«Υπάρχουν δουλειές μου που δεν θέλω καν να τις δω. Όχι γιατί ήταν κακές, αλλά γιατί σήμερα θα τις έκανα αλλιώς.»
Ο Κώστας Αυγούλης δεν μιλάει με αυστηρότητα για το παρελθόν του. Μιλάει σαν να περιγράφει κάτι φυσικό. Την αλλαγή του βλέμματος.
Με τον Κώστα Αυγούλη δεν θυμάσαι ακριβώς πότε ξεκίνησε η γνωριμία, θυμάσαι όμως πολύ καλά γιατί κράτησε. Ήταν μια φωτογράφιση, από αυτές που δεν τελειώνουν όταν τελειώσει το set αλλά συνεχίζονται μετά, σε καφέδες, σε τραπέζια, σε συζητήσεις που ξεκινούν από τη δουλειά και φτάνουν πολύ πιο μακριά. Από τότε έχουν περάσει χρόνια. Έχουμε κάνει μαζί φωτογραφίσεις μόδας, έχουμε ταξιδέψει, έχουμε βρεθεί σε διαφορετικά περιβάλλοντα, έχουμε δημιουργήσει ακόμη και κοινές παρέες μέσα από τις δουλειές μας.
Ο Κώστας είναι από τους ανθρώπους που ταιριάζεις μαζί τους χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσεις. Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο η εμπειρία ή η πορεία του, αλλά ο τρόπος που σκέφτεται την εικόνα. Είναι εικαστικός χωρίς να δημιουργεί απόσταση, και αυτό φαίνεται σε κάθε δουλειά του, είτε πρόκειται για ένα editorial είτε για μια καμπάνια. Θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς φωτογράφους μόδας στην Ελλάδα, με δουλειές που έχουν ταξιδέψει και εκτός συνόρων, κάτι που επιβεβαιώνεται όχι μόνο από τις συνεργασίες του αλλά και από το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι της μόδας θέλουν να δουλέψουν μαζί του.
Τον συναντήσαμε σε ένα Starbucks, σε μια κουβέντα που δεν έμεινε ποτέ μόνο στις ερωτήσεις. Γιατί με τον Κώστα η συζήτηση ανοίγει. Πηγαίνει από τη φωτογραφία στη μόδα, από τη μόδα στους ανθρώπους και από εκεί πίσω στην εικόνα. Και αυτό που καταλαβαίνεις είναι ότι τίποτα δεν μένει σταθερό.
Οι άνθρωποι που άνοιξαν τον δρόμο
Πώς ξεκίνησε όλο αυτό; Δεν το είχα στο μυαλό μου σαν επάγγελμα. Φωτογράφιζα γιατί μου άρεσε, αλλά δεν σκεφτόμουν ότι θα γίνει δουλειά. Ξεκίνησα για αρχιτεκτονική, μετά άλλαξα γνώμη, πέρασα στην Καλών Τεχνών, τελείωσα και μπήκα και στη γλυπτική, στον Γιώργο Λάππα, την οποία όμως δεν τελείωσα γιατί είχα ήδη αρχίσει να δουλεύω. Φοιτητής δούλευα σαν βοηθός σε περιοδικά για το χαρτζιλίκι μου. Εκεί άρχισα να βλέπω πώς στήνεται μια φωτογράφιση, πώς λειτουργεί η εικόνα μέσα στη μόδα. Μετά, από προτροπή της Λίνας Πηγαδιώτη, που είδε κάτι στις φωτογραφίες που έκανα, είπα να το δοκιμάσω επαγγελματικά. Δεν ήταν μεγάλη απόφαση. Ήταν να δω πού θα πάει.
Ποιοι πίστεψαν σε σένα στην αρχή; Η Laura De Nigris πίστεψε πολύ σε μένα. Δούλεψα μαζί της και ήταν πραγματικά σχολείο. Στην αποφοίτησή μου από την Καλών Τεχνών με σύστησε στη Ρεβέκκα Καμχή και μέσα από αυτή τη γνωριμία μπήκα πιο ενεργά στον χώρο της τέχνης. Εκείνη την περίοδο ήμουν περισσότερο εικαστικός. Δεν φανταζόμουν ότι θα ασχοληθώ με τη φωτογραφία μόδας. Αλλά με έναν τρόπο, πάντα γύριζα εκεί.
