Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε η Μαρία Μπακοδήμου στο περιοδικό ΟΚ! και στον δημοσιογράφο, Νίκο Γεωργιάδη, με αφορμή την πρεμιέρα της εκπομπής «Ο πιο αδύναμος κρίκος».
Η γνωστή παρουσιάστρια, μεταξύ άλλων, μίλησε για τη σχέση με τους γονείς της και τα παιδικά της χρόνια, αλλά και για το πώς είναι σαν συνεργάτης.
Εσύ εισέπραξες αυτή την ανιδιοτελή αγάπη που οφείλουν να δείχνουν οι γονείς;
Κανείς δεν έχει εκπαιδευτεί πώς να μεγαλώσει παιδιά, είναι 100% βέβαιο ότι θα κάνει λάθη, ειδικά αν είσαι πολύ αυστηρός και το παιδί νιώθει ότι το μειώνεις και ότι πρέπει είναι άριστο για να το αγαπάς. Κι εγώ είχα τα δικά μου τραύματα. Όταν ξεκίνησα να κάνω ψυχανάλυση, πέρασα μια περίοδο όπου ήμουν πολύ επιθετική με τη μαμά μου, γιατί ο μπαμπάς μου είχε «φύγει». Γυρνούσα φουριόζα και της έλεγα «και τότε που μου έκανε αυτό», «και τότε που εμένα με άφησε εκεί…», αστεία πράγματα, που όμως σε ένα παιδί μετράνε.
Την πλήγωσε αυτό, θεωρείς;
Ναι, μια μέρα την πλήγωσε πολύ, αλλά έχω καταλήξει ότι οι γονείς μας είναι αυτοί που είναι, ζήσαμε αυτά που ζήσαμε και ο δικός μας ρόλος ως ενήλικες είναι να τα αφήσουμε πίσω μας, εκτός αν μιλάμε για κάτι σκληρά τραυματικό, όπου αφήνεις και τους γονείς σου πίσω. Δεν χρειάζεται να συντηρείς μια σχέση με κάποιον που είναι ο κακοποιητής σου. Μαλακώνεις λοιπόν στη σχέση γιατί και ο γονιός μεγάλωσε με έναν τρόπο που αυτός είχε εισπράξει και εκείνος, δεν είχε δουλέψει με τον εαυτό του. Εσύ που το συνειδητοποιείς σπας αυτή την αλυσίδα, δεν το συνεχίζεις στο παιδί σου. Χρειάζεται να αφιερώνουμε χρόνο σε μας, που τώρα ειδικά με τις οθόνες δεν το κάνει κανείς. Κάθεσαι ποτέ ένα δεκάλεπτο μόνος σου στον καναπέ;
Εσύ έκανες ποτέ την προσωπική σου επανάσταση;
Νομίζω ότι από πολύ μικρή διεκδίκησα τον εαυτό μου. Έφυγα από την Αθήνα για να σπουδάσω στη Θεσσαλονίκη, γιατί ήθελα να σπουδάσω Θέατρο παρόλο που οι γονείς μου δεν θα με άφηναν. Το έμαθαν, τους κακοφάνηκε και δεν μου πήραν αυτοκίνητο. Και τότε πήγα και δούλεψα σε ένα μπαρ, μάζεψα λεφτά και πήρα μηχανή. Έκανα επανάσταση όταν γύρισα στην Αθήνα. Δεν μου άρεσε ο τρόπος συνεργασίας στο θέατρο, όπου έπρεπε να παρακαλάς για έναν οποιονδήποτε ρόλο, προκειμένου να έχεις δουλειά, και την ίδια στιγμή να σε εκτιμάνε λιγότερο από όλους γιατί είσαι ηθοποιός, άρα ψώνιο. Τόλμησα όταν ξεκινούσε το ραδιόφωνο του ΚΛΙΚ και έστειλα μια πολύ κουλή κασέτα με ανύπαρκτα τραγούδια λέγοντας ποιήματα του Βαλαωρίτη ή του Παπαδιαμάντη, δεν θυμάμαι, για κάτι φώκιες. Και με πήραν. Μετά χώρισα όταν ήμουν έγκυος, έχω κάνει και άλλα πολλά που δεν θα στα πω εδώ!
Είσαι δύσκολη συνεργάτης;
Είμαι αυστηρή. Αναζητάω συνεργάτες που αγαπάνε το αντικείμενο, όπως εγώ. Δεν μπορώ τις ξεπέτες. Δεν μπορώ να συνεργαστώ με ανθρώπους που λένε «εντάξει, καλό είναι, συνεχίζουμε». Δεν κάνουμε διεκπεραίωση σε κάτι που αγαπάμε.
Κεντρική φωτογραφία: NDP