Τριήμερο Αγ. Πνεύματος: 10+1 μαγευτικοί προορισμοί δροσιάς κοντά στη Θεσσαλονίκη

Επιτέλους τριήμερο μετά από αρκετό καιρό που πέρασε από τις ημέρες του Πάσχα.

Ο καιρός θα είναι ιδανικός με τη θερμοκρασία στη Θεσσαλονίκη να αναμένεται να ξεπεράσει τους 30 βαθμούς.

Για όσους λοιπόν έχουν την ευκαιρία να θεωρείται για το επάγγελμά τους, αργία η ημέρα του Αγ. Πνεύματος (Δευτέρα 9 Ιουνίου), η απόδραση από την πόλη είναι must.

Πολλοί Θεσσαλονικείς ετοιμάζονται για την πρώτη βουτιά του καλοκαιριού στις κοντινές παραλίες της πόλης αλλά και της Χαλκιδικής και Πιερίας.

Εάν όμως δεν είσαι ακόμα σε… mood παραλίας, αλλά θέλεις να ξεφύγεις για λίγες ώρες από το γκρίζο της πόλης, εμείς σου έχουμε παρακάτω μερικές ιδέες για εκδρομές σε μέρη δροσερά δίπλα στη φύση.

Μια βόλτα στον καταρράκτη του ποταμού Ενιπέα στη θέση Βύθος

Η διαδρομή από το Λιτόχωρο μέχρι την τοποθεσία Βύθος του ποταμού Ενιπέα αποτελεί ίσως την πιο εύκολη, αντιπροσωπευτική και εντυπωσιακή διαδρομή του Ολύμπου, για αυτό άλλωστε σ’ όλη την πορεία συναντάς πολλά τουριστικά γκρουπ απ’ όλο τον κόσμο που θέλουν μια γρήγορη γνωριμία με την μοναδική ομορφιά του Βουνού των Θεών.

Το μονοπάτι ξεκινά από τη θέση Μύλοι λίγο πάνω από το Λιτόχωρο, κινείται παράλληλα με το φαράγγι του Ενιπέα και καταλήγει μετά από διαδρομή περίπου ενός χιλιομέτρου σε ένα εντυπωσιακά μεγάλο άνοιγμα όπου σχηματίζεται καταρράκτης με θέα στις κορυφές του Ολύμπου.

Όλη η διαδρομή σκεπάζεται από πυκνή βλάστηση όπου απαντούν σχεδόν όλα τα είδη της μεσογειακής χλωρίδας. Ανάμεσα σ’ αυτά, από τα πιο εντυπωσιακά είναι ο κότινος ο οποίος στα τέλη της άνοιξης-καλοκαίρι αναγνωρίζεται εύκολα από τα «φτερά του», ενώ το φθινόπωρο από τα λαμπρά πορτοκαλοκόκκινα φύλλα του.

Ο κότινος ή αλλιώς χρυσόξυλο, με επιστημονική ονομασία κότινος ο κογγύγριος (Cotinus coggygria), ανήκει στην οικογένεια Ανακαρδιίδες (Anacardiaceae) που χαρακτηρίζεται από την παρουσία ρητινοφόρων αγωγών στο φλοιό του βλαστού και στην οποία ανήκουν επίσης o σχίνος, το μαστιχόδενδρο (ποικιλία σχίνου), το σουμάκι και η φιστικιά (Αιγίνης). Πρόκειται για ευρωπαϊκό είδος με κατανομή επίσης στην νοτιοδυτική Ασία το οποίο φυτρώνει σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα, κυρίως σε χαμηλό υψόμετρο (0-900 μ.) και αποτελεί σημαντικό στοιχείο της μακίας βλάστησης.

Συνήθως γίνεται θάμνος ύψους 1-4 μ., με φύλλα ακέραια ωοειδή έως αντωνοειδή. Τα άνθη είναι κίτρινο-πράσινα, πολύ μικρά, αλλά κάνουν πολύ μακριούς μίσχους που σκεπάζονται με πυκνό χνούδι, με αποτέλεσμα όταν ολοκληρωθεί η άνθηση, η ταξιανθία να μοιάζει με σύννεφο ή με φτερά. Οι καρποί του είναι δρύπες σε σχήμα καρδιάς, νεφρού ή αχλαδιού, αρχικά πρασινωποί, στη συνέχεια μαυριδεροί, γυαλιστεροί.

