ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΖΩΡΤΖΟΓΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ: «ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΕ ΠΤΩΧΟΚΟΜΕΙΟ – Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΣΥΝΕΛΑΒΕ ΣΤΑ ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΑ ΤΗΣ»

Ο Στράτος Τζώρτζογλου μίλησε στην κάμερα της εκπομπής «For You» και έφερε στο φως μια άγνωστη μέχρι τώρα πλευρά της οικογενειακής του ιστορίας.
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε στα δύσκολα δεδομένα της γέννησής του, στο πώς γνωρίστηκαν οι γονείς του, καθώς και σε τραυματικές στιγμές που έζησε ως παιδί.
Η συμμετοχή του στη θεατρική παράσταση «Όλιβερ Τουίστ» στάθηκε αφορμή για να πει για πρώτη φορά ο Στράτος Τζώρτζογλου πως γεννήθηκε σε πτωχοκομείο. Η μητέρα του, Ευτυχία, ήταν μόλις 14 ετών όταν έμεινε έγκυος σε εκείνον.
«Ο Όλιβερ Τουίστ είναι στο έργο ορφανός, μεγάλωσε σε πτωχοκομείο. Ο λόγος που… κι αυτό το λέω για πρώτη φορά στη ζωή μου. Εγώ ξέρεις πώς γεννήθηκα; Δεν γεννήθηκα κανονικά. Γεννήθηκα σε πτωχοκομείο. Η μητέρα μου, όταν με συνέλαβε στα δεκατέσσερά της, ο πατέρας της την είχε κλείσει σε πτωχοκομείο της εποχής γιατί δεν μπορούσε να ζήσει τα παιδιά. Είχε εφτά παιδιά», ανέφερε αρχικά ο Στράτος Τζώρτζογλου.

Στη συνέχεια είπε: «Αρρώστησε κάποια στιγμή, μπήκε στο νοσοκομείο. Εκεί συνάντησε τον πατέρα μου που είχε πάει για μια άλλη ασθενή. Την ερωτεύτηκε ο πατέρας μου και πήγαινε για έναν χρόνο περίπου έξω από τα κάγκελα του πτωχοκομείου, ορφανοτροφείου, ξέρω εγώ τι ήταν εκείνη την εποχή αυτό, και τη συναντούσε και κάποια στιγμή την έκλεψε. Της λέει “πήδα τα κάγκελα”. Τα πηδάει, την ανεβάζει στη μηχανή με το δερμάτινο μπουφάν, ο πατέρας μου έτσι ήτανε, ζορμπάς. Την πηγαίνει λοιπόν στου Φιλοπάππου, κάνουν έρωτα και συλλαμβάνουν εμένα. Και ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι η κοιλιά της δεκατετράχρονης Ευτυχίας άρχισε να μεγαλώνει.
Ο ίδιος εξήγησε πως έχει γεννηθεί και μεγαλώσει σε πτωχοκομείο και ότι επέλεξε να μιλήσει τώρα γι’ αυτό, επειδή συμμετέχει στον «Όλιβερ Τουίστ». Αφιερώνει την παράσταση και την ερμηνεία του στη μητέρα του, Ευτυχία, ενώ παραδέχτηκε ότι δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τον θάνατό της, το 2020. «Έπεσα τρία χρόνια σε κατάθλιψη».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο Στράτος Τζώρτζογλου περιέγραψε: «Είχε συμβεί μια παρεξήγηση με τον πατέρα μου. Νόμιζε η μάνα μου ότι η τύπισσα στο νοσοκομείο που είχε πάει ο πατέρας μου και γνώρισε τη μάνα μου ήταν… τα είχαν φτιάξει, αλλά μετά, όταν γεννήθηκα εγώ, χώρισαν. Αλλά έλα ντε που αυτή πήγε να τον δει τον πατέρα μου, ζήλεψε η μάνα μου, ήπιε ένα μπουκάλι χλωρίνης. Το είδα αυτό σε ένα ημιυπόγειο, μέναμε στο Κερατσίνι. Μπαίνω, βλέπω τη μάνα μου και ένα μπουκάλι χλωρίνης με μια νεκροκεφαλή που είχαν τότε τα μπουκάλια χλωρίνης και παθαίνω σοκ. Αρχίζω να προσεύχομαι με την ψυχή να ζήσει η μάνα μου και μετά θα αφιέρωνα τη ζωή μου σε αυτούς, να προσφέρω αγάπη. Ευτυχώς έγινε καλά από θαύμα.
«Θυμάμαι μετά πήγαμε σε έναν κινηματογράφο καλοκαιρινό και η μάνα μου ήταν ευτυχισμένη και έβλεπε την οθόνη και εγώ σκέφτηκα, λέω “ναι, αυτό θα κάνω. Όταν μεγαλώσω θα γίνω ηθοποιός. Θα πάρω ένα μαχαίρι, θα σκίζω την ασημένια οθόνη, θα μπαίνω μέσα και θα βλέπει η μάνα μου και έτσι θα την κάνω να είναι πάντα ευτυχισμένη, μιας και τη λένε Ευτυχία. Και εγώ θα είμαι πάντα να της δίνω ζωή”».













