Η Ζέτα Μακρυπούλια άνοιξε την καρδιά της σε μια βαθιά εξομολογητική συνέντευξη στην Έρη Βαρδάκη και το ΒΗΜΑgazino, μιλώντας για τις δύσκολες συνεργασίες, τη ματαιότητα που ένιωσε μετά τα 45, αλλά και τις προσωπικές αλλαγές που βίωσε τα τελευταία χρόνια.
Η αγαπημένη παρουσιάστρια και ηθοποιός, που αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στην παράσταση Τζένη – Τζένη, ενώ συνεχίζει με επιτυχία την παρουσίαση των Ρουκ Ζουκ και Moments, παραδέχτηκε πως υπήρξαν στιγμές που ένιωσε αδικημένη επαγγελματικά, ενώ αποκάλυψε πως παλεύει ακόμη με το αίσθημα της αλλαγής και της ματαιότητας.
Μεταξύ άλλων, η Ζέτα Μακρυπούλια μίλησε για ανθρώπους που την πλήγωσαν, για δημοσιογράφους που της ζήτησαν συγγνώμη, αλλά και για τη σχέση της με τον έρωτα σήμερα, τονίζοντας πως πλέον τον έχει απομυθοποιήσει σε μεγάλο βαθμό.
Νιώθω ότι ίσως αδικήσατε το ταλέντο σας
Έτσι λέτε; Μπορεί να έχετε και δίκιο. Αλλά το παλεύω. Πλέον, αγαπώ και προστατεύω τον εαυτό μου ζώντας με τους δικούς μου όρους. Και έρχονται ωραία πράγματα. Για παράδειγμα, η συνεργασία με τον Νίκο Καραθάνο θα συνεχιστεί. Για χρόνια προσπαθούσα να αποδεικνύω ποιά είμαι, πίεζα τα πράγματα προς μια κατεύθυνση. Μη φανταστείτε βέβαια και πολύ.
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που διατηρούν σχέσεις για το συμφέρον τους, και για να προχωρήσεις, δυστυχώς, στην τηλεόραση και στο θέατρο πρέπει να κινείσαι έτσι. Εγώ είμαι ανίκανη γι’ αυτό. Μπορεί λοιπόν κάποια πράγματα να πήραν περισσότερο χρόνο για να έρθουν στη ζωή μου. Αλλά ίσως ήρθαν τελικά την κατάλληλη στιγμή.
Υπήρξαν συνεργασίες που σας στεναχώρησαν στο θέατρο;
Βεβαίως. Που με πίεσαν, που με στεναχώρησαν, που με θύμωσαν, που με αδίκησαν. Απ’ όλα έχει ο μπαξές του θεάτρου. Μάλιστα, ύστερα από μια συγκεκριμένη συνεργασία έγινε ένα κρακ μέσα μου και είπα, “τέλος”, ότι από εδώ και πέρα εγώ θα ελέγχω τα πράγματα και θα είμαι μόνο σε δουλειές που πραγματικά έχουν να δώσουν κάτι σε εμένα και να πουν κάτι στο κοινό.
Συγχωρήσατε αυτούς που σας έβλαψαν;
Είμαι της άποψης ότι πρέπει να συγχωρείς τους ανθρώπους. Αλλά όχι τις καταστάσεις, τις ενέργειες. Τις ενέργειες δε μπορείς να τις ξεχνάς. Εγώ καμιά φορά τις ξεχνάω και την ξαναπατάω από τους ίδιους ανθρώπους.
Υπήρξαν άνθρωποι που σας ζήτησαν συγγνώμη στην πορεία σας;
Ναι, κυρίως δημοσιογράφοι για εκείνη, την αλησμόνητη εποχή, για όλα αυτά τα κακεντρεχή που εκτόξευαν εναντίον μου. Μου ζήτησαν συγγνώμη για να τους δώσω μια συνέντευξη και κάπως να μπουν τα πράγματα στη θέση τους. Αφενός αυτό δε χρειάζεται πλέον. Αφετέρου, όπως σας είπα και πριν, δεν κρατάω κακία. Θυμάμαι τις πράξεις, αλλά βρίσκω δικαιολογία λόγω του κλίματος εκείνης της περιόδου. Δε θέλω βέβαια να το παίζω και αγία. Υπάρχουν άνθρωποι που παραμένουν ακόμη σε blacklist για μένα.
