ΤΖΩΡΤΖΟΓΛΟΥ: ΜΠΗΚΑ ΣΕ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ
Ο Στράτος Τζώρτζογλου μίλησε με έντονη συγκίνηση στο vidcast «People» της Espresso και αποκάλυψε άγνωστα περιστατικά, ανάμεσά τους και την πρώτη του ερωτική εμπειρία.
Ο Στράτος Τζώρτζογλου, σε μια εξομολογητική συνέντευξη, μίλησε ανοιχτά για προσωπικές και δύσκολες στιγμές της ζωής του, αποκαλύπτοντας τόσο την πρώτη του ερωτική εμπειρία όσο και την κρίση που τον οδήγησε να νοσηλευτεί για έξι μήνες στην ψυχιατρική κλινική του 401 κατά τη στρατιωτική του θητεία. Περιέγραψε το έντονο ψυχολογικό φορτίο εκείνης της περιόδου, τη σύγκρουσή του με τον στρατό και τον ρόλο που έπαιξε αργότερα μέσα στην κλινική, βοηθώντας γιατρούς και ασθενείς.
Πιο αναλυτικά
Ο Στράτος Τζώρτζογλου προχώρησε σε μια βαθιά εξομολόγηση στον Γιάννη Βίτσα και στο vidcast «People» της εφημερίδας Espresso, μιλώντας με έντονη συγκίνηση και απόλυτη ειλικρίνεια για άγνωστα περιστατικά που σημάδεψαν τη ζωή του.
Ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην πρώτη του ερωτική εμπειρία, αποκαλύπτοντας ότι συνέβη με μια φίλη της μητέρας του, η οποία τον πρόσεχε όταν οι γονείς του έβγαιναν από το σπίτι.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η πρώτη φορά που έκανε έρωτα
«Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου κάποιες φορές που έπρεπε να βγουν βόλτα μου έφερναν μία φίλη της ως νταντά για να με προσέχει, να με βάζει να διαβάζω. Καμιά φορά της έλεγα “βαριέμαι να διαβάσω, κάποια περιοδικά δεν μου τα διαβάζεις εσύ;”. Την έλεγαν Ευγενία, ήταν κοκκινομάλλα, είχε φακίδες και είχε πολύ ωραίο στήθος. Ήταν πολύ χαμογελαστή. Με έβαζε στο στήθος της. Ακουμπούσα το κεφάλι μου, μύριζα τη μυρωδιά από το στήθος της και εκείνη μου διάβαζε τον “Μικρό Ήρωα”. Θυμάμαι αυτό το πράγμα πολύ έντονα, μέχρι που κάποια στιγμή κάναμε έρωτα.
Ήταν πολύ όμορφη η αίσθηση που είχα. Βέβαια, αυτή μετά δεν εμφανίστηκε, γιατί φοβήθηκε μην τα πω στη μάνα μου. Φυσικά, δεν θα τα έλεγα ποτέ και ήταν πολύ όμορφη».
Στη συνέχεια, ο Στράτος Τζώρτζογλου μίλησε για τη δύσκολη περίοδο της στρατιωτικής του θητείας, καθώς και για το περιστατικό που τον οδήγησε στην ψυχιατρική κλινική του 401 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Αθηνών, όπου παρέμεινε για έξι μήνες ως ασθενής.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«Μπήκα στο 401 ως τρόφιμος στην ψυχιατρική κλινική»
«Κάναμε σχοινάκια στη Λήμνο. Εγώ είχα αλλάξει ήδη τέσσερα σώματα στρατού, γιατί ξεκίνησα στο Πυροβολικό, πήγα Λοκατζής, πέρασα στα αλεξίπτωτα. Ήμουν από τους καλύτερους φαντάρους. Μέχρι που ένας ανθυπολοχαγός έβρισε το τέτοιο της μάνας μου. Εκεί θύμωσα πραγματικά, τρελάθηκα, αρπαχτήκαμε…
Πάω Λήμνο και, αφού κάθισα έναν χρόνο χωρίς να δω καθόλου τους γονείς μου, κάποια στιγμή λέω ψέματα ότι θα πάρω άδεια για Πανελλαδικές Εξετάσεις ξανά. Μου έδωσαν έναν μήνα άδεια. Γυρνάω σπίτι, τα πράγματα είναι χειρότερα από τον στρατό. Λέω εγώ “για ποιον λόγο τώρα κάθομαι και κάνω στρατιωτικό, αφού θέλω να γίνω ηθοποιός;”. Το έκανα για τον πατέρα μου, στην ουσία.
