ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΝΤΟΒΑ: ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ – «ΕΙΧΑ ΔΥΟ ΑΠΟΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΝΤΡΕΠΟΜΟΥΝ»

Η Χριστίνα Κοντοβά μίλησε για τις δύο αποβολές που έζησε και για τη δυσκολία να μοιραστεί την εμπειρία της, μέσα από μια προσωπική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η σχεδιάστρια μόδας αποκάλυψε πως πέρασαν χρόνια προτού καταφέρει να επεξεργαστεί αυτές τις απώλειες, ενώ εκείνη την περίοδο την ακολουθούσαν η ντροπή και η μοναξιά.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για την Περιγεννητική Απώλεια στάθηκε η αφορμή για τη δημόσια εξομολόγησή της. Η ημέρα είναι αφιερωμένη στις γυναίκες και τις οικογένειες που έχουν χάσει ένα παιδί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή κοντά στη γέννησή του.

«Προσποιούμουν πως όλα ήταν φυσιολογικά»

Η Χριστίνα Κοντοβά εξήγησε πως, μετά τις δύο αποβολές, κράτησε την εμπειρία για τον εαυτό της και προσπάθησε να διατηρήσει την καθημερινότητά της, χωρίς να φανερώνει στους γύρω της όσα ένιωθε πραγματικά.

«Πριν από αρκετά χρόνια είχα δύο αποβολές. Τότε ντρεπόμουν, δεν μιλούσα γι’ αυτές και προσποιούμουν πως όλα ήταν φυσιολογικά, ενώ μέσα μου ένιωθα άδεια.

Χρειάστηκαν χρόνια και πολλή προσωπική δουλειά για να μπορέσω να τις πενθήσω με τον δικό μου τρόπο. Στη συνέχεια βρήκα και τον δικό μου δρόμο προς τη μητρότητα, χωρίς αυτό να αναιρεί όσα ένιωσα τότε»

Η σχεδιάστρια διευκρίνισε, αναφερόμενη στη μητρότητα, πως η μετέπειτα διαδρομή της δεν εξαφάνισε ούτε τις προηγούμενες απώλειες ούτε τα συναισθήματα που χρειάστηκε να επεξεργαστεί.

Το μήνυμα της Χριστίνας Κοντοβά για τις αποβολές

Στο δεύτερο μέρος της ανάρτησής της, η Χριστίνα Κοντοβά αναφέρθηκε στη συνηθισμένη στάση του κοινωνικού περίγυρου απέναντι στις γυναίκες που έχουν βιώσει αποβολή.

Τόνισε πως ορισμένα λόγια, ακόμη κι όταν λέγονται για να παρηγορήσουν, ενδέχεται να κάνουν μικρότερη τη σημασία της απώλειας για τη γυναίκα που τη ζει.

«Συχνά λέμε, ακόμα και με καλή πρόθεση, “έλα, δεν πειράζει, συμβαίνει”. Ναι, συμβαίνει. Αλλά κάθε γυναίκα το βιώνει διαφορετικά και κάθε απώλεια αξίζει τον χώρο και τον χρόνο της.

Για όλες τις γυναίκες που το έχουν βιώσει ή το βιώνουν τώρα: χωρίς ντροπή, χωρίς ενοχές και με το δικαίωμα να πενθήσουν με τον δικό τους τρόπο»