Ο ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΑΡΒΕΛΑ: «ΜΕ ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΓΙΑ ΩΡΕΣ – ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΑ ΣΚΛΗΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΟΜΟΣ»

Για την απαιτητική πρώτη συνάντησή του με τον Νίκο Καρβέλα, αλλά και τη γνωριμία του με την Άννα Βίσση, μίλησε ο Αιμιλιανός Σταματάκης σε αποκαλυπτική συνέντευξη που έδωσε στο zappit.gr και στον Γιώργο Σκρομπόλα.

Ο ηθοποιός αναφέρθηκε στα πρώτα επαγγελματικά του βήματα και στην ξεχωριστή οντισιόν που αποτέλεσε σταθμό στην πορεία του. Όπως είπε, ο Νίκος Καρβέλας ήταν αρχικά εκνευρισμένος και πολύ αυστηρός μαζί του, βάζοντάς τον σε μια εξαντλητική μουσική δοκιμασία που κράτησε ώρες. Μόλις ολοκληρώθηκε, όμως, η στάση του δημιουργού άλλαξε εντυπωσιακά, ενώ ο Σταματάκης θυμάται ακόμη και σήμερα κάθε λεπτομέρεια της συνάντησης.

Υπήρξε κάποια απόρριψη που μπορεί να σε στενοχώρησε τόσο και να αμφισβήτησες εσύ την καλλιτεχνική σου αξία;

Η πρώτη κιόλας. Νομίζω πως η μεγαλύτερη απογοήτευση για μένα ήταν εκείνη. Είχα τελειώσει τις πανεπιστημιακές σπουδές μου στο θέατρο, καθώς και τη Δραματική Σχολή του Εθνικού, ενώ είχα ασχοληθεί πολύ και με το τραγούδι. Είχα, δηλαδή, όλα τα προσόντα που θα χρειαζόταν κανείς για να πάει σε μια οποιαδήποτε οντισιόν.

Ήταν η περίοδος που οι σκηνοθέτες άρχισαν να ζητούν βιογραφικά πριν δεχτούν κάποιον. Εγώ πίστευα πως, με το δικό μου βιογραφικό, δεν υπήρχε περίπτωση να μη με δεχτεί κάποιος, έστω για να με δει. Δεν ζητούσα να πάρω τη δουλειά· ήθελα απλώς να μου δοθεί η ευκαιρία να πάω στην οντισιόν. Κι όμως, το βιογραφικό μου απορρίφθηκε. Την πρώτη κιόλας μέρα έλαβα το mail: ”ευχαριστούμε πολύ, αλλά δε θα σας δούμε. Σας ευχαριστούμε για τον χρόνο σας”. Εκεί ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια. Ήταν συντριβή· έκλαιγα, ήμουν χάλια και δεν μπορούσα να συνέλθω. Την αμέσως επόμενη μέρα πήρα την οντισιόν στις «Καμπάνες του Έντελβάις» για τον Κακλέα.

Και στην πραγματικότητα; Πώς ήταν εκείνη η συνεργασία;

Ήταν μια τεράστια περιπέτεια. Αναρωτιόμουν πώς θα ήταν να μπω σε μια ταινία που μου αρέσει πολύ και να ζήσω όσα συμβαίνουν μέσα της· και τελικά αυτό ακριβώς έγινε. Ένιωθα πως ζούσα σε μια ταινία που δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στην πραγματικότητα.

Τι ιστορίες θυμάσαι από τη συνεργασία; Την Άννα, τον Νίκο;

Θυμάμαι πως ήταν η τρίτη audition, γιατί δεν είχαν βρει αυτό ακριβώς που αναζητούσαν. Ο Νίκος ήταν πολύ εκνευρισμένος και πίστευε ότι η τελευταία προσπάθεια δεν θα οδηγούσε πουθενά. Παρ’ όλα αυτά, είπε: «Εντάξει, κάνω μια τελευταία προσπάθεια. Άντε και δεν πειράζει. Ξέρω ότι δεν πρόκειται να το βρω αυτό που θέλω». Τελικά με κράτησαν και, αφού έμεινα στο τέλος και έφυγαν όλοι οι άλλοι, η Άννα μού ζήτησε να της πω λίγα πράγματα για μένα, για να γνωριστούμε. Ο Νίκος παρενέβη αμέσως: «αυτά δεν με αφορούν καθόλου. Κάτσε κάτω». Για δύο ώρες περάσαμε όλη τη μουσική του έργου, ώστε να διαπιστώσει αν μπορούσα πράγματι να το κάνω.

Εκείνος έπαιζε τις μελωδίες κι εγώ έπρεπε αμέσως να τις επαναλαμβάνω και να τραγουδώ στα ίδια φωνητικά σημεία με εκείνον. Ήταν τρεις ώρες όπερας, οπότε η δοκιμασία ήταν πολύ απαιτητική και ο ίδιος σκληρός και απότομος. Δεν τον απασχολούσε καθόλου ποιος ήμουν —και, φυσικά, αυτό ήταν λογικό. Μόλις τελείωσε όλη η διαδικασία, η στάση του άλλαξε εντελώς. Εγώ περίμενα να ολοκληρωθούν όλα αυτά τα κομμάτια, ενώ θυμάμαι την Άννα να πηγαινοέρχεται και να κάνει άλλες δουλειές.

Όλη αυτή η διαδικασία κράτησε ένα ολόκληρο απόγευμα. Αφού μου πέρασε όλο το έργο, φωτίστηκε για πρώτη φορά το πρόσωπό του και γέλασε. Χαμογέλασε και είπε: «αυτός είναι». Εκεί φάνηκε να ανακουφίζεται, κι εγώ σκεφτόμουν ότι κάποιος μου κάνει πλάκα και πως θα μου πει «σε τρολάρουμε».

Ήταν εύκολη η συνεργασία που ακολούθησε μετά;

Ήταν υπέροχη και μαγική, όχι απλώς εύκολη. Νομίζω πως είναι τύχη να συνεργάζεσαι με τέτοιους ανθρώπους. Είναι κάπως αστείο να βλέπεις πώς τους αντιλαμβάνεται ο κόσμος, ενώ εσύ έχεις γνωρίσει ανθρώπους πολύ όμορφους.