Η «παραλία της Βενετίας» που λάμπει στο κόκκινο χαλί του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου

Το Λίντο ντι Βενέτσια, ένα από τα πιο κοσμικά παραθαλάσσια θέρετρα της Ευρώπης, φιλοξενεί το παλαιότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ στον κόσμο, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Με ιστορία που ξεκινά από τον 18ο αιώνα, το Λίντο εντυπωσιάζει με τις πολυτελείς βίλες και τα ιστορικά ξενοδοχεία του, όπως το Grand Hotel des Bains και το Hotel Excelsior.

Το φεστιβάλ, που διεξάγεται κάθε Σεπτέμβριο, συγκεντρώνει μεγάλες προσωπικότητες του κινηματογράφου και συνεχίζει να προσελκύει επισκέπτες από όλο τον κόσμο. Η γοητεία του Λίντο παραμένει αναλλοίωτη, με την αρχιτεκτονική του και τις ιστορικές αναφορές να συνθέτουν ένα μοναδικό πολιτισμικό τοπίο.

Διαβάστε παρακάτω

Το Λίντο ντι Βενέτσια αποτελεί ένα από τα κοσμικότερα παραθαλάσσια θέρετρα της Ευρώπης, ενώ έχει ακόμη το προνόμιο να φιλοξενεί το παλαιότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ στον κόσμο.

Στους δρόμους του μπορεί κάποιος να περπατήσει θαυμάζοντας υπέροχες βίλες, κάποτε θερινές κατοικίες της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας και πολυτελή ξενοδοχεία με μοναδική γοητεία.

Μια βόλτα στο Λίντο μας φέρνει στη μνήμη τον μεγάλο Έλληνα σκηνοθέτη Θεόδωρο Αγγελόπουλο που το 1980 είχε βραβευτεί με τον «Μεγαλέξανδρο», ενώ το 1990 είχε τιμηθεί με τον Αργυρό Λέοντα καλύτερης σκηνοθεσίας για το «Τοπίο στην ομίχλη» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Το Λίντο είναι ένα μακρόστενο νησί που εκτείνεται για περίπου 12 χλμ. ανάμεσα στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας και στην Αδριατική Θάλασσα. Η εγγύτητα του στην πόλη της Βενετίας και το μεγάλο παραθαλάσσιο μέτωπο ήταν οι λόγοι που από τα τέλη του 18ου αιώνα, αρκετοί ποιητές και συγγραφείς, μεταξύ αυτών ο Γκαίτε, ο Λόρδος Βύρωνας, ο Πέρσυ Σέλλεϋ, ο Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ, ο Τζον Ράσκιν, ο Θεόφιλος Γκωτιέ, ο Χέρμαν Μέλβιλ, ο Χένρυ Τζέημς και ο Ρόμπερτ Μπράουνινγκ επισκέφτηκαν το Λίντο.

O Αναθηματικός ναός (Τζουζέπε Τόρες, 1918-1937), η πρώτη εικόνα καθώς το βαπορέτο φτάνει στο Λίντο

Στη συνέχεια από το δεύτερο μισό του 19^ου αιώνα, το Λίντο άρχισε να καθιερώνεται ως παραθαλάσσιο θέρετρο ευρωπαϊκού επιπέδου. Για την υποδοχή των τουριστών ανεγέρθηκαν μεγάλα ξενοδοχεία όπως το «Hotel des Bains», το «Hotel Hungaria Palace» και το «Hotel Excelsior».

Πίνοντας έναν εσπρέσο στο καφέ που στεγάζεται στη Βίλα Μονπλεζίρ

Εστιατόριο στην κεντρική οδό Gran Viale Santa Maria Elisabetta.

Το πολυτελές ξενοδοχείο «Grand Hotel des Bains» σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε το 1900 σε ένα αυστηρό ακαδημαϊκό στυλ από τους Βενετούς αδελφούς Ραφαέλο και Φραντσέσκο Μάρσιχ. Το κτήριο αποτελείται από ένα κεντρικό κτήριο έξι ορόφων και δύο πλευρικά κτήρια πέντε ορόφων, βυθισμένα σε ένα πάρκο που δημιουργήθηκε από ένα αιωνόβιο δάσος, πλούσιο σε πολλές ποικιλίες φυτών, το οποίο αποτελούσε το φυσικό ανάχωμα της παραλίας. Είναι γνωστό, μεταξύ άλλων, για τη διαμονή του Τόμας Μαν το 1911, η οποία ενέπνευσε τη νουβέλα του «Θάνατος στη Βενετία». Η ομώνυμη ταινία του Λουκίνο Βισκόντι γυρίστηκε εδώ το 1971.O Αδόλφος Χίτλερ διέμεινε στο ξενοδοχείο όταν συνάντησε για πρώτη φορά τον Μουσολίνι στη Βενετία.