Το ομορφότερο παγκάκι της Ελλάδας βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη

Υπάρχει όμως και ένα παγκάκι διαφορετικό από τα άλλα. Ένα παγκάκι που χαρακτηρίζεται το ομορφότερο στην Ελλάδα.

Ίσως, το πιο instagraμικό παγκάκι.

Αυτό το παγκάκι βρίσκεται 8 χιλιόμετρα από την πόλη Βέροιας. Και έχει «πιάτο» όλο τον Αλιάκμονα.

Το παραδεισένιο αυτό τοπίο θα το βρεις στην Καλλίπετρα (όμορφη πέτρα).

Δεν είναι δύσκολο να το βρεις. Αρκεί να πληκτρολογήσεις στο GPS «Το παγκάκι της Καλλίπετρας».

Και μόλις φτάσεις εκεί να βρεις το μονοπάτι 20 μέτρων που θα σε οδηγήσει στο σημείο για να απολαύσεις τη μαγική θέα του Αλιάκμονα και των λιμνών που σχηματίζονται από τα φράγματα του ποταμού.

Από τη Βέροια, ακολουθούμε τον δρόμο προς την Καστανιά. Μετά από περίπου 5 χιλιόμετρα, στρίβουμε προς το χωριό Ασώματα και Ράχη. Από κει ακολουθούμε τις ταμπέλες για «Μονή Καλλίπετρας» και συνεχίζουμε μέχρι να φτάσουμε στη θέση Παγκάκι, αναφέρει η τοπική ιστοσελίδα veriotis.gr και μας προτείνει επίσης μια επίσκεψη στη μονή Καλλίπετρας που ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα και είναι αφιερωμένη στην Παναγία. Η μονή είναι χτισμένη σε ένα βράχο ύψους 100 μέτρων και προσφέρει μια μοναδική θέα στην γύρω περιοχή.

Πολλά όμως είπαμε. Ας αφήσουμε την εικόνα να «μιλήσει» από μόνη της…

Μεγάλη Παναγιά Χαλκιδικής

Η Μεγάλη Παναγιά είναι ένας από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους οικισμούς του Δήμου Αριστοτέλη, γνωστή για το Μεγάλο Προσκύνημα χάρη στο οποίο πολύς κόσμος την επισκέπτεται κάθε χρόνο. Είναι ένα ορεινό παραδοσιακό χωριό εξαιρετικής ομορφιάς στην Κεντρική Χαλκιιδκής, περιτριγυρισμένο από πυκνόφυτους λόφους.

Ο οικισμός παλιότερα ονομαζόταν Ρεβενίκια και το σημερινό του όνομα το πήρε επίσημα το 1928. Είναι από τα παλαιότερα της Χαλκιδικής και αναφέρεται συχνά σε βυζαντινά έγγραφα του Αγίου Ορους. Η τρέχουσα ονομασία αναφέρεται στο μικρό παρεκκλήσιο, που χτίστηκε κοντά στο χωριό κατά τον 19ο αιώνα. Το εκκλησάκι αυτό προσέλκυε τόσους πολλούς προσκυνητές, ώστε τελικά, οι προσκυνητές κατέληξαν να αποδώσουν το όνομά του στο χωριό και να το αλλάξουν σε “Μεγάλη Παναγιά”.

Τον οικισμό παλαιότερα διέρρεαν τρία ποταμάκια, αλλά μονάχα ένα είναι ορατό στις μέρες μας. Ένα αναστηλωμένο, πέτρινο, τοξωτό γεφύρι με χιλιόχρονη ιστορία, στέκεται ακόμα δίπλα στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο ενώνοντας τις δυο όχθες. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τις ελιές, την κτηνοτροφία, τον αγροτουρισμό, την υλοτομία. Παλιά είχε καλούς χτίστες που δούλευαν και στο Άγιο Όρος, καθώς και πολλές υφάντρες.

Μη τα χάσετε

• Σε απόσταση περίπου 4 χλμ. σε βατό χωματόδρομο υπάρχει ακόμα ένα μοναστήρι -γυναικείο- που ονομάζεται Παναγία-Φοβερά Προστασία.
• Ο πιο παλιός ναός, πάντως, στη Μεγάλη Παναγιά είναι η λεγόμενη Παναγούδα, η οποία, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, κτίστηκε στα 1007 στο ψηλότερο σημείο του οικισμού.
• Επίσης, ο σημαντικός ναός είναι αυτός του Αγίου Βασιλείου, κτισμένος το 1955.
• Να περπατήσετε στα σοκάκια του χωριού και να θαυμάσετε τα παλιά σπίτια που χρονολογούνται το 19ο αιώνα.