Είστε ικανοποιημένη με τη ζωή σας: Περάσατε ποτέ κρίση ηλικίας;
Με πετυχαίνετε σε ακριβώς αυτή τη φάση. Βεβαία, δεν είναι μια κρίση ηλικίας που σχετίζεται με την εμφάνισή μου, τις ρυτίδες μου. Προσωπικά, έχω ένα μεγάλο θέμα με την αλλαγή. Την απεχθάνομαι. Μου είναι δύσκολο, δηλαδή, να αλλάζουν οι σχέσεις γύρω μου, οι αισθηματικές, οι φιλικές, οι επαγγελματικές, ακόμη και τα πράγματα ή τα αντικείμενα που με περιβάλλουν.
Και τα τελευταία χρόνια, κυρίως μετά τα 45, συνειδητοποίησα ότι η ζωή είναι μόνο αλλαγή. Και έτσι δυσκολεύομαι πολύ. Όλα αλλάζουν. Αλλάζουν οι άνθρωποι με τους οποίους περνάμε τη ζωή μας, οι φίλοι μας, ακόμη και ο ίδιος μας ο εαυτός. Και εγώ, που μεγάλωσα, με τον ρομαντισμό του περίφημου “για πάντα”, όταν αυτό γκρεμίστηκε, κατακρημνίστηκα και μέσα μου. Με τύλιξε ένα πέπλο ματαιότητας.
Γιατί, εάν όλα τελικά γεννιούνται, κάνουν έναν κύκλο και πεθαίνουν, τι μένει; Οπότε παλεύω ακόμα με αυτό το αίσθημα ματαιότητας. Θα έλεγα ότι αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη δίνη μιας αλλαγής.
Τι έχει αλλάξει ριζικά μέσα σας;
Είμαι σε μια διαδικασία του να επαναφέρω τη χαρά, την ανεμελιά στη ζωή μου. Με τύλιξε για πολύ καιρό αυτή η ματαιότητα για την οποία σας μίλησα.
Φλερτάρατε με αυτό που λέγεται κατάθλιψη;
Όχι με αυτό που θα έλεγε κανείς διαγνωσμένη κατάθλιψη. Θέλω να είμαι προσεκτική με τις λέξεις. Αλλά, με ένα βαρύ αίσθημα ματαιότητας, ναι. Εμένα η καραντίνα ξέρετε, με βοήθησε πολύ. Επέτρεψα για πρώτη φορά στον εαυτό μου να βουλιάξει, να κλάψει ελεύθερα, να αντιμετωπίσει τις αδυναμίες του, χωρίς ρολόι, χωρίς ενοχή.
Ήταν η μόνη περίοδος που δε συναναστρεφόμουν κόσμο, δεν υπήρχε το κομμάτι της δουλειάς, των γυρισμάτων, κι έτσι, κανείς δε μπορούσε να δει την αδυναμία μου, την οποία θέλω πάντα να κρύβω.
Κοιτώντας την πορεία σας, βάλατε πρώτα τη ζωή σας ή την καριέρα σας;
Πάντα με ενδιέφερε πιο πολύ η ζωή μου. Η ζυγαριά έγερνε πάντα εκεί. Σήμερα τα πράγματα είναι κάπου στη μέση. Αλλά, στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, την προσοχή μου είχα στραμμένη στην προσωπική μου ζωή, να αγαπώ τους άλλους, να είμαι ερωτευμένη.
Σήμερα, τον έχετε απομυθοποιήσει σε έναν βαθμό τον έρωτα;
Ναι. Θα ήταν αστείο τώρα να ερωτευτώ ξαφνικά όπως ερωτευόμουν στα 18 μου. Δεν νομίζετε;