Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε η Θωμαή Απέργη.
Η τραγουδίστρια, η οποία αυτή τη περίοδο συμμετέχει στο J2US, μίλησε στη Σάσα Σταμάτη και στο ένθετο Secret των “Παραπολιτικών” για το διάστημα που είχε φτάσει να έχει τέσσερις κρίσεις επιληψίας την ημέρα και αποφάσισε να μετακομίσει στη γενέτειρά της, την Τήνο, όπου απέκτησε μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα.
Ακόμη, αναφέρθηκε στο πώς συνδυάζει τη μουσική με την ενασχόλησή της στον τομέα ψυχικής υγείας, αλλά και το ενδεχόμενο να δημιουργήσει τη δική της οικογένεια.
Την περίοδο του κορονοϊού βρεθήκατε στην Τήνο. Πώς προέκυψε αυτή η απόφαση;
Προέκυψε από ανάγκη. Εκείνη την περίοδο είχα φτάσει να έχω µέχρι και τέσσερις κρίσεις επιληψίας την ηµέρα, µε αποτέλεσµα να νοσηλευτώ. Οι ρυθµοί µου ήταν εξαντλητικοί και ήταν ξεκάθαρο ότι έπρεπε να σταµατήσω και να επαναπροσδιορίσω τη σχέση µου µε τον εαυτό µου και τη ζωή µου συνολικά.
Η µετάβαση στην Τήνο ήταν ένας τρόπος να αποµακρυνθώ, να ηρεµήσω και να προστατεύσω την υγεία µου. Και πράγµατι, εκεί, υπό την οµπρέλα της οικογένειας, της ασφάλειας και της απουσίας στρεσογόνων ερεθισµάτων, οι κρίσεις σταµάτησαν. Αυτό µου έδωσε τον χώρο και τον χρόνο να σκεφτώ διαφορετικά.
Να αρχίσω να χτίζω νέα σενάρια για τη ζωή µου, όχι ως φυγή από τη µουσική, αλλά ως διεύρυνση των δυνατοτήτων µου µέσα σε κάτι που µε εκφράζει εξίσου βαθιά. Εκείνη την περίοδο εργαζόµουν σε καφέ φίλων µου, κάτι που για µένα ήταν µία εντελώς διαφορετική εµπειρία από ό,τι είχα ζήσει µέχρι τότε, ενώ παράλληλα ξεκίνησα το δεύτερο πτυχίο µου στην Ψυχολογία.
Ταυτόχρονα, προχώρησα και σε µια επένδυση στον χώρο της διαµονής, η οποία βρίσκεται ακόµη σε εξέλιξη και ελπίζω να ολοκληρωθεί µέσα στον επόµενο χρόνο. Ήταν µια περίοδος που µε έφερε πιο κοντά σε κάτι ουσιαστικό. Εµαθα να υπάρχω πέρα από ρόλους και ταµπέλες, να επαναπροσδιορίζω τον εαυτό µου µε όρους πιο αυθεντικούς. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο προέκυψε και η Ψυχολογία. Οχι τυχαία.
Για µένα, η µουσική και η Ψυχολογία έχουν µια κοινή συνισταµένη: την προσφορά στον άνθρωπο. Η µία λειτουργεί βιωµατικά, η άλλη επεξεργαστικά, αλλά και οι δύο έχουν στον πυρήνα τους την επαφή και την κατανόηση του ανθρώπινου βιώµατος. Η επιλογή της Ψυχολογίας ήταν, µε έναν τρόπο, µια επανεφεύρεση του εαυτού µου – αλλά ταυτόχρονα και µια βαθιά επιστροφή σε κάτι που πάντα υπήρχε µέσα µου.
Πώς είναι η καθηµερινότητά σας σήµερα στον χώρο της ψυχικής υγείας;
Το πρωί βρίσκοµαι στη Νευροψυχιατρική Κλινική «Παναγία Γρηγορούσα», όπου αποκτώ κλινική εµπειρία, κυρίως σε περιστατικά µε ψυχωσική συµπτωµατολογία. Παράλληλα, έχω ενταχθεί στο πρόγραµµα του Αιγινητείου, το οποίο αποτελεί το κορυφαίο πρόγραµµα στη χώρα για τη Γνωσιακή-Συµπεριφορική Ψυχοθεραπεία.