Για τη μόδα πότε άρχισες να ενδιαφέρεσαι; Από μικρός. Θυμάμαι τη μητέρα μου που έπαιρνε ξένα περιοδικά, ιταλική και γαλλική Vogue, και άρχισα να τα ξεφυλλίζω. Πάντα εκείνο που παρατηρούσα ήταν οι φωτογράφοι. Ο Helmut Newton, ο Herb Ritts, ο Richard Avedon, ο David Bailey, ο Patrick Demarchelier, ο Nick Knight. Καθόμασταν με φίλους και τα συζητούσαμε με μια εμμονή. Σαν να δουλεύαμε ήδη σε περιοδικά.
Η διαδικασία της εικόνας
Πώς στήνεις μια φωτογράφιση; Σκέφτομαι πάντα ότι πρέπει να φτιάξω μια εικόνα. Μου αρέσουν τα ρούχα, αλλά πρέπει να ξέρω τι θα φωτογραφήσω για να μπορέσω να το δουλέψω στο μυαλό μου. Στη φωτογραφία μόδας, τις περισσότερες φορές το θέμα το δίνουν οι editors. Δεν με ενοχλεί αυτό. Το θέμα είναι τι θα κάνεις με αυτό που σου δίνεται. Από τη στιγμή που το ξέρω, προσπαθώ να το δω αλλιώς. Να μη νιώθω ότι επαναλαμβάνομαι. Μπορεί να πάω στο ίδιο location πολλές φορές, αλλά κάθε φορά πρέπει να το δω διαφορετικά. Με άλλα φώτα, με άλλο κάδρο, με άλλη προσέγγιση.
Υπάρχουν δουλειές σου που δεν σου αρέσουν σήμερα; Ναι. Δεν θέλω καν να τις δω. Όχι γιατί ήταν κακές, αλλά γιατί σήμερα δεν θα τις έκανα έτσι. Και αυτό είναι φυσιολογικό. Σημαίνει ότι έχει αλλάξει το βλέμμα σου. Υπάρχουν και μεγάλοι φωτογράφοι που πέρασαν περιόδους που δεν τους έπαιρνε κανείς. Αυτό συμβαίνει. Δεν σημαίνει ότι δεν είναι καλοί. Είναι η φύση της μόδας.
Μουσική, σινεμά και επιρροές
Από μουσική, τι ακούς αυτή την περίοδο; Μου αρέσει πολύ ο Jack Harlow. Ο Dominic Fike ένας νέος καλλιτέχνης με το Baby Doll. Μου αρέσει το καινούριο άλμπουμ του Harry Styles, το βρίσκω εξαιρετικό, πολύ σύγχρονο και πολύ σωστά ψαγμένο, pop άλμπουμ με πολύ ωραίες επιρροές και στοιχεία από τα 90s, ηλέκτρο και τα λοιπά. Λατρεύω τον James Blake και το καινούριο του άλμπουμ.
Και να πω και ακόμα, οι Nation of Language. Είναι ένα συγκρότημα εξαιρετικό, θα έρθει και στην Ελλάδα, έχει στοιχεία ρέτρο pop από τα 80s και είναι συγκλονιστικό.
Αν έπρεπε να διαλέξεις ένα άλμπουμ αυτή την περίοδο; Το Essex Honey το τελευταίο άλμπουμ, του Blood Orange, έχω ξετρελαθεί. Το έχω λιώσει.
Ποια ταινία έχεις δει πολλές φορές; Ε, καλά. Του Paul Thomas Anderson, το One Battle After Another, το έχω δει δύο φορές, θα το δω και τρίτη. Είναι μαγικό, είναι υπέροχο.
Σκηνοθέτης που σε εκφράζει; Ο Γιώργος Λάνθιμος. Είναι συγκλονιστικός. Δεν το λέω γιατί είναι Έλληνας. Είναι μαγική η εικόνα του, το κάδρο του. Με ξετρελαίνει το πλάνο του και το κάδρο του.
