ΒΑΓΓΗ ΖΑΓΟΡΙΑΝΟΥ: ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗ ΣΟΟΥΜΠΙΖ, ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΕΙΧΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ
Η 41χρονη διασώστρια του ΕΚΑΒ στη Σύρο συγκλόνισε τη χώρα με τη δολοφονία της, ενώ πίσω από το έργο της υπήρχε έντονη κοινωνική ευαισθησία.
Η άγρια δολοφονία της 41χρονης διασώστριας του ΕΚΑΒ Βάγγης Ζαγοριανού στη Σύρο προκάλεσε σοκ, όμως η μνήμη της μένει συνδεδεμένη κυρίως με την ανιδιοτελή κοινωνική της προσφορά. Από το 2020 συμμετείχε σταθερά σε δράσεις για αστέγους στην Αθήνα, βοηθώντας στη διανομή φαγητού και ειδών πρώτης ανάγκης, συχνά αμέσως μετά από εξαντλητικές βάρδιες, χωρίς να επιδιώκει προβολή.
Πιο αναλυτικά
Η είδηση της άγριας δολοφονίας της 41χρονης Βάγγης Ζαγοριανού στη Σύρο συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα, προκαλώντας βαθιά θλίψη και έντονη οργή για τον άδικο και βίαιο θάνατο μιας νέας γυναίκας.
Πίσω, όμως, από την επαγγελματική της ιδιότητα ως αφοσιωμένης διασώστριας του ΕΚΑΒ, βρισκόταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος με έντονη κοινωνική ευαισθησία. Η Βάγγη αφιέρωνε μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου της στην έμπρακτη στήριξη ανθρώπων που είχαν ανάγκη.
Όσοι είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν προσωπικά περιγράφουν μια γυναίκα που πίστευε βαθιά ότι η προσφορά προς τον συνάνθρωπο δεν τελειώνει μαζί με την εργασιακή βάρδια. Για εκείνη, το τέλος της υπηρεσίας της στο ΕΚΑΒ σηματοδοτούσε συχνά την έναρξη μιας δεύτερης, εξίσου σημαντικής «βάρδιας» στους δρόμους της Αθήνας, στο πλευρό των πιο ευάλωτων ανθρώπων.
Προσφορά χωρίς όρια στους δρόμους της Αθήνας
Από το 2020, η συμμετοχή της σε εθελοντικές δράσεις για την υποστήριξη των αστέγων της πρωτεύουσας ήταν σταθερή, συστηματική και απολύτως συνειδητή.
Δύο ή ακόμη και τρεις φορές την εβδομάδα, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες ή τη σωματική εξάντληση, η 41χρονη διασώστρια βρισκόταν στην πρώτη γραμμή. Βοηθούσε στη διανομή ζεστού φαγητού και ειδών πρώτης ανάγκης, ενώ παράλληλα πρόσφερε συντροφιά, ένα χαμόγελο και μια ζεστή ανθρώπινη κουβέντα σε ανθρώπους που ζούσαν στο περιθώριο.
Οι μαρτυρίες των συνεθελοντών της αποτυπώνουν το μέγεθος της αυταπάρνησής της. Πολλές φορές, αμέσως μετά το τέλος απαιτητικών και εξαντλητικών βαρδιών στο ΕΚΑΒ, επικοινωνούσε με τις εθελοντικές ομάδες για να πληροφορηθεί πόσες μερίδες φαγητού απέμεναν να διανεμηθούν.
Χωρίς να αφιερώσει χρόνο στην ξεκούρασή της, κατευθυνόταν αμέσως στα σημεία συγκέντρωσης. Η κούραση της ημέρας δεν αποτελούσε ποτέ εμπόδιο μπροστά στην ευθύνη που αισθανόταν απέναντι στον άνθρωπο που περίμενε ένα πιάτο ζεστό φαγητό.
