Ο Marc Jacobs επέστρεψε στο Park Avenue Armory για να παρουσιάσει τη συλλογή του Άνοιξη 2026. Το show σηματοδότησε μια αλλαγή κατεύθυνσης για τον σχεδιαστή, καθώς απομακρύνθηκε από τις ακραίες σιλουέτες.
Στις σημειώσεις του σόου, ο Jacobs αναφέρθηκε στη δύναμη της μνήμης. Περιέγραψε τις αναμνήσεις ως μια λειτουργία με σκοπό, που επηρεάζει τις παρούσες και μελλοντικές πράξεις. Αυτές οι σκέψεις αναδύθηκαν αυθόρμητα, διαμορφώνοντας την ταυτότητα του brand. Ο Jacobs σημείωσε ότι η ανάκτηση του παρελθόντος μάς υπενθυμίζει πως η απώλεια είναι αναπόφευκτη και ότι η ελπίδα απαιτεί προσπάθεια.
Η σκηνογραφία περιλάμβανε μια φυσικού μεγέθους εκδοχή του πτυσσόμενου τραπεζιού και των καρεκλών του εκλιπόντος καλλιτέχνη Robert Therrien. Τα έπιπλα ήταν τοποθετημένα σε μια μακρινή γωνία του τεράστιου χώρου. Πάνω στο τραπέζι βρισκόταν ένας μικρός πίνακας με μια μαργαρίτα της Anna Weyant. Η καλλιτέχνις είχε καρφιτσώσει τα πέταλα του λουλουδιού σαν επιστημονικά δείγματα σε λεύκωμα. Αυτή η μικροσκοπική εικόνα παρέμενε μακριά από το κοινό. Ο Jacobs υπαινίχθηκε ότι, παρότι το διαδίκτυο λειτουργεί με βάση τη νοσταλγία, οι προσωπικές αναμνήσεις παραμένουν ιδιωτικές.
Το soundtrack περιλάμβανε το τραγούδι «Jóga» της Björk από το 1997. Η χρονιά αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς σηματοδοτεί την αρχή της θητείας του Jacobs στον οίκο Louis Vuitton. Αντιπροσώπευε επίσης μια κορυφαία στιγμή του αμερικανικού sportswear πριν από την εξάπλωση του διαδικτύου.
Η νέα συλλογή επανεξέτασε εκείνη την εποχή μέσα από πλεκτά με ντεκολτέ σε σχήμα V και ίσιες φούστες. Ο Jacobs συμπεριέλαβε επίσης πουκάμισα με κουμπιά και shift φορέματα. Τα κομμάτια αυτά παρέπεμπαν στη «στολή» των fashion editors στα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Οι ζώνες στη μέση έπεφταν χαλαρά πάνω σε ίσιες και μίνι φούστες, κάποια παλτό είχαν τα κουμπιά στην πλάτη ενώ τα διακοσμητικά κορδόνια (frogging) σε σακάκια και πουκάμισα ήταν φτιαγμένα από λαμπερά .
Οι αλλαγές αυτές απομάκρυναν τη συλλογή από τις υπερβολές των προηγούμενων σεζόν που λειτουργούσαν ως performance art. Η συγκεκριμένη είναι μια πρόταση για ρούχα της καθημερινότητας.
<div class="text-base my-auto mx-auto pb-10 [–thread-content-margin:–spacing(4)] @w-sm/main:[–thread-content-margin:–spacing(6)] @w-lg/main:[–thread-content-margin:–spacing(16)] px-(–thread-content-margin)”>
<div class="[–thread-content-max-width:40rem] @w-lg/main:[–thread-content-max-width:48rem] mx-auto max-w-(–thread-content-max-width) flex-1 group/turn-messages focus-visible:outline-hidden relative flex w-full min-w-0 flex-col agent-turn” tabindex=”-1″>
Ο Jacobs ανέφερε συγκεκριμένες επιρροές τόσο από τη δική του πορεία όσο και από τον ευρύτερο κόσμο της μόδας. Σε αυτές περιλαμβάνονταν η συλλογή υψηλής ραπτικής του Yves Saint Laurent του 1965 και το grunge σόου του Perry Ellis το 1993. Επίσης, αναγνώρισε την επιρροή των σχεδίων της δεκαετίας του 1990 από τον Helmut Lang και τη Miuccia Prada.
Τα ’90s έδωσαν έντονο παρόν στο show: Μίνι φορέματα και κοστούμια με φούστα συνδυάστηκαν με scrunchies σε σγουρά μαλλιά και tube tops. Μπλούζες με βολάν αλλά και φούστες με χαμηλή μέση (drop-waist) είχαν άκαμπτη κατασκευή και στέκονταν μακριά από το σώμα.
Στελέχη της LVMH παρευρέθηκαν στο σόου αποδεικνύοντας ότι ο όμιλος επενδύει εκ νέου αυτή την περίοδο στο brand Marc Jacobs. Η συλλογή παρουσιάστηκε σε μια στιγμή όπου η μόδα επιστρέφει στην καθημερινή γκαρνταρόμπα και στις απλές χαρές και ο Jacobs αποδεικνύει ότι μπορεί να δημιουργεί προσιτά, φορέσιμα ρούχα. Παρότι η έμπνευση προήλθε από ένα αίσθημα απώλειας οι δημιουργίες του μετέδιδαν ένα αίσθημα ελπίδας.
Photos: @marcjacobs.com