια περιγράφει τον αφόρητο πόνο, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, αλλά και τη δύναμη που αντλεί από τη δημιουργία και τους ανθρώπους που βρίσκονται στο πλευρό της.

Πώς ξεκίνησε το «ταξίδι» σας με το CRPS και πότε καταλάβατε ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει;

Το ταξίδι μου με το CRPS ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου. Δεν είναι εύκολο να το παραδεχτώ, αλλά μέσα στην αγανάκτηση και τη συναισθηματική φόρτιση της στιγμής χτύπησα με δύναμη το πόδι μου στον τοίχο. Εκείνη την περίοδο βίωνα ίσως τη δυσκολότερη φάση της ζωής μου. Και οι δύο γονείς μου έδιναν μάχη με τον καρκίνο και αντιμετώπιζαν σοβαρά καρδιολογικά προβλήματα, ενώ παράλληλα η εταιρεία μου περνούσε μεγάλες δοκιμασίες. Όλα αυτά με είχαν εξαντλήσει ψυχικά και σωματικά.

Όταν πήγα στο νοσοκομείο, η πρώτη ακτινογραφία δεν έδειξε ξεκάθαρα το πρόβλημα. Μου είπαν ότι επρόκειτο για κάκωση, ενώ αργότερα αποδείχθηκε ότι υπήρχε κάταγμα. Επειδή στο παρελθόν είχα σπάσει ξανά χέρια και πόδια, πίστεψα πως θα ξεπεραστεί, όπως όλες τις προηγούμενες φορές, και συνέχισα την καθημερινότητά μου.

Λίγο αργότερα ταξίδεψα για έναν μήνα στο Μαϊάμι και την Παραγουάη. Όταν επέστρεψα, ο πόνος είχε γίνει αφόρητος. Δεν άντεχα ούτε το σεντόνι να ακουμπάει το πόδι μου. Εκεί κατάλαβα ότι αυτό που μου συνέβαινε δεν ήταν ένα απλό κάταγμα. Ένιωθα πως κάτι πολύ πιο σοβαρό συνέβαινε στο νευρικό μου σύστημα. Λίγο αργότερα επιβεβαιώθηκε η διάγνωση του CRPS και από εκεί ξεκίνησε ένας εντελώς διαφορετικός αγώνας.

Πώς θα περιγράφατε τον πόνο του CRPS σε κάποιον που δεν τον έχει βιώσει ποτέ;

Ο πόνος του CRPS είναι αβάσταχτος και δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Πάντα πίστευα ότι έχω μεγάλη αντοχή στον πόνο, όμως αυτή ήταν η πρώτη φορά που οι άνθρωποι γύρω μου με είδαν καθηλωμένη στο κρεβάτι. Είναι σαν να καις διαρκώς, σαν χιλιάδες βελόνες να τρυπούν το σώμα σου και σαν το κόκκαλό σου να σπάει ξανά και ξανά, κάθε μέρα. Είναι ένας πόνος που δεν φαίνεται, αλλά επηρεάζει κάθε στιγμή της ζωής σου.

Με ποιους τρόπους το σύνδρομο αυτό έχει αλλάξει την καθημερινότητά σας και τη ζωή σας συνολικά;

Άλλαξε τη ζωή μου ολοκληρωτικά, τόσο πρακτικά όσο και ψυχολογικά. Υπάρχουν πολλές καθημερινές δραστηριότητες που πλέον δεν μπορώ να κάνω μόνη μου, ενώ τις δύσκολες ημέρες ο πόνος με αναγκάζει να μένω στο κρεβάτι. Έχω προσαρμόσει και τον τρόπο που εργάζομαι, επιλέγοντας αρκετές ημέρες να δουλεύω από το σπίτι.

Παράλληλα, όμως, η ασθένεια με άλλαξε και εσωτερικά. Έμαθα να βάζω όρια, να λέω “όχι” χωρίς ενοχές και να απομακρύνω το άγχος από τη ζωή μου. Κυρίως έμαθα να εκτιμώ όσα παλαιότερα θεωρούσα δεδομένα: τον ήλιο, τη θάλασσα, μια βόλτα με φίλους, ένα όμορφο τοπίο ή ακόμα και μια μέρα με λιγότερο πόνο. Αυτές οι μικρές στιγμές έχουν πλέον ανεκτίμητη αξία.