Η ίδια δεν επιδίωξε ποτέ την αυτοπροβολή, την αναγνώριση ή τον έπαινο. Η κοινωνική προσφορά δεν αποτελούσε για εκείνη μια περιστασιακή κίνηση εντυπωσιασμού, αλλά έναν συνειδητό τρόπο ζωής και μια βαθιά εσωτερική ανάγκη, η οποία την γέμιζε συναισθηματικά.
Οι κοινές δράσεις με τον Δημήτρη Ουγγαρέζο, τον Σάκη Κατσούλη και τον Κώστα Σόμμερ – Οι φωτογραφίες που είχε ανεβάσει στο προφίλ της στο Facebook
Η πολυετής και συστηματική συμμετοχή της σε κοινωνικές κουζίνες και δομές αλληλεγγύης την έφερε κοντά σε πολλούς ανθρώπους με αντίστοιχες ευαισθησίες. Ανάμεσά τους βρίσκονταν και γνωστά πρόσωπα από τον δημοσιογραφικό, τον αθλητικό και τον καλλιτεχνικό χώρο, με τα οποία είχε φωτογραφηθεί σε κοινές δράσεις και είχε δημοσιεύσει σχετικά στιγμιότυπα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Κατά τη διάρκεια των νυχτερινών διανομών φαγητού στους δρόμους της Αθήνας, η Βάγγη Ζαγοριανού είχε συνεργαστεί και είχε αναπτύξει δεσμούς με πρόσωπα όπως ο παρουσιαστής Δημήτρης Ουγγαρέζος, ο νικητής του Survivor Σάκης Κατσούλης, η Μαριαλένα Ρουμελιώτη και ο ηθοποιός Κώστας Σόμμερ.
Μακριά από τη λάμψη της δημοσιότητας και τα τηλεοπτικά φώτα, όλοι τους βρέθηκαν δίπλα-δίπλα στα πεζοδρόμια της πόλης, μαγειρεύοντας και μοιράζοντας γεύματα σε ανθρώπους που τα είχαν ανάγκη.
Η κοινή τους επιθυμία για προσφορά δημιούργησε ισχυρούς δεσμούς αμοιβαίας εκτίμησης, με όλους να αναγνωρίζουν στο πρόσωπο της Βάγγης μια πραγματική κινητήρια δύναμη αλληλεγγύης.
«Πρώτη πάντα όταν κάποιος ζητούσε βοήθεια»
Οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί της στις εθελοντικές δράσεις μιλούν για μια γυναίκα γεμάτη ανεξάντλητη ενέργεια, αυθορμητισμό και έμφυτη διάθεση να βρίσκεται πάντοτε εκεί όπου υπήρχε μεγαλύτερη ανάγκη.
Όπως θυμούνται με συγκίνηση, η Βάγγη δεν υπολόγιζε τον προσωπικό της χρόνο, την ανάγκη για ξεκούραση ή ακόμη και τα προσωπικά της έξοδα.
Για εκείνη, η στήριξη ενός ανήμπορου ανθρώπου δεν αποτελούσε μια τυπική πράξη φιλανθρωπίας, αλλά μια αυτονόητη ηθική υποχρέωση, για την οποία δεν περίμενε καμία επιβράβευση.
Η ανιδιοτέλεια, η γενναιοδωρία και η βαθιά αίσθηση καθήκοντος ήταν τα χαρακτηριστικά που την έκαναν να ξεχωρίζει και να αγαπιέται από όλους όσοι τη γνώριζαν.
Η απώλεια της Βάγγης Ζαγοριανού αφήνει πίσω της ένα τεράστιο και δυσαναπλήρωτο κενό. Όχι μόνο στην οικογένειά της και στους συναδέλφους της στο ΕΚΑΒ, αλλά και στις καρδιές όλων εκείνων των «αόρατων» ανθρώπων της Αθήνας, οι οποίοι έβλεπαν στο πρόσωπό της έναν πραγματικό φύλακα-άγγελο.