Ταξιάρχης Χαλκιδικής

Ο Ταξιάρχης είναι ένα παραδοσιακό ορεινό χωριό, που βρίσκεται σε υψόμετρο 670 μέτρων στην καρδιά του Χολομώντα.

Το χωριό είναι χτισμένο σε δύο πλαγιές, μια δυτική και μία νοτιοανατολική και βρίσκεται ανάμεσα σε δύο φυσικές πηγές: την Σιποτούρα και το Κάτω Πηγάδι. Ο Ταξιάρχης φημίζεται για τα μανιτάρια του, τα άγρια βότανα, το τσάι του βουνού και άλλα τοπικά προϊόντα, όπως τα φασόλια και οι πατάτες Χολομώντα. Ο τοπικός σύλλογος γυναικών παράγει επίσης τοπικά προϊόντα, όπως μαρμελάδες και τουρσιά ή κομπόστες.

Πρόσφατα, αναπτύχθηκε και η καλλιέργεια της ελάτης, για να καλύψει τη ζήτηση για χριστουγεννιάτικα δέντρα.

Το χωριό του Ταξιάρχη αποτελεί τουριστικό προορισμό όλο το χρόνο! Η περιοχή του Ταξιάρχη είναι ιδανική για πεζοπορία και mountain bike. Υπάρχουν παραδοσιακοί ξενώνες, ανοιχτοί όλον τον χρόνο, που προσφέρουν ευχάριστη και άνετη διαμονή σε όλους τους επισκέπτες.

Επιπλέον στον Ταξιάρχη υπάρχει το Πανεπιστημιακό δάσος το οποίο οργάνωσε πριν από χρόνια τη συστηματική καλλιέργεια ελάτων που έδωσε δουλειά στους μόνιμους κατοίκους και πλέον, η περιοχή παράγει το 70% των Χριστουγεννιάτικων δέντρων της Ελλάδος.

Μη τα χάσετε

Τη βρύση “Κάτω Πηγάδι”, τα παραδοσιακά σπίτια και παλιά αρχοντικά, διάσπαρτα μέσα στο χωριό, την πετρόκτιστη κεντρική πλατεία, το Χάνι, την κεντρική βασιλική με τρούλο εκκλησία και τα διάφορα παρεκκλήσια μέσα και γύρω από το χωριό.

Υπάρχουν πολλά διατηρητέα κτίρια, τα οποία αποτελούν δείγματα της τοπικής αρχιτεκτονικής. Τέτοια είναι η οικία του Μακεδονομάχου οπλαρχηγού, καπετάν Γιάννη Παρλιάρη και το Χάνι. Επίσης αξίζει να δείτε τη βρύση Σιποτούρα αλλά και τον Αρκουδόλακκα, ένα ρέμα με πολύ πυκνή βλάστηση.

Το δασικό μουσείο, όπου μπορείτε να δείτε εκθέσεις της χλωρίδας και πανίδας της περιοχής.

Αρναία Χαλκιδικής

Η Αρναία είναι ένα “διαφορετικό” χωριό της Χαλκιδικής που συνδυάζει την παράδοση και την αυθεντικότητα με τα πανέμορφα πλακόστρωτα, όμορφες αυλές, αναπαλαιωμένες κατοικίες. Μακριά από τις παραλίες, τα beach bars και τους τουρίστες, η Αρναία έχει μία αινιγματική γοητεία κρατώντας τον παραδοσιακό της χαρακτήρα και διατηρώντας ακόμη και σήμερα δείγματα μιας παλιάς τοπικής κοινωνίας όσον αφορά το αρχιτεκτονικό της ύφος.

Ο οικισμός δεν αναπτύχθηκε πάνω σε κάποιον οργανωμένο προϋπάρχοντα ιστό. Είναι παλιός, χωρίς πολεοδομικό σχέδιο και πυκνοδομημένος. Σύμφωνα με την παράδοση, οι κάτοικοι που επέστρεψαν στην πόλη μετά την καταστροφή της από τους Τούρκους άρχισαν να ξαναχτίζουν τον οικισμό γύρω από τις πλατείες. Τα σπίτια είναι χτισμένα πολύ κοντά το ένα στο άλλο και χωρίς αυλές για να προφυλάσσονται με αυτόν τον τρόπο από τον αέρα και να διατηρούνται ζεστά κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Δεν υπάρχουν ελεύθεροι χώροι μέσα στον οικοδομικό ιστό αλλά στενά δρομάκια και πλατείες.