Έχεις αγαπημένη ταινία του; Την τελευταία του, το Bugonia. Είναι ένα αριστούργημα. Το τέλος είναι συγκλονιστικό.
Τι σημαίνει να είσαι φωτογράφος μόδας σήμερα
Κατά τη γνώμη σου, τι χρειάζεται να έχει ένας φωτογράφος μόδας; Ένας φωτογράφος μόδας χρειάζεται να βρίσκεται σε μια διαρκή εγρήγορση απέναντι σε αυτό που αλλάζει. Δεν αρκεί να έχει καλό μάτι ή να ξέρει να στήνει μια εικόνα. Χρειάζεται να παρακολουθεί τι συμβαίνει γύρω του, να καταλαβαίνει τη νέα σκηνή, να αφουγκράζεται τις μετατοπίσεις της αισθητικής, γιατί η φωτογραφία μόδας δεν λειτουργεί πια με μεγάλους χρονικούς κύκλους. Δεν αλλάζει ανά δεκαετία. Είναι ένας χώρος που κάθε τρία ή τέσσερα χρόνια μοιάζει να επαναπροσδιορίζεται.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η σχέση με τη μόδα δεν είναι επιφανειακή. Χρειάζεται να γνωρίζει τα ρούχα, να τα παρατηρεί, να τα καταλαβαίνει, να τα αγαπά. Η εικόνα δεν είναι ποτέ ανεξάρτητη από αυτό που φοράει το σώμα. Υπάρχει πάντα μια σχέση ανάμεσα στο ρούχο και τη φωτογραφία, και αυτή η σχέση καθορίζει το αποτέλεσμα.
Θεωρείς ότι ένα editorial μόδας είναι μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος; Υπάρχουν περιπτώσεις που λειτουργεί έτσι, με μια καθαρή αφηγηματική δομή που σε οδηγεί από την αρχή στο τέλος. Υπάρχουν όμως και φορές που αυτό δεν είναι απαραίτητο. Ένα editorial μπορεί να είναι μια αλληλουχία εικόνων που δεν συνδέονται γραμμικά, αλλά λειτουργούν μέσα από τη συνολική τους ατμόσφαιρα.
Δεν υπάρχει ένας κανόνας που να εφαρμόζεται παντού. Η μορφή που θα πάρει εξαρτάται από την έμπνευση της στιγμής και από το πώς προκύπτει η εικόνα. Εκείνο που έχει σημασία δεν είναι αν υπάρχει αφήγηση με την κλασική έννοια, αλλά αν η εικόνα στέκεται, αν έχει λόγο ύπαρξης μέσα στο σύνολο.
Social media, τεχνολογία, φιλμ και πραγματικότητα
Τι έχει αλλάξει σήμερα στη φωτογραφία μόδας; Και πόσο την έχουν επηρεάσει τα social media; Τα επαγγέλματα γύρω από τη μόδα ανέκαθεν κουβαλούσαν μια παρεξήγηση. Υπήρχε πάντα η αίσθηση ότι πρόκειται για κάτι εύκολο, ότι όλοι μπορούν να κάνουν τα πάντα, ότι η φωτογραφία, το styling, το μακιγιάζ είναι προσβάσιμα χωρίς ιδιαίτερη εξειδίκευση. Αυτή η αντίληψη δεν είναι καινούργια, απλώς σήμερα φαίνεται πιο έντονα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εμφανίστηκαν και οι influencers, οι οποίοι στην αρχή αντιμετωπίστηκαν σαν ένα νέο φαινόμενο που ίσως θα άλλαζε τον τρόπο που λειτουργεί η μόδα. Υπήρξε ενδιαφέρον, υπήρξε περιέργεια, μια έντονη παρατήρηση του τι ακριβώς συμβαίνει. Με τον χρόνο, όμως, αυτή η ένταση υποχώρησε και η στάση απέναντί τους έγινε πιο ουδέτερη.
