ΒΟΥΛΑ ΠΑΤΟΥΛΙΔΟΥ: ΛΥΓΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΖΥΓΟ ΤΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΑΡΖΑΒΑΤΣΙΔΗ, ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ – «ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ»
Η χρυσή Ολυμπιονίκης μίλησε για τα 42 χρόνια κοινής ζωής και τη στήριξη που δέχτηκε από τον σύζυγό της, εξηγώντας πως το πένθος παραμένει προσωπικό και αθέατο
Για τον πόνο που της προκάλεσε ο θάνατος του συζύγου της, Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη, μίλησε η Βούλα Πατουλίδου, αποκαλύπτοντας πως η απουσία του παραμένει βαθιά πληγή. Η χρυσή Ολυμπιονίκης είπε ότι, παρότι προς τα έξω χαμογελά, δυσκολεύεται ακόμη να διαχειριστεί την απώλεια του ανθρώπου με τον οποίο έζησε μαζί 42 χρόνια.
Στην εκπομπή «For You» φιλοξενήθηκε η Βούλα Πατουλίδου και μίλησε για τον σύζυγό της, που πέθανε τον Ιούλιο του 2025. Αναφέρθηκε στην κοινή τους ζωή και στη στήριξη που είχε από εκείνον σε όλη τη διαδρομή τους, ενώ περιέγραψε πόσο δύσκολη είναι η καθημερινότητα χωρίς την παρουσία του.
Η αγάπη ενός ανθρώπου με έφτασε στην κορυφή
Η Ολυμπιονίκης στάθηκε στην καθοριστική συμβολή του Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη στην αθλητική της πορεία. Όπως είπε, εκείνος είδε τις δυνατότητές της και τη στήριξε ώστε να βρει τη δύναμη που είχε μέσα της και να διεκδικήσει το όνειρό της στον στίβο.
«Αυτό που με έφτασε στην κορυφή ήταν η θέληση και η αγάπη, η αγάπη ενός ανθρώπου που δυστυχώς δεν υπάρχει πλέον στη ζωή μου, έχει “φύγει”. Αποφάσισε να ξεκουραστεί αλλού. Η αγάπη λοιπόν ήταν εκείνη που σκάλισε λίγο πιο βαθιά μέσα μου και ανακάλυψε αυτή τη θέληση για αυτό που αγαπούσα πάρα πολύ, τον κλασικό αθλητισμό. Μου έδειξε μια διαδρομή την οποία ακολούθησα πιστά, απαρέγκλιτα, με επιμονή, με πάρα πολύ μεγάλο πάθος και αγάπη και γι’ αυτό η κορυφή τελικά κατακτήθηκε», δήλωσε η Βούλα Πατουλίδου.
Βλέπουν μια γυναίκα χαρούμενη, αλλά οι πληγές είναι εσωτερικές
Έπειτα, η Βούλα Πατουλίδου περιέγραψε το πένθος που συνεχίζει να περνά και υπογράμμισε πως η εικόνα ενός ανθρώπου δεν αποκαλύπτει όσα βιώνει. Όπως αποκάλυψε, κάποιοι απορούν γιατί εξακολουθεί να αναφέρεται τόσο έντονα στον σύζυγό της, ενώ έχει περάσει διάστημα από τον θάνατό του.
«Αναφέρομαι στο σύζυγο, ήταν συνοδοιπόρος 42 χρόνια. Πολλοί αναρωτιούνται και λένε “καλά, ακόμα τον θυμάσαι;”. Έναν χρόνο δηλαδή, ενάμιση χρόνο μετά. Εντάξει, όταν “ακρωτηριάζεσαι”, μπορεί οι άλλοι να μην το βλέπουν. Βλέπουν μια περιποιημένη γυναίκα, χαρούμενη, ιστορίες και τέτοια, αλλά οι πληγές είναι εσωτερικές και βεβαίως σε κανέναν δεν μπορείς να φορτωθείς. Το κουβαλάς μόνος σου».