Ο πυρήνας του οικισμού είναι η κεντρική πλατεία, το «παζάρι», όπου υπάρχει ένας μεγάλος πλάτανος μέσα από τον οποίο κυλά πόσιμο νερό. Γύρω από την πλατεία και τον κεντρικό δρόμο, όπου είναι συγκεντρωμένες οι δημόσιες υπηρεσίες, οι τράπεζες, τα καταστήματα και οι χώροι εστίασης με τα παραδοσιακά καφενεία και τις ταβέρνες, αναπτύσσεται το εμπορικό κέντρο της Αρναίας.

Η Αρναία ανακηρύχθηκε το 1987 από το Υπουργείο Πολιτισμού ως “ιστορικός τόπος” και “παραδοσιακός οικισμός”.

Αν κάτι δεν πρέπει να παραλείψετε κατά την επίσκεψη σας στην Αρναία, είναι το Μουσείο Υφαντικής. Η υφαντική τέχνη αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας της Αρναίας. Ο τόπος γνώρισε μεγάλη οικονομική ακμή στο παρελθόν λόγω της υφαντικής που ήταν η κύρια ασχολία των γυναικών. Η καλλιτεχνική δε αξία των προϊόντων έκανε γνωστή την Αρναία ως κέντρο υφαντικής τέχνης σε όλη την Ελλάδα.

Η ιστορία των χειροποίητων χαλιών της Αρναίας χάνεται στο βάθος του χρόνου: σχέδια κλασικά γεωμετρικά, όπως «η κρικέλα», «ο ψαλιδωτός ήλιος» κυριαρχούν στους πολύχρωμους χώρους, όμως κυρίαρχο σχέδιο είναι τα «καλλιγραφικά» αρνιώτικα χαλιά, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται (κυρίως) στη διακόσμηση των τοίχων.

Στο μουσείο υπάρχουν αντικείμενα και εργαλεία της υφαντικής, όπως π.χ. ο αργαλειός ή η ρόκα, καθώς επίσης και πλήθος υφαντών που με τον πλούτο των θεμάτων, των τεχνικών (όπως π.χ. «θηλωτά» και «με το νύχι») και των χρωμάτων αποκαλύπτουν έναν θησαυρό της τοπικής παράδοσης. Τα εκθέματα του μουσείου κατά κύριο λόγο είναι δωρεά και προέρχονται από την προσωπική συλλογή της Χαρίκλειας Δημητρακούδη, φημισμένης υφάντρας και εμπόρισσας και μιας από τις σπουδαιότερες εκπροσώπους των γυναικών υφάντρων της χώρας που δούλεψαν με μεράκι και σκληρή δουλειά κρατώντας ζωντανή την παράδοση και ενισχύοντας σε καθοριστικό βαθμό την διάδοση της τοπικής πολιτιστικής παράδοσης.

Το Μουσείο στεγάζεται σ’ ένα παραδοσιακό διώροφο πέτρινο κτίριο του 1870, το οποίο αποτελούσε ιδιωτική κατοικία και είναι γνωστό ως οικία Γιαννούδενας.

Μη τα χάσετε

Το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο που βρίσκεται σε ένα πετρόκτιστο, στενό δρομάκι κοντά στην κεντρική πλατεία της Αρναίας και στεγάζεται στο αρχοντικό Ιατρού, ή Γιατράδικο, ένα από τα ωραιότερα κτίσματα του οικισμού και το παλαιότερο της Χαλκιδικής. Χρονολογείται πιθανώς στο β΄ μισό του 18ου αιώνα, ή στις αρχές του 19ου

Τον ιερό Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Στεφάνου. Πρόκειται για τον μοναδικό αυτή τη στιγμή ναό στην Ελλάδα που ενώ λειτουργεί κανονικά, εξυπηρετώντας τις ανάγκες των πιστών, ταυτόχρονα είναι κτισμένος επάνω σε σημαντικές αρχαιότητες ανεκτίμητης ιστορικής αξίας, οι οποίες είναι στο μεγαλύτερό τους μέρος ορατές. Εκτός, δηλαδή, από τόπο θρησκευτικής λατρείας αποτελεί κι έναν επισκέψιμο χώρο ιστορικού και αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.