Σε πρακτικό επίπεδο υπήρξαν μετατοπίσεις. Κάποιες δουλειές άλλαξαν κατεύθυνση, κάποιοι πελάτες επέλεξαν διαφορετικούς τρόπους συνεργασίας και προβολής. Ωστόσο, σε επίπεδο εικόνας, η φωτογραφία μόδας δεν φαίνεται να έχει μεταβληθεί ουσιαστικά μέσα από τα social media. Η αισθητική της εξακολουθεί να διαμορφώνεται με τους δικούς της όρους. Αυτό που έχει αλλάξει πιο έντονα είναι ο ρυθμός. Η ταχύτητα με την οποία παράγεται και κυκλοφορεί η εικόνα. Ο χρόνος έχει συμπιεστεί και αυτό επηρεάζει τον τρόπο δουλειάς, την προετοιμασία και τελικά το αποτέλεσμα.
Η τεχνολογία πόσο σημαντική είναι για έναν φωτογράφο σήμερα; Η τεχνολογία δεν είναι απλώς εργαλείο, είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας. Η εικόνα δεν ολοκληρώνεται τη στιγμή της λήψης. Συνεχίζεται στο post production, εκεί όπου διαμορφώνεται η τελική της μορφή.
Η γνώση της επεξεργασίας, των υπολογιστών και των εργαλείων που χρησιμοποιούνται σήμερα είναι απαραίτητη. Δεν πρόκειται για ένα συμπληρωματικό στάδιο, αλλά για βασικό κομμάτι της δουλειάς. Χωρίς αυτό, η εικόνα μένει ημιτελής.
Έχεις επιστρέψει στην αναλογική φωτογραφία; Η επιστροφή στο φιλμ δεν προκύπτει σαν νοσταλγία, αλλά σαν ανάγκη. Τα τελευταία χρόνια επανήλθα στη διαδικασία της αναλογικής φωτογραφίας και τα δύο τελευταία την ενσωματώνω πιο συστηματικά, όταν το επιτρέπει η συνεργασία.
Η διαδικασία είναι πιο αργή και πιο απαιτητική. Δουλεύω με Mamiya μεσαίου φορμά, χρησιμοποιώ φωτόμετρο, εμφανίζω το φιλμ και το σκανάρω, κρατώντας τις παρεμβάσεις στο ελάχιστο. Δεν προσπαθώ να “διορθώσω” την εικόνα, αλλά να διατηρήσω τον χαρακτήρα της. Σε μια φωτογράφιση μου για τη Louis Vuitton, ένα advertorial που πραγματοποιήθηκε εξ ολοκλήρου σε φιλμ, το αποτέλεσμα λειτούργησε τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, δείχνοντας ότι η αναλογική προσέγγιση μπορεί να συνυπάρχει με τις σύγχρονες απαιτήσεις.
Αυτό που διαφοροποιεί το φιλμ είναι η συνθήκη μέσα στην οποία δουλεύεις. Η απουσία άμεσης επιβεβαίωσης σε αναγκάζει να αποφασίσεις πριν πατήσεις το κουμπί. Αλλάζει ο ρυθμός, η συγκέντρωση, η σχέση με την εικόνα. Παράλληλα, υπάρχει και η πρακτική πλευρά. Το κόστος των φιλμ έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, κάτι που επηρεάζει το πόσο συχνά μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτή η διαδικασία.
Κατά τη διάρκεια της φωτογράφησης με φιλμ, πώς ελέγχεις το αποτέλεσμα; Ο έλεγχος γίνεται μέσα από το φωτόμετρο. Η μέτρηση του φωτός, η ρύθμιση διαφράγματος, ταχύτητας και ISO καθορίζουν το αποτέλεσμα πριν ακόμη καταγραφεί. Δεν υπάρχει η δυνατότητα άμεσης διόρθωσης, υπάρχει όμως εμπειρία και γνώση που καθοδηγούν τη διαδικασία.
Τεχνητή νοημοσύνη, πώς τη βλέπεις; Η τεχνητή νοημοσύνη βρίσκεται ακόμη σε ένα στάδιο εξέλιξης. Τα πρώτα δείγματα υπάρχουν, τα εργαλεία ήδη χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με προγράμματα επεξεργασίας εικόνας, όμως η εικόνα που παράγεται δεν έχει φτάσει ακόμη σε ένα επίπεδο που να πείθει απόλυτα. Ιδιαίτερα στις υψηλές αναλύσεις, υπάρχει ένα στοιχείο που διατηρεί μια αίσθηση τεχνητού. Κάτι που χρειάζεται χρόνο για να εξομαλυνθεί.
