I LOVE LUCY: ΓΙΑΤΙ ΓΥΡΙΖΟΤΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΚΟΙΝΟ;

Όταν βλέπουμε το I Love Lucy, το κοινό στο στούντιο μοιάζει μέρος της ίδιας της παράστασης. Η παρουσία του ήταν συνειδητή επιλογή, ενώ οι τρεις κάμερες επέτρεπαν να καταγράφονται διαφορετικές γωνίες χωρίς να διακόπτεται η σκηνή.

Η σειρά συνδύαζε έτσι την αίσθηση μιας ζωντανής κωμωδίας με την καταγραφή σε φιλμ. Δεν εφηύρε από το μηδέν την πολυκάμερη τεχνική, συνέβαλε όμως καθοριστικά στο να καθιερωθεί ως πρότυπο για τις τηλεοπτικές κωμικές σειρές.

Γιατί το I Love Lucy χρειαζόταν κοινό;

Η σειρά ξεκίνησε ως τηλεοπτική μεταφορά της ραδιοφωνικής κωμωδίας «My Favorite Husband», στην οποία πρωταγωνιστούσε η Lucille Ball. Η εμπειρία της στο ραδιόφωνο είχε δείξει ότι απέδιδε καλύτερα μπροστά σε θεατές, κάτι που συμμερίζονταν τόσο το CBS όσο και ο χορηγός.

Το ζητούμενο δεν ήταν απλώς να ακουστεί γέλιο. Η παραγωγή ήθελε να διατηρήσει την επαφή της πρωταγωνίστριας με το κοινό και την αλληλεπίδρασή της με τους άλλους ηθοποιούς, στοιχεία που έδιναν στην κωμωδία τον αυθορμητισμό της.

Και τα 180 ημίωρα επεισόδια γυρίστηκαν σε φιλμ μπροστά σε ζωντανό κοινό στο στούντιο. Η σειρά προβλήθηκε αρχικά από το CBS από τις 15 Οκτωβρίου 1951 έως τις 6 Μαΐου 1957.

Και γιατί χρειάστηκαν τρεις κάμερες;

Η παρουσία του κοινού έθετε ένα πρακτικό ζήτημα. Με μία κάμερα, τα κοντινά πλάνα και οι αντιδράσεις θα απαιτούσαν χωριστές ρυθμίσεις και λήψεις. Η διαδικασία θα γινόταν πιο αργή και θα μπορούσε να χαλάσει τον ρυθμό της σκηνής.

Η λύση ήταν να καταγράφονται διαφορετικές γωνίες την ίδια στιγμή, ενώ οι ηθοποιοί συνέχιζαν την παράσταση. Η κεντρική κάμερα κάλυπτε τα γενικά πλάνα και οι δύο πλαϊνές τα κοντινά. Το υλικό από τις τρεις κάμερες μπορούσε στη συνέχεια να συνδυαστεί στο μοντάζ.

Η διάταξη επηρέαζε και τον φωτισμό. Καθώς οι ηθοποιοί κινούνταν σε μεγάλο μέρος του σκηνικού και οι κάμερες τραβούσαν από διαφορετικές θέσεις, χρειαζόταν ομοιόμορφος φωτισμός από ψηλά. Η τεχνική επιτάχυνε τις λήψεις και έδινε περισσότερες δυνατότητες στο τελικό μοντάζ.

Ήταν λοιπόν ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση;

Όχι. Το κοινό βρισκόταν στο στούντιο την ώρα που παίζονταν οι σκηνές, αλλά η σειρά δεν μεταδιδόταν ζωντανά εκείνη τη στιγμή. Οι κάμερες κατέγραφαν την παράσταση σε φιλμ και το υλικό μονταριζόταν.

Πριν από το γύρισμα, μέλος της παραγωγής ενημέρωνε τους θεατές για τη διαδικασία και τη σημασία της φυσικής αντίδρασής τους. Οι σκηνές γυρίζονταν με χρονολογική σειρά, η μαγνητοσκόπηση μπροστά στο κοινό διαρκούσε περίπου 60 λεπτά και οι επαναλήψεις λήψεων ήταν σπάνιες, καθώς είχαν προηγηθεί προσεκτική προετοιμασία και εκτενείς πρόβες.

Τι πρόσφερε το φιλμ πέρα από την εικόνα;

Το φιλμ επέτρεπε στην παραγωγή να συνδυάσει τη ζωντάνια της παράστασης με καλύτερη ποιότητα εικόνας. Είχε όμως και μια συνέπεια που ξεπερνούσε το ίδιο το γύρισμα: τα επεισόδια μπορούσαν να ξαναπροβληθούν.

Η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου αναφέρει ότι το 1955 το «I Love Lucy» έγινε η πρώτη τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε σε επαναλήψεις. Αυτό κατέστη δυνατό επειδή είχε γυριστεί σε φιλμ και όχι σε kinescope, μέθοδο καταγραφής χαμηλότερης ποιότητας.

Εφηύρε η σειρά την τεχνική;

Όχι ακριβώς. Η πολυκάμερη κινηματογράφηση μπροστά σε κοινό είχε χρησιμοποιηθεί και πριν από το «I Love Lucy», με περιορισμένη επιτυχία. Επομένως, δεν είναι ακριβές να αποδοθεί στη σειρά η εφεύρεσή της από το μηδέν.

Η ομάδα του «I Love Lucy» συνέβαλε καθοριστικά στο να καθιερωθεί η τεχνική των τριών καμερών μπροστά σε κοινό ως πρότυπο για τις κωμικές σειρές. Στην εφαρμογή της τεχνικής στη σειρά σημαντικό ρόλο είχαν ο διευθυντής φωτογραφίας Karl Freund και ο σκηνοθέτης Marc Daniels.

Η διάδοση έξω από τη Desilu άργησε: η πολυκάμερη τεχνική δεν χρησιμοποιήθηκε ευρέως παρά μόνο από τη δεκαετία του 1970, ενώ σήμερα είναι διαδεδομένη στην τηλεοπτική παραγωγή.