Να δοκιμάσετε από τα διάσημα τοπικά προϊόντα της Αρναίας όπως το μέλι, το κρασί και τη μοναδική Μουντοβίνα, ένα ξεχωριστό τσίπουρο από μέλι (προϊόν ΠΟΠ).

Παρθενώνας Χαλκιδικής

Χτισμένος στον Ίταμο, σε υψόμετρο 350 μέτρων, ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση του δάσους και με την παραδοσιακή, μακεδονίτικη αρχιτεκτονική, λειτουργεί ως χρονομηχανή. Με τα ανακαινισμένα, πέτρινα σπίτια, τα φυσικά καλντερίμια, την απέραντη θέα στον κόλπο και την Κέλυφο, αποτελεί αγαπημένο ορεινό προορισμό. Η διαδρομή από τον Παρθενώνα ως τον Νέο Μαρμαρά, μέσω του παλιού Νερόμυλου, είναι μια υπέροχη εμπειρία στη μοναδική φύση, ενώ από τον οικισμό μπορείτε να συνεχίσετε ως την κορυφή του Ίταμου (811 μ.).

Άλσος Αγίου Νικολάου στη Νάουσα

Για τους κλασικούς εκδρομείς, το πάρκο προσφέρει την απόλυτη αναψυχή με το τρεχούμενο νερό και τα τεράστια πλατάνια του. Γεμάτο με ταβέρνες και παιδικές χαρές, ότι πρέπει για μία οικογένεια και όχι μόνο!

Απέχει μόλις 2 χιλιόμετρα από το κέντρο της Νάουσας και η πρόσβαση είναι πάρα πολύ εύκολη με το αυτοκίνητο, ενώ υπάρχει και μεγάλος χώρος στάθμευσης.

Ένα ειδυλλιακό τοπίο μέσα στην εξοχή, με την Αραπίτσα, το ποτάμι της Νάουσας, να περνά κυριολεκτικά από δίπλα σου.

Αθλητικές εγκαταστάσεις, κούνιες για τα παιδιά, άπλετος χώρος για περπάτημα και παιχνίδι, εστιατόρια, ταβέρνες, καφετέριες, παγκάκια.

Ρήχειος Ποταμός

Ο Ρήχειος ποταμός, ο οποίος σε συνδυασμό με τα Μακεδονικά Τέμπη, δημιουργούν ένα μαγευτικό τοπίο σε απόσταση μόλις 65 χιλιομέτρων από τη Θεσσαλονίκη.

Ο Ρήχειος είναι ένας από τους παλαιότερους ποταμούς της Ελλάδας, καλύπτοντας έκταση μόλις 8χλμ. Έχει σημείο εκκίνησης τη λίμνη Βόλβη και ρέει όλη την απόσταση μέχρι τον Στρυμονικό Κόλπο. Στην πραγματικότητα ο Ρήχειος είναι ο δίαυλος επικοινωνίας τους.

Ο ποταμός πέρα από την επικοινωνία ανάμεσα στη λίμνη Βόλβη με το Στρυμονικό κόλπο έχει δικές του πηγές καθώς και εισροές από μικρότερα ρέματα. Στην διαδρομή του προς τη θάλασσα, διαρρέει την κοιλάδα μεταξύ του όρους Χολομώντα και των Κερδυλίων σχηματίζοντας τα Στενά της Ρεντίνας ή Μακεδονικά Τέμπη. Το πλατανόδασος της κοιλάδας φιλοξενεί μεγάλο αριθμό φυτών και ζώων, ενώ η περιοχή προστατεύεται από τη διεθνή συνθήκη Ραμσάρ.

Μία σημαντική σεισμική δραστηριότητα δημιούργησε ένα πέρασμα που άδειαζε το περίσσευμα του νερού της Μυγδονίας στον Στρυμονικό κόλπο.

Μπορεί να φαίνεται περίεργο στα μάτια των επισκεπτών του Ρήχειου, λόγω του μικρού μήκους και του βάθους του. Ωστόσο, είναι γεγονός ότι πριν από μερικά χρόνια ο ποταμός χαρακτηριζόταν από πλούσια ιχθυοπανίδα. Χαρακτηριστικό είναι ότι κοντά στη Ρεντίνα, ήταν ένα μέρος όπου αλιεύονταν χέλια που ταξίδευαν μεταξύ της θάλασσας και της λίμνης. Σήμερα ο ποταμός υδροδοτείται και από υπόγειες πηγές.