Ξενοδοχείο Grand Hotel des Bains (Ραφαέλο και Φραντσέσκο Μάρσιχ, 1900)

Το ξενοδοχείο «Hungaria Palace» στην κεντρική οδό Gran Viale Santa Maria Elisabetta, κατασκευάστηκε την περίοδο 1905-1907 από τον μηχανικό Νικολό Πιαμόντε και υποδέχτηκε διασημότητες και βασιλείς από όλη την Ευρώπη. Το όνομα προήλθε πιθανότατα από το γεγονός ότι κατά τα πρώτα χρόνια σύχναζε η υψηλή κοινωνία της Ουγγαρίας.

Ξενοδοχείο Hotel Hungaria Palace (Νικολό Πιαμόντε, 1905-07)

Το 1913, ο κεραμίστας από το Μπασάνο Λουίτζι Φάμπρις, μαζί με τον συνάδελφό του Τεόντορο «Ντόρο» Σεμπελίν, διακόσμησαν την νεοαναγεννησιακή πρόσοψη του ξενοδοχείου με κεραμικά πλακίδια μαγιόλικας και πολύχρωμα ανάγλυφα σε αποχρώσεις του μπλε, του ανοιχτού πράσινου και της ώχρας, δημιουργώντας ένα σημαντικό δείγμα του στυλ Liberty. Τα χρώματα θυμίζουν την άμμο της παραλίας, τη θάλασσα και τα νερά της λιμνοθάλασσας. Στο σύμπλεγμα με τις γιρλάντες και τους ερωτιδείς εμφανίζονται επίσης δύο μεγάλες γυναικείες μορφές, αλληγορίες της Βενετίας και της Ουγγαρίας.

Γιρλάντες με Ερωτιδείς στο ξενοδοχείο Hungaria Palace

Αλληγορίες της Βενετίας και της Ουγγαρίας, στο ξενοδοχείο Hungaria Palace

Το μεγαλοπρεπές ξενοδοχείο «Excelsior» επί της παραλιακής λεωφόρου Μαρκόνι στην ακτή του Λίντο, έχει κερδίσει τη φήμη του ιταλικού ναού του κινηματογράφου. Κατασκευάστηκε την περίοδο 1907-1908 από τον αρχιτέκτονα Τζιοβάνι Σάρντι, σε εκλεκτικιστικό στυλ με στοιχεία επίσης μεσαιωνικά και αραμπέσκ και ήταν εξοπλισμένο με τις πιο σύγχρονες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις για την εποχή του.

Ξενοδοχείο Excelsior (Τζιοβάνι Σάρντι, 1907-1908)

Μεταξύ των πιο επιφανών επισκεπτών του ήταν η Μπάρμπαρα Χάτον, οι πρίγκηπες της Λιέγης Πάολα και Αλβέρτος Β΄,ο ηθοποιός Έρολ Φλιν,o Εδουάρδος Η΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, καθώς και οι αμέτρητοι αστέρες του κινηματογράφου που πρωταγωνίστησαν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Στην παραλία του, κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ του 1957, γεννιέται μια ιστορία αγάπης ανάμεσα στη βασίλισσα της όπερας Μαρία Κάλλας και στον Έλληνα μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση.

Κατά την ίδια περίοδο κατασκευάζονται στο Λίντο πολλές βίλες, από σημαντικούς αρχιτέκτονες της εποχής, μεταξύ αυτών αρκετές σε στυλ Liberty, όπως η Βίλα Τζέμα (Μασιμιλιάνο Ονγκάρο, 1905/1906) Βίλα Ρομανέλλι (Ντομένικο Ρούπολο, 1906), Βίλα Μονπλεζίρ (Γκουίντο Κονστάν Σούλαμ, 1906),Βίλα Mazzoli (Αλμπέρτο Αμαντόρι, 1907), Βίλα Κουάρτι (Ρούμπενς Κοράντο, 1909), Βίλα Αντέλε ή Τονέλλο (Τζούλιο Αλεσάντρι, 1911), Βίλα Λα Γκαρμπέρα (Φραντσέσκο Μάρσιχ, 1909/1911),Βίλα Κάντια (Αλμπέρτο Αμαντόρι, 1913), Βίλα της Άννα Μαρία Παλμιέρι (Μάριο Γκιντόνι, 1914), Βίλα Μιραντολίνα (Μπρένο Ντελ Τζούντιτσε, 1924).