Η κατεύθυνση που θα πάρει δεν είναι ακόμη σαφής. Μπορεί να εξελιχθεί σε βασικό εργαλείο, μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που παράγεται η εικόνα, αλλά προς το παρόν παραμένει ένα πεδίο που διαμορφώνεται.
Πόσο απενοχοποιημένη είναι σήμερα μια φωτογραφία με έντονη επεξεργασία; Η επεξεργασία της εικόνας δεν μπορεί να οριστεί με όρους σωστού ή λάθους. Είναι περισσότερο θέμα αισθητικής κατεύθυνσης, όπως και σε άλλες μορφές τέχνης. Υπήρξε μια περίοδος, από τα τέλη της δεκαετίας του 2000 μέχρι περίπου τα μέσα της επόμενης, όπου η χρήση του Photoshop ήταν ιδιαίτερα έντονη, κυρίως στα studio stories, με εμφανή επεξεργασία στα δέρματα. Εκείνη την περίοδο αυτό λειτουργούσε μέσα στο αισθητικό πλαίσιο της εποχής. Σήμερα η εικόνα είναι πιο ανοιχτή. Συνυπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, από το πιο φυσικό μέχρι το πιο επεξεργασμένο αποτέλεσμα.
Η προσωπική κατεύθυνση έχει μετακινηθεί προς μια πιο ήπια χρήση της επεξεργασίας, ειδικά όσον αφορά τα δέρματα. Ωστόσο, στις εμπορικές δουλειές εξακολουθεί να ζητείται συχνά έντονο retouch, κάτι που αποτελεί μέρος της πραγματικότητας της αγοράς. Αντίθετα, στα περιοδικά υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία ως προς την εικόνα, κάτι που επιτρέπει διαφορετικές επιλογές και πιο ισορροπημένα αποτελέσματα.
Υπάρχει ελληνική μόδα; Ναι, φυσικά και υπάρχει. Παρ’ όλες τις αντιξοότητες και όλα αυτά που περάσαμε τα τελευταία χρόνια, οικονομική κρίση, ενεργειακή κρίση, υπάρχει και το παλεύει. Το παλεύει γενναία. Είναι λίγο στενάχωρο μόνο σε σχέση με τα περιοδικά. Γιατί πλέον είναι πολύ λιγότερα από ό,τι ήτανε. Έχουν κλείσει πολλά.
Συνήθειες και επιλογές
Τι βιβλίο διάβασες πρόσφατα; Ξαναδιάβασα το “Ο Ξένος” του Albert Camus. Το είχα διαβάσει όταν σπούδαζα. Τώρα που το ξαναδιάβασα, με ενθουσίασε και με συγκλόνισε.
Φοράς άρωμα; Δεν φοράω κανένα άρωμα.
Με το φαγητό πώς είσαι; Τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι πολύ με τη γυμναστική και προσέχω πολύ τη διατροφή μου. Αυτό είναι και λίγο θέμα, γιατί μου αρέσει να βγαίνω με φίλους και να δοκιμάζουμε καινούργια μέρη και καινούργια στέκια για φαγητό. Μου αρέσουν πολύ οι ταβέρνες, αλλά επειδή προσέχω τη διατροφή μου, υπάρχει πάντα ένα μέτρο.
Τρως κρέας; Τρώω κρέας, γιατί πιστεύω ότι είναι απαραίτητο δομικό συστατικό για τον οργανισμό. Περιέχει πολλά σημαντικά στοιχεία. Δέχομαι φυσικά όλες τις επιλογές, vegetarian, vegan, ο καθένας κάνει αυτό που θέλει. Εγώ τρώω τα πάντα, αλλά αποφεύγω τα επεξεργασμένα και τα τηγανητά, δεν πίνω αλκοόλ. Δεν πίνω καφέ, ούτε smoothies, γιατί πιστεύω ότι με την επεξεργασία χάνεται η αξία τους και μένει ουσιαστικά ζάχαρη. Μου αρέσουν τα βότανα, το χαμομήλι, το τσάι χωρίς καφεΐνη, το κεφίρ, το κατσικίσιο γάλα.