Λίμνη Κερκίνη, Σέρρες

Η λίμνη Κερκίνη είναι ένας από τους δέκα υγρότοπους Διεθνούς σημασίας της Ελλάδας και μια από τις 196 σημαντικές περιοχές για τα πουλιά της Ελλάδας και περιοχή ειδικής προστασίας. Ένα μέρος απέραντης φυσικής ομορφιάς, κατάλληλο για όσους θέλουν να ξεφύγουν από τα αστικά τοπία και να προσφέρουν μια ανάπαυλα στον εαυτό τους. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Σερρών, μόλις 40 χλμ. από την πόλη των Σερρών και περίπου 100 χλμ από τη Θεσσαλονίκη. Η λίμνη και το φράγμα της έχουν δημιουργηθεί εδώ και 86 χρόνια και σε αυτή ζουν τουλάχιστον 300 είδη πουλιών, διάφορα φυτά όπως το νούφαρο, τα ερπετά, θηλαστικά και ψάρια.

Ορέσκεια Σερρών

Το χωριό Δάφνη σε απόσταση περίπου τριάντα λεπτών από την πόλη των Σερρών, μόλις 20 χιλ. από την Νιγρίτα, κρύβει πολλές εκπλήξεις για τους επισκέπτες.

Στους βόρειους πρόποδες των Κερδυλίων, το χωριό Ορέσκεια βρίσκεται σε μια περιοχή με πλούσια βλάστηση και πολλά νερά. Πρόκειται για μία όαση δροσιάς, ομορφιάς, ένα κυριολεκτικά μνημείο της φύσεως, αλλά και βυζαντινούς θησαυρούς, όπως σημειώνει ο Παναγιώτης Τοσουνίδης, υπεύθυνος του τουριστικού προγράμματος στον Δ. Βισαλτίας. Μέσα στο καταπράσινο τοπίο, ανάμεσα στα βράχια αποκαλύπτεται ένας μικρός καταρράκτης, που χύνεται σε μια φυσική βάθρα. Εκεί βρίσκουν δροσιά οι κάτοικοι της περιοχής. Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα, που επικεντρώνεται στον πολιτισμό και την παράδοση οικισμών, προέβλεπε επίσης την διάνοιξη μονοπατιών και δρόμου που θα οδηγεί στα σημεία φυσικού πλούτου, ενώ έχει διαμορφωθεί και χώρος για την στάθμευση των οχημάτων.

Βόρεια και σε απόσταση περίπου ενός χλμ., υπάρχουν τα ερείπια του βυζαντινού πύργου, κάτω από τον οποίο υπάρχει λαξευμένο σε βράχο το ασκητήριο της Αγίας Μαρίνας.

Ένα σημείο στο οποίο η ιστορία συναντά τον θρύλο είναι το Κάστρο της Μάρως, που καταγόταν από την οικογένεια Κατακουζηνού. Η αδελφή της Ελένη είχε παντρευτεί τον Δαυίδ Κομνηνό, τον τελευταίο αυτοκράτορα της Τραπεζούντος, που μετά την Άλωση έμειναν στις Σέρρες. Η Μάρω σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε στην Αδριανούπολη τον σουλτάνο Μουράτ Β΄ το 1435, ο οποίος της επέτρεψε να μείνει χριστιανή. Μετά τον θάνατο του Μουράτ Β’, το 1451, ο διάδοχος Μωάμεθ Β’ της επέτρεψε να επιστρέψει στην Σερβία, από όπου καταγόταν ο πατέρας της και της δόθηκε η κωμόπολις της Έζοβα- Έζιοβα, η σημερινή Δάφνη.

Βενέτικος Ποταμός, Γρεβενά

Εάν είσαι λάτρης της φύσης και αναζητάς συνεχώς προορισμούς που δεν έχει τύχει ακόμη να εξερευνήσεις, ο Βενέτικος ποταμός στα Γρεβενά, είναι το μέρος που πρέπει να βάλεις άμεσα στη λίστα σου με τις επόμενες εξορμήσεις.