Με το που γυρνάω, κάναμε σχοινάκια όλα τα στρατόπεδα. Ένας τύπος, ασπρομάλλης, περίεργος, φύλαγε σκοπιά δύο με τέσσερις και άρχισε να μου λέει τη φιλοσοφία της ζωής, πώς να γίνεις ελεύθερος, η καρδιά σου να ανήκει μόνο στον Θεό. Μου αλλάζει τα μυαλά.
Το πρωί σηκώνομαι, κάτι μου λέει ο ανθυπολοχαγός και απαντώ “γιατί δεν βάζετε τους παλιότερους;”. Μου λέει “θα σου ρίξω πέντε ημέρες κράτηση”. Λέω “όλο τον χρόνο κράτηση μου κάνεις, χωρίς να κάνω τίποτα”. Η μία κουβέντα έφερε την άλλη και μου λέει “πέντε ημέρες φυλακή”.
Με το που ακούω εγώ τη λέξη “φυλακή”, ήρθε μέσα στο υποσυνείδητό μου η φυλακή της μαμάς μου όταν ήταν μικρή, του πατέρα μου. Αντέδρασα πολύ άσχημα. Δεν επιτέθηκα. Έβαλα τα κλάματα, πήρα την ξιφολόγχη μου και την κάρφωσα πάνω σε ένα δέντρο. Με έπιασαν σπασμοί.
Αποφάσισα, λοιπόν, να διακόψω τον στρατό. Μπήκα στο 401 ως τρόφιμος στην ψυχιατρική κλινική. Επειδή έγινα φίλος με όλους τους γιατρούς και επειδή γίνονταν κάποιες εξεγέρσεις από τους ασθενούντες, έμπαινα μπροστά και έσωζα τους γιατρούς.
Είχαμε έναν στρατονόμο εκεί, αλλά δεν έκανε πολλά πράγματα και εμένα δεν ξέρω πώς με άκουγαν. Έγινα κάτι σαν ο αρχηγός της αγέλης, αλλά ανήκα στο δυναμικό των ασθενών. Η ψυχιατρική κλινική τότε ήταν με κάγκελα.
Ζήτησα εγώ από τους γιατρούς να τους κάνω θέατρο, γιατί είχα μία έφεση σ’ αυτό… Κάθισα έξι μήνες. Μπήκα ως ασθενής, αλλά επειδή βοηθούσα πολύ τους γιατρούς με τα φάρμακα που έπρεπε να παίρνουν οι ασθενείς, γιατί πολλές φορές τα έφτυναν…
Ήμουν απαραίτητος εγώ για το 401, στην ψυχιατρική, γιατί ήμουν ο ενδιάμεσος και όλοι οι ασθενείς με αγαπούσαν πάρα πολύ…
Ο πατέρας μου με πήγαινε όταν ήμουν μικρός και δίναμε τσιγάρα σε τρελοκομεία και μου έλεγε “να τους προσέχεις, είναι ευαίσθητα πλάσματα. Να τους φέρνεις κανένα τσιγάρο. Κανέναν δεν έχουνε”. Και αργότερα ανακάλυψα σε τι φρικτές συνθήκες ζούνε σε ορισμένα τρελοκομεία».
