ΜΑΣΤΡΟΚΩΣΤΑ: ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΕΥΗΝΟΧΩΡΙΟΥ – Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΓΩΓΩΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙ ΓΑΛΗΝΗ! ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

Λίγες ημέρες μετά τη συγκινητική αποκάλυψη ότι η τελευταία επιθυμία της Γωγώς Μαστροκώστα ήταν να ταφεί στο Ευηνοχώρι, δίπλα στον πατέρα της, επανήλθε στο προσκήνιο το ζήτημα της κατάστασης που επικρατεί στο κοιμητήριο της περιοχής. Αφορμή στάθηκαν οι εικόνες εγκατάλειψης και οι καταγγελίες που είχαν δημοσιοποιηθεί πριν από μερικούς μήνες, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις στην τοπική κοινωνία.

Οι φωτογραφίες που είχαν κυκλοφορήσει τότε είχαν προκαλέσει μεγάλη δυσαρέσκεια στους κατοίκους του Ευηνοχωρίου, οι οποίοι περιέγραφαν μια εικόνα που δεν συνάδει με τον σεβασμό και τη φροντίδα που οφείλει να αποπνέει ένας χώρος μνήμης και αποχαιρετισμού.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, σε αρκετά σημεία του κοιμητηρίου τα χόρτα είχαν φτάσει ακόμη και τα δύο μέτρα σε ύψος, καλύπτοντας τάφους και διαδρόμους και δημιουργώντας συνθήκες που παρέπεμπαν σε πλήρη εγκατάλειψη. Οι κάτοικοι είχαν εκφράσει δημόσια την αγανάκτησή τους, υποστηρίζοντας ότι η εικόνα αυτή αποτελεί προσβολή τόσο για τους ανθρώπους που έχουν φύγει από τη ζωή όσο και για τις οικογένειες που επισκέπτονται το νεκροταφείο για να τιμήσουν τη μνήμη τους.

«Ούτε αξίζουμε ούτε θα ανεχθούμε αυτή την κατάσταση», είχαν δηλώσει χαρακτηριστικά, ζητώντας από τον Δήμο Μεσολογγίου να προχωρήσει άμεσα στις απαραίτητες παρεμβάσεις. Παράλληλα, είχαν εκφράσει παράπονα για τις προτεραιότητες της δημοτικής αρχής, καταγγέλλοντας ότι σημαντικά προβλήματα των χωριών παραμένουν άλυτα, ενώ διατίθενται μεγάλα ποσά για εκδηλώσεις και δημόσιες φιέστες.

Η στάση της οικογένειας

Παρά τις αντιδράσεις που είχαν προκαλέσει οι εικόνες από το κοιμητήριο, η οικογένεια της Γωγώς Μαστροκώστα δεν φαίνεται να επηρεάστηκε στην απόφασή της να σεβαστεί την τελευταία της επιθυμία.

Για τη Γωγώ Μαστροκώστα, το Ευηνοχώρι δεν αποτελούσε απλώς τον τόπο καταγωγής της οικογένειάς της, αλλά έναν τόπο με βαθιά συναισθηματική σημασία. Ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με τη μνήμη του πατέρα της, ενός ανθρώπου που, σύμφωνα με όσους τη γνώριζαν, παρέμεινε πάντα ζωντανός μέσα στην καρδιά και τις σκέψεις της.

Άτομα από το περιβάλλον της οικογένειας αναφέρουν πως το μόνο που είχε πραγματική σημασία ήταν να εκπληρωθεί η επιθυμία της να αναπαυθεί δίπλα στον πατέρα της, στον τόπο όπου ένιωθε ότι ανήκει.

Την ίδια στιγμή, πολλοί κάτοικοι της περιοχής εκφράζουν την ελπίδα ότι η δημοσιότητα που έλαβε το θέμα, σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις που προκάλεσε, θα αποτελέσει αφορμή για ουσιαστικές παρεμβάσεις και μόνιμες λύσεις στα προβλήματα του κοιμητηρίου, ώστε να μην επαναληφθούν αντίστοιχες εικόνες εγκατάλειψης στο μέλλον.

Όπως επισημαίνουν, ένας χώρος που είναι αφιερωμένος στη μνήμη και τον αποχαιρετισμό των ανθρώπων οφείλει να διατηρείται με αξιοπρέπεια, φροντίδα και σεβασμό, ιδιαίτερα όταν εκεί αναπαύονται πρόσωπα που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στις ζωές των συγγενών, των φίλων τους και της κοινωνίας γενικότερα.