Πρόκειται για ένα από τους μεγαλύτερους παραποτάμους του Αλιάκμονα και πηγάζει από τους ορεινούς όγκους του Σμόλικα, της Βασιλίτσας, του Όρλιακα και της Βάλια Κάλντα.

Φυσικό όριο μεταξύ δυτικής Μακεδονίας, Θεσσαλίας και Ηπείρου.

Οι πύλες του βρίσκονται στο δρόμο που συνδέει τα Γρεβενά με την Καλαμπάκα. Το σκηνικό είναι απόκοσμο με περίεργους μολασσικούς σχηματισμούς και αλλουβιακές αποθέσεις στις άκρες του ποταμού. Τα απόκρημνα βράχια που σχηματίζονται πάνω από τις όχθες μοιάζουν να συνεχίζουν το σκηνικό των βράχων των Μετεώρων. Το τοπίο συμπληρώνουν όμορφα φαράγγια, κοιλάδες και καταπράσινα δάση.

Στο μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου τα νερά του έχουν έντονο γαλαζοπράσινο χρώμα, εκτός από τις περιόδους έντονων βροχοπτώσεων οπότε τα νερά του γεμίζουν λάσπη από τους παρακείμενους χείμαρρους.

Ο ποταμός προσφέρεται για δραστηριότητες όπως ράφτινγκ και καγιάκ και γι’ αυτό το λόγο είναι περισσότερο γνωστός στους λάτρεις των extreme sports παρά στο γενικό κοινό.

Ο Βενέτικος φημίζεται για τα πέτρινα τοξωτά γεφύρια του. Οι όχθες του γεφυρώνονταν στο παρελθόν από 19 γεφύρια από τα οποία σώζονται τα περισσότερα.

Πιο γνωστά είναι το γεφύρι του Αζίζ Αγά, κοντά στο χωρίο Τρίκωμο και το γεφύρι της Πορτίτσας κάτω από το χωριό Σπήλαιο.

Το γεφύρι του Αζίζ Αγά είναι το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι της Μακεδονίας και το τρίτο μεγαλύτερο της Ελλάδας, μετά το γεφύρι της Πλάκας στον Άραχθο και το γεφύρι της Κόνιτσας στον Αώο. Χτίστηκε γύρω στο 1727 μ.Χ. και το όνομά του οφείλεται σ’ εναν Τούρκο Αγά που υπήρξε χρηματοδότης του.

Το γεφύρι της Πορτίτσας βρίσκεται στην είσοδο του ομώνυμου φαραγγίου κάτω από το χωριό Σπήλαιο. Χτίστηκε γύρω στο 1743 και το μήκος τόξου του είναι 13 μέτρα.

Στην ιστοσελίδα Greek-CrossRoads διαβάζουμε σχετικά με τον θρύλο που υπάρχει:

«Στη θέση που βρίσκεται σήμερα η τσιμεντένια γέφυρα, υπήρχε ένα παλιό, πέτρινο, μονότοξο γεφύρι- ένα από τα πολλά στην περιοχή των Γρεβενών. Δεν υπάρχει πια, καταστράφηκε το1947.

Οι ντόπιοι το θυμούνται με την ονομασία «Γεφύρι του Μεγαλέξαντρου». Και οι δύο αντικριστοί, επίπεδοι στην κορυφή τους, βράχοι που ξεπροβάλλουν στις βραχώδεις όχθες του Βενέτικου λέγονται «το πάτημα του Βουκεφάλα».

Ο θρύλος λέει ότι σε εκείνο το σημείο στάθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος, καβάλα στον Βουκεφάλα, και πέρασε το ποτάμι απέναντι με ένα άλμα του αλόγου του. Έτσι αποτυπώθηκε στους επίπεδους βράχους, κατά τη λαϊκή παράδοση, το ίχνος από τις οπλές του Βουκεφάλα».

Όπως επισημαίνουν Γρεβενιώτες, πρόκειται για την ωραιότερη φυσική πισίνα των Βαλκανίων με πράσινα νερά, όπου οι παλιοί συνήθιζαν να πηγαίνουν για μπάνιο το καλοκαίρι, ωστόσο, ακόμη και σήμερα συγκεντρώνει κόσμο μέχρι αργά το βράδυ, ενώ το μέρος αποτελεί διαχρονικά σημείο αναφοράς για γάμους.

Πώς θα πας από Θεσσαλονίκη στον Βενέτικο