Η Ελεονώρα Μελέτη, ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, ανέδειξε την ανάγκη για ουσιαστική αντιμετώπιση του εργασιακού εκφοβισμού κατά τη διάρκεια παρέμβασης της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τόνισε ότι οι υπάρχουσες ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες εστιάζουν κυρίως στην ενδυνάμωση των θυμάτων, παραβλέποντας την ανάγκη για ποινές στους δράστες.
Υπογράμμισε τη σημασία ενός σαφούς νομικού πλαισίου και της ενεργής εμπλοκής των εργοδοτών στην προστασία των θυμάτων, καθώς και την αναγκαία αλλαγή νοοτροπίας που θα αποδοκιμάζει τους εκφοβιστές. Η παρέμβασή της στοχεύει στην προώθηση της ψυχικής υγείας και της αξιοπρέπειας στον επαγγελματικό χώρο.
Διαβάστε παρακάτω
Την ανάγκη να τεθεί με αποφασιστικότητα στο επίκεντρο η ψυχική υγεία στον χώρο της εργασίας ανέδειξε η ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Ελεονώρα Μελέτη, με παρέμβαση στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες.
Όπως τόνισε, οι μέχρι τώρα ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες επικεντρώνονται κυρίως στην ενδυνάμωση των θυμάτων του εργασιακού εκφοβισμού, παραβλέποντας την ανάγκη για αποτελεσματική αντιμετώπιση των δραστών. Η Ελεονώρα Μελέτη υπογράμμισε ότι ο εκφοβιστής δεν αλλάζει εύκολα μόνο με λόγια, αλλά απαιτείται ξεκάθαρο νομικό πλαίσιο και ενεργή στάση από τους εργοδότες.
Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά: «Το πρόβλημα δεν είναι το θύμα — είναι ο “τραμπούκος”, που αξιοποιεί τη θέση του ή τον χαρακτήρα του για να εξευτελίζει και να υποτιμά ανθρώπους». Σύμφωνα με την Ευρωβουλευτή, η αποτελεσματική αντιμετώπιση του φαινομένου απαιτεί:
• Σαφές και δεσμευτικό νομικό πλαίσιο που να αναγνωρίζει και να τιμωρεί τον εργασιακό εκφοβισμό.
• Ενεργό ρόλο των εργοδοτών, με ευθύνη να προστατεύουν τα θύματα και όχι να καλύπτουν τους θύτες.
• Αλλαγή κουλτούρας, ώστε οι εκφοβιστές να μην παρουσιάζονται ως «απαιτητικοί ηγέτες», αλλά ως ταραχοποιοί που πρέπει να λογοδοτούν.
Η παρέμβασή της ενισχύει τη δημόσια συζήτηση γύρω από τη σημασία της ψυχικής ανθεκτικότητας και της προστασίας της αξιοπρέπειας στον επαγγελματικό χώρο, καλώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναλάβει πιο στοχευμένες και ουσιαστικές πρωτοβουλίες καθώς και σε αλλαγή νοοτροπίας που θα σταματούν την ανοχή απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές.
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της παρέμβασης: «Επιτέλους ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για την ψυχική υγεία στο χώρο της εργασίας. Από τις πρώτες μέρες στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο αναζήτησα να μάθω τι έχει κάνει η Ευρώπη για τον εργασιακό εκφοβισμό. Είδα ωραίες πρωτοβουλίες. Όλες όμως είχαν στόχο να ενδυναμώσουν το θύμα του εργασιακού εκφοβισμού και όχι να περιορίσουν τον «τραμπούκο». Λες και δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Και το πρόβλημα δεν είναι το θύμα. Το πρόβλημα είναι ο «τραμπούκος», είτε άντρας είτε γυναίκα, που λόγω της εξουσίας, λόγω της θέσης ή απλά του χυδαίου χαρακτήρα του, νομίζει ότι έχει το δικαίωμα να απαξιώνει, να υποτιμά, να εξευτελίζει ανθρώπους. Ο «τραμπούκος» δεν καταλαβαίνει από λόγια, δεν έχει ευαισθησίες. Θέλει ξεκάθαρο νομικό πλαίσιο που θα ορίζει και θα τιμωρεί τον εργασιακό εκφοβισμό. Θέλει εργοδότες που θα αναλαμβάνουν δράση για να στηρίζουν το θύμα και όχι να καλύπτουν τον «τραμπούκο». Και θέλει και μια νοοτροπία όπου ο «τραμπούκος» δεν θα είναι πια ένας ιδιότροπος αλλά πετυχημένος. Θα είναι ένα ταραχοποιό στοιχείο που θα οφείλει να συμμορφωθεί.»
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Σε ανάρτησή της στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, η Ελεονώρα Μελέτη γράφει:
«Περίμενα αυτή τη στιγμή, από το πρώτο λεπτό που πάτησα στο ευρωκοινοβούλιο. Πότε θα μιλήσουμε για τον εργασιακό εκφοβισμό. Για όλους αυτούς τους άθλιους, κ τις άθλιες, που ορμώμενοι από τα σύνδρομα κατωτερότητας που τους πνίγουν, αδειάζουν την τοξικότητα τους στους συνανθρώπους τους λες κ εκείνοι είναι κάδοι απορριμμάτων.
Εργαζόμενοι που έχουν ανάγκη τη δουλειά τους, που στηρίζουν τα όνειρα τους, υποχρεώνονται να υφίστανται μια καθημερινή κακοποιητική μεταχείριση και ένα άρρωστο εργασιακό περιβάλλον. Αν ο τραμπούκος είναι ο εργοδότης, τα πράγματα είναι δύσκολα. Δεν υπάρχει ξεκάθαρο νομικό πλαίσιο στο οποίο να μπορεί να καταφύγει ο εργαζόμενος για να δικαιωθεί. Αν ο τραμπούκος είναι κ αυτός εργαζόμενος, τα πράγματα είναι θλιβερά!
Γιατί αυτό που όλοι γνωρίζουμε είναι ότι ο τραμπούκος συνήθως καλύπτεται από την ίδια την εργοδοσία που τον βαφτίζει «προϊστάμενο» «διευθυντή» «ταλαντούχο», «ικανό» «πετυχημένο» αν κ «ιδιότροπο». Δουλειά του εργαζόμενου είναι αυτό για το οποίο πληρώνεται.
Οχι το να ανέχεται συμπεριφορές που θίγουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια κ αρρωσταίνουν το εργασιακό περιβάλλον. Η ψυχική υγεία έχει έρθει στην ατζέντα. Η ψυχική υγεία στον χώρο εργασίας δεν εξαρτάται μόνο από τις ευνοϊκές αμοιβές κ τα ευέλικτα ωράρια. Η ψυχική υγεία για έναν εργαζόμενο εξαρτάται από το αν πάει στη δουλειά του κ φοβάται, από το αν ακυρώνεται ταπεινωτικά για τις ικανότητες του, από το αν πλήττεται η αυταξία του από τρίτους, από το αν παίζει πάγκο ενώ θέλει να δημιουργήσει, από το αν η γνώμη του κ η παρουσία του είναι αόρατα, ή αν στοχοποιούνται για το κάθε τι.
Ο εργασιακός εκφοβισμός πρέπει να οριστεί κ να πλαισιωθεί νομοθετικά με ξεκάθαρο τρόπο, κ οι νόμοι αυτοί πρέπει να προστατεύουν τον εργαζόμενο να κ υποχρεώνουν τον τραμπούκο να μαζεύεται στη γωνιά του, όπου κ ανήκει».