Η σχέση της Μαρινέλλας με τον Στέλιο Καζαντζίδη αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές ιστορίες αγάπης του ελληνικού πενταγράμμου. Ήταν μια σχέση γεμάτη πάθος κι έντονα συναισθήματα που συζητήθηκε έντονα στα πρωτοσέλιδα της εποχής.
Η Μαρινέλλα και ο Στέλιος Καζαντζίδης υπήρξαν παντρεμένοι για μόλις δύο χρόνια, από το 1964 έως το 1966, αν και ο μεγάλος τους έρωτας είχε ξεκινήσει αρκετά νωρίτερα. Κουμπάροι στον γάμο τους ήταν ένα ακόμη θρυλικό ζευγάρι του ελληνικού τραγουδιού, ο Μανώλης Χιώτης και η Μαίρη Λίντα.
Η γνωριμία τους έγινε στη Θεσσαλονίκη το 1956, σε μια περίοδο που ο Καζαντζίδης ήταν ακόμη αρραβωνιασμένος με την Καίτη Γκρέυ. Όπως είχε αποκαλύψει ο ίδιος σε τηλεοπτική του συνέντευξη, εκείνη ήταν η περίοδος του χωρισμού του από την Καίτη Γκρέυ, λίγο πριν αποφασίσει να προχωρήσει την προσωπική του ζωή με τη Μαρινέλλα.
Η πρώτη τους συνάντηση έγινε για επαγγελματικούς λόγους, όμως πολύ γρήγορα η συνεργασία εξελίχθηκε σε έναν μεγάλο έρωτα. Καθοριστικό ρόλο φαίνεται πως είχε παίξει και η μητέρα του τραγουδιστή, στην οποία ο Καζαντζίδης είχε τεράστια αδυναμία, καθώς δεν είχε εγκρίνει ποτέ τη σχέση του με την Καίτη Γκρέυ και προτιμούσε ξεκάθαρα τη Μαρινέλλα.
Η ίδια η Μαρινέλλα είχε μιλήσει με τρυφερότητα για τη γνωριμία τους σε ραδιοφωνική εκπομπή, αποκαλύπτοντας πως γνώρισε τον Καζαντζίδη μέσω του Στέλιου Ζαφειρίου.
Όπως είχε πει, η πρώτη τους επαφή συνοδεύτηκε από μια αυθόρμητη πρόσκληση για ψάρεμα, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν έπιασαν τίποτα – εκτός, όπως θυμόταν με χιούμορ, από ένα πρώτο φλερτ. Μάλιστα, είχε σχολιάσει πως εκείνη την ημέρα φορούσε μαγιό και φαίνεται πως έτσι άρεσε ιδιαίτερα στον Στέλιο.
Τα ντουέτα τους έμελλε να γράψουν ιστορία. Η Μαρινέλλα θεωρήθηκε η απόλυτη «δεύτερη φωνή» του Καζαντζίδη, με τη σκηνική και φωνητική τους χημεία να παραμένει αξεπέραστη.
Ωστόσο, πίσω από τη μεγάλη αγάπη υπήρχαν και έντονες διαφορές χαρακτήρα. Ο Καζαντζίδης ήταν γνωστός ως ένας δύσκολος άνθρωπος, ενώ η Μαρινέλλα διέθετε έναν εξαιρετικά δυναμικό χαρακτήρα.
Παρότι η αγάπη τους ήταν ισχυρή, εκείνη δεν μπορούσε να περιοριστεί σε καλούπια. Είχε ήδη αποφασίσει να σηκωθεί από την καρέκλα δίπλα στον σύζυγό της στο πάλκο και να μοιραστεί με το κοινό το τεράστιο ταλέντο της, αλλά και τη μοναδική σκηνική της παρουσία.
Παρά το γεγονός ότι ο γάμος τους κράτησε τυπικά από το 1964 έως το 1966, ουσιαστικά έμειναν παντρεμένοι για περίπου 15 μήνες. Ένας από τους βασικούς λόγους του χωρισμού τους ήταν η διαφωνία γύρω από την καριέρα του Στέλιου Καζαντζίδη. Ο τραγουδιστής είχε ανακοινώσει στη Μαρινέλλα την επιθυμία του να σταματήσει το τραγούδι, ώστε να αφοσιωθεί πλήρως στην κοινή τους ζωή.
Μάλιστα, της είχε εκφράσει και την πρόθεσή του να εγκαταλείψουν την Αθήνα και να μετακομίσουν στη Βέροια, ξεκινώντας μια νέα ζωή στα κτήματα που διέθετε στην περιοχή…
Σε συνέντευξή της στον Τάσο Τρύφωνος, η Μαρινέλλα είχε μιλήσει ανοιχτά για τη σχέση τους, λέγοντας πως με τον Καζαντζίδη υπήρξε ένας κεραυνοβόλος έρωτας. Όπως είχε χαρακτηριστικά αναφέρει, «κοιταχτήκαμε και ερωτευτήκαμε», περιγράφοντας τη βαθιά αγάπη που ένιωσαν από την πρώτη στιγμή. Είχε επίσης τονίσει πως επρόκειτο για έναν πολύ καλό και ντροπαλό άνθρωπο, ενώ τον είχε χαρακτηρίσει ως τη μεγαλύτερη φωνή.
Από την πλευρά του, ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε μιλήσει με συγκλονιστική ειλικρίνεια για τον πόνο που βίωσε μετά τον χωρισμό τους. Σε συνέντευξή του στον Θανάση Λάλα, είχε εξομολογηθεί πως για έξι ολόκληρους μήνες δυσκολευόταν να φάει και να κοιμηθεί, νιώθοντας πως η γη χανόταν κάτω από τα πόδια του. Όπως είχε πει, τίποτα δεν μπορούσε να τη βγάλει από το μυαλό του και η παρουσία της τον ακολουθούσε σε κάθε του σκέψη.
«Όταν γνώρισα μάλλον τον Στέλιο και το έμαθε η Μαρινέλλα, έκανε λέει ένα “ουφ, ανέπνευσα” και είπε “επιτέλους έχει έναν άνθρωπο σωστό δίπλα του”» είχε δηλώσει η Βάσω Καζαντζίδη σε συνέντευξή της στο Τετ α Τετ Κύπρου.
Ο έρωτας της Μαρινέλλας και του Στέλιου Καζαντζίδη μπορεί να μην είχε αίσιο τέλος, ωστόσο άφησε πίσω του μια ανεξίτηλη παρακαταθήκη τόσο στην προσωπική τους ιστορία όσο και στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.
Μια σχέση που αποδεικνύει πως ορισμένες αγάπες, ακόμη κι όταν τελειώνουν, δεν παύουν ποτέ να συγκινούν…