Είναι κάτι που διεκδίκησα µε πολλή προσπάθεια, γιατί για µένα η ποιότητα της εκπαίδευσης δεν είναι διαπραγµατεύσιµη. Πρόκειται για ένα απαιτητικό, αλλά εξαιρετικά δοµηµένο πλαίσιο, που µε εξελίσσει ουσιαστικά τόσο σε επιστηµονικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο.
Οι σύγχρονες διαπροσωπικές σχέσεις φαίνεται να δυσκολεύονται. Ποια είναι η δική σας οπτική σε αυτό το φαινόµενο;
Ζούµε σε µια εποχή υπερπληροφόρησης και υπερδιαθεσιµότητας, που δηµιουργεί την ψευδαίσθηση άπειρων επιλογών. Αυτό δυσκολεύει τη δέσµευση και, κυρίως, την ανάπτυξη συναισθηµατικής εγγύτητας. Οι άνθρωποι συχνά δυσκολεύονται να µείνουν σε µια σχέση και να την επεξεργαστούν σε βάθος.
Γι’ αυτό βλέπουµε όλο και πιο συχνά συµπεριφορές όπως το breadcrumbing, αλλά και το ghosting, το οποίο επίσης έχω βιώσει προσωπικά. Εχει τύχει να βρεθώ σε σχέσεις όπου λάµβανα λιγότερα από όσα πραγµατικά χρειαζόµουν, χωρίς να το αναγνωρίζω άµεσα. Αυτές οι εµπειρίες, όµως, λειτουργούν σαν καθρέφτες αυτογνωσίας και σε βοηθούν να επανατοποθετηθείς µε µεγαλύτερη επίγνωση απέναντι στις ανάγκες σου.
Θα θέλατε να δηµιουργήσετε οικογένεια;
Είναι κάτι που µε αφορά, αλλά δεν το αντιµετωπίζω ως υποχρέωση ή κοινωνική επιταγή. Εχω απελευθερωθεί από την ιδέα ότι πρέπει να ακολουθούµε συγκεκριµένα χρονοδιαγράµµατα. Για µένα η δηµιουργία οικογένειας συνδέεται µε την ποιότητα της σχέσης. Αν δεν υπάρξει ο κατάλληλος άνθρωπος, δεν θα το επιλέξω απλώς για να συµβεί.
Παράλληλα, αναγνωρίζω το βάρος και την ευθύνη τού να φέρεις µια ζωή στον κόσµο. Γι’ αυτό και, αν δεν προκύψει µια τέτοια συνθήκη, έχω σκεφτεί και το ενδεχόµενο να αποκτήσω ένα παιδί µε τους δικούς µου όρους – ακόµα και µόνη µου.
Να θυμίσουμε ότι στο παρελθόν, η Θωμαή Απέργη, είχε μιλήσει για το πώς ξεκίνησαν οι επιληπτικές κρίσεις, όταν εκείνη ήταν μόλις 18 χρονών.
«Επειδή στην Ελλάδα είναι ταμπού, δεν ήθελα να το μοιραστώ και δεν ήμουν έτοιμη, τώρα όμως είναι κάτι το οποίο είναι αδρανές. Εδώ και 12 χρόνια με ταλαιπωρούσε. Είχα επιληπτικές κρίσεις και η δική μου μορφή ήταν αρκετά δύσκολη και μπορώ πλέον εδώ και δύο χρόνια να μιλάω ανοιχτά γι’ αυτό, γιατί ξεκουράστηκα αρκετά» είχε πει στο Happy Day.
«Ξεκίνησε η πρώτη κρίση στα 18 όπως και ο θυροειδής που έχω μαζί. Έχουμε βγάλει το συμπέρασμα ότι ξεκίνησε σαν ένα σοκ επειδή έφυγα από το σπίτι. Η επιληψία έχει πάρα πολλές μορφές και πιστεύω πως η δική μου ξεκίνησε από το στρες.
Υπήρχε μια διαβάθμιση ανάλογα με τις επαγγελματικές υποχρεώσεις αλλά κυρίως του στρες μου, γιατί δεν υπήρχε περίοδος που δεν είχα χρόνο να ξεκουραστώ. Ήταν πολύ σοβαρό και ζούσα με το άγχος για το που θα το πάθω. Είναι το πιο επικίνδυνο αυτό. Εγώ ευτυχώς το πάθαινα μόνο πρωί και αυτό έσωσε», είχε αποκαλύψει στην ίδια συνέντευξη η τραγουδίστρια.