Αν ήθελες κάτι γλυκό, τι θα διάλεγες; Γιαούρτι με μέλι, αλλά καλό μέλι. Και μαύρη σοκολάτα, 80% και πάνω.
Πώς σου αρέσει να περνάς τον ελεύθερό σου χρόνο; Μου αρέσει να κάνω διαλογισμό, να δω φίλους μου, να δω μια ταινία που δεν προλαβαίνω ή να κάνω προπόνηση.
Τι γυμναστική προτιμάς; Κάνω βαράκια, γιατί ειδικά μετά τα 40 είναι σημαντικό να διατηρείς τη μυϊκή σου μάζα, πάντα σε συνδυασμό με σωστή διατροφή.
Ένας συγκεκριμένος προορισμός που σου αρέσει εκτός Αθήνας να πηγαίνεις και να χαλαρώνεις; Μου αρέσει η Κρήτη πάρα πολύ, τα Χανιά που είναι και το σπίτι μου. Από Ελλάδα όλα τα μέρη είναι υπέροχα. Από εξωτερικό, μου αρέσει πάρα πολύ η Ιταλία, η νότια Γαλλία. Η Ιταλία μου αρέσει πάρα πολύ εκτός από το Μιλάνο. Όλο το άλλο μού αρέσει πάρα πολύ. Τη λατρεύω.
Στην Αθήνα πού πηγαίνεις για να χαλαρώσεις; Θα πάω να συναντήσω τους φίλους μου, αλλά πάντα έχω στο μυαλό μου πότε θα γυρίσω πίσω, νότια προάστια.
Από μικρό πήγαινα στη Βουλιαγμένη, πήγαινα στο Καβούρι, πάω για τρέξιμο, για περπάτημα, με φίλους μου, μόνος μου, ναι, στον λαιμό της Βουλιαγμένης από μικρό παιδί. Όλα μου τα παιδικά χρόνια ήτανε στη Γλυφάδα, Βούλα, Βουλιαγμένη, νότια προάστια.
Αν πρέπει να ντυθείς γρήγορα για κάπου, τι είναι το πιο ιδανικό για σένα; Πέρασα μια μεγάλη περίοδο που δεν με ενδιέφερε καθόλου το ντύσιμο. Φορούσα ό,τι να ’ναι, τα ίδια ρούχα, χωρίς να το σκέφτομαι καθόλου. Και ακόμα και τώρα, πολλοί φίλοι μου λένε ότι ντύνομαι με ό,τι να ’ναι. Και ισχύει.Τελευταία το προσέχω λίγο περισσότερο, αλλά πάντα μου άρεσε το mix and match από τα 90s. Να συνδυάζω πράγματα που μπορεί να φαίνονται παράταιρα, αλλά με έναν δικό μου τρόπο δένουν. Μου αρέσει να είναι τελείως ανεπιτήδευτο. Στο ντύσιμο έχω έναν παλιμπαιδισμό.
Η φωτογραφία δεν μένει ποτέ ίδια
Η συζήτηση αυτή δεν κλείνει πραγματικά. Μένει σαν μια σημείωση για το πώς αλλάζει το βλέμμα μέσα στον χρόνο και πώς η φωτογραφία μόδας δεν τελειώνει ποτέ. Μένει σαν μια υπενθύμιση ότι η εικόνα δεν είναι κάτι σταθερό, αλλά κάτι που μετακινείται διαρκώς, μαζί με τον άνθρωπο που τη δημιουργεί.
Γιατί τελικά αυτό που περιγράφει ο Κώστας Αυγούλης είναι μια συνεχής διαδικασία επανεκκίνησης. Να κοιτάς ξανά το ίδιο πράγμα και να το βλέπεις αλλιώς. Όχι από απόρριψη, αλλά από εξέλιξη.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το πιο ουσιαστικό. Ότι τίποτα δεν ολοκληρώνεται οριστικά. Ότι κάθε εικόνα είναι ένα ενδιάμεσο στάδιο. Και ότι το πιο ενδιαφέρον δεν είναι αυτό που έχει ήδη δημιουργηθεί, αλλά αυτό που ακόμα δεν έχει υπάρξει.
