Η Βίκυ Βολιώτη, σε πρόσφατη εμφάνιση στην εκπομπή «Μαμά-δες», μοιράστηκε τις σκέψεις της για τη μητρότητα και την υιοθεσία της κόρης της από την Αιθιοπία. Αν και αρχικά δεν επιθυμούσε να γίνει μητέρα, σήμερα θεωρεί την απόφασή της ως το καλύτερο δώρο που έχει κάνει στον εαυτό της.
Αναφέρθηκε στην προσωπική της πορεία, τις οικογενειακές της δυσκολίες και το ταξίδι της στην Αιθιοπία, όπου ένιωσε αμέσως ότι η Άννα ήταν το παιδί της. Η Βολιώτη εξέφρασε την ευτυχία της για την αλλαγή της στάσης της απέναντι στη μητρότητα και τη σημασία που έχει αυτή η εμπειρία στη ζωή της.
Διαβάστε παρακάτω
Η Βίκυ Βολιώτη συνάντησε την Ευσταθία Τσαπαρέλη στην εκπομπή «Μαμά-δες» την Κυριακή 4 Μαΐου.
Η γνωστή ηθοποιός, μέσα σε όλα μίλησε για τη μητρότητα, για την υιοθεσία της κόρης της από την Αιθιοπία, ενώ παραδέχτηκε πως πριν από λίγα χρόνια δεν ήθελε να γίνει μητέρα.
«Είναι το ωραιότερο δώρο που έκανα στον εαυτό μου. Μετανιώνω εντός εισαγωγικών “λέω τι κρίμα που δεν ήθελα νωρίτερα ένα παιδί”. Είναι μια περιπέτεια στη ζωή ενός ανθρώπου που πιστεύω ότι είναι πραγματικά πολύ σπουδαία. Εγώ το βιώνω ως κάτι απίστευτα ωραίο. Είμαι ευτυχισμένη που άλλαξα γνώμη στη ζωή μου. Εγώ από πάρα πολύ μικρή δεν ήθελα παιδιά», ανέφερε αρχικά η Βίκυ Βολιώτη.
«Το ότι δεν ήθελα δεν νομίζω ότι ευθύνεται στην οικογένειά μου. Μεγάλωσα σε μία οικογένεια με δυσκολίες μεν, επειδή η οικογένειά μου ήταν διαπολιτισμική και ο γάμος τους δεν ήταν πάντα εύκολος. Η μητέρα μου ήταν Γερμανίδα, ο μπαμπάς μου ήταν Έλληνας. Αυτοί οι δύο πολιτισμοί έρχονταν πολύ συχνά σε σύγκρουση, γιατί δεν καταλάβαιναν ο ένας τον άλλον», συμπλήρωσε η ηθοποιός.
Για τον θάνατο του πατέρα της, η Βίκυ Βολιώτη ανέφερε: «Μετά έχασα τον μπαμπά μου πολύ νωρίς το οποίο ήταν μία δύσκολη διαδικασία, αλλά δεν νομίζω ότι ήταν κάτι στην οικογένεια που με απέτρεψε. Νομίζω ήταν ένα προσωπικό κομμάτι, δεν με ενδιέφερε. Στην εφηβεία μπήκα στη σκέψη ότι “αν όμως ποτέ θα ήθελα να υιοθετήσω ένα παιδί».
Για το ταξίδι της στην Αιθιοπία, η Βίκυ Βολιώτη αποκάλυψε: «Ήταν ένα ταξίδι στην Αιθιοπία και όταν την πήρα στην αγκαλιά μου, ήταν αδιαπραγμάτευτο το τι θα ακολουθήσει. Από την πρώτη στιγμή που πήρα την Άννα στην αγκαλιά μου ήξερα ότι ήταν το παιδί μου. Ακόμα και αν όλα πήγαιναν στραβά είχα αποφασίσει ότι θα έμενα εκεί μέχρι να τα καταφέρω. Όταν την είδα, ήταν ενός μήνα. Για εμένα ήταν το παιδί μου, δεν μπορεί κανείς να το εξηγήσει όλο αυτό, ήταν πολύ παράξενο».