Βίλα Τζέμα (Μασιμιλιάνο Ονγκάρο, 1905-1906)

Βίλα Αντέλε ή Τονέλλο (Τζούλιο Αλεσάντρι, 1911)

Βίλα Μονπλεζίρ (Γκουίντο Κονστάν Σούλαμ, 1906)

Βίλα Λα Γκαρμπέρα (Φραντσέσκο Μάρσιχ, 1909-1911)

Βίλα της Annamaria Palmieri (Μάριο Γκιντόνι, 1914)

Βίλα Μιραντολίνα (Μπρένο Ντελ Τζούντιτσε, 1924)

Το Λίντο, εκτός από το γεγονός ότι είναι ένα από τα κοσμικότερα παραθαλάσσια θέρετρα της Ευρώπης, από το 1932 φιλοξενεί επίσης το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, το παλαιότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ στον κόσμο, ενώ μαζί με το Φεστιβάλ Καννών και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, είναι ένα από τα τρία πιο διάσημα.

Πλατεία του Κινηματογράφου στο Λουνγκομάρε Μαρκόνι.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου λαμβάνει χώρα στο ιστορικό Παλάτσο ντελ Τσίνεμα (Palazzo del Cinema) στην παραλία Μαρκόνι και σε κοντινά κτήρια του Λίντο, καθώς και στην υπόλοιπη λιμνοθάλασσα. Τελείται κάθε χρόνο, συνήθως μεταξύ τέλους Αυγούστου και αρχών Σεπτεμβρίου, συγκεντρώνοντας μεγάλα ονόματα του ιταλικού και διεθνούς κινηματογράφου.

Το Παλάτσο ντελ Τσίνεμα, ο κύριος χώρος διεξαγωγής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, κατασκευάστηκε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σύμφωνα με τις μοντερνιστικές τάσεις της εποχής. Εγκαινιάστηκε στις 10 Αυγούστου 1937 για να φιλοξενήσει την πέμπτη έκδοση της Έκθεσης, αφού τα πρώτα κινηματογραφικά φεστιβάλ πραγματοποιήθηκαν στη βεράντα του ξενοδοχείου «Excelsior».

Σε σύγκριση με τον ρητορικό μνημειώδη χαρακτήρα του κοντινού Καζίνο, το Παλάτσο ντελ Τσίνεμα, που αποτελείται από ένα φουαγιέ και μια αίθουσα κινηματογράφου με 1032 θέσεις που ονομάζεται Sala Grande, αποτελεί μια σύνθεση ορθολογιστικών μοντέλων.

Το πρώην Καζίνο του Λίντο (Ευγένιο Μιότσι, 1938)

Σήμερα, από το αρχικό κτήριο, είναι ορατές μόνο οι δύο στρογγυλεμένες πλευρές, καθώς και οι πλευρικές όψεις.

Η είσοδος στην παραλία «Miramare», στο στο Λουνγκομάρε Μαρκόνι.

Πεύκα κατά μήκος του Λουνγκομάρε Μαρκόνι

Το μνημειώδες κτήριο του Καζίνο στο Λίντο που βρίσκεται δίπλα από το Παλάτσο ντελ Τσίνεμα σχεδιάστηκε από τον Αρχιμηχανικό της πόλης της Βενετίας Ευγένιο Μιότσι σε ρασιοναλιστικό στυλ, επηρεασμένο από τη φασιστική αρχιτεκτονική της δεκαετίας του 1930 και κατασκευάστηκε μέσα σε 8 μήνες, το 1938. Το Καζίνο έκλεισε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και έκτοτε χρησιμοποιείται για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, κυρίως για να στεγάσει υπηρεσίες Τύπου και ως χώρος προβολών για το κοινό και τους επαγγελματίες επισκέπτες.

Καμπίνες (Καπάνες) στο Λουνγκομάρε Μαρκόνι

Κοντά στα δύο κτήρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, απέναντι από το ξενοδοχείο «Excelsior»», στη γωνία του δρόμου βρίσκεται το «Lion’sBar», ένα ιστορικό καφέ στο Λίντο, το οποίο είναι ανοιχτό μόνο κατά την περίοδο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, στις αρχές Σεπτεμβρίου. Κατασκευάστηκε σε εκλεκτικιστικό στύλ το 1925 από τον αρχιτέκτονα Τζον Σίχερ. Τα καμπυλόγραμμα σχήματα της διακόσμησης θυμίζουν τις γραμμές της μπαρόκ αρχιτεκτονικής, ενώ τα ψηλά ανθικά και φυτικά μοτίβα, αποτελούν χαρακτηριστικά στοιχεία της αρ νουβό.