Ο Χάρης Χριστόπουλος, γνωστός φωτογράφος, συγκίνησε το κοινό στην εκπομπή “Weekenders” του ΑΝΤ1, μιλώντας για τις προσωπικές του αναμνήσεις και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην οικογενειακή του ζωή.
Αναφέρθηκε σε ένα ταξίδι του στη Γκάνα το 1987, όπου είδε σκελετωμένα παιδιά και γυναίκες σε άθλιες συνθήκες, προκαλώντας του έντονα συναισθήματα.
Ο Χριστόπουλος τόνισε την ανάγκη για αγάπη και υποστήριξη, ενώ εξέφρασε την απελπισία του για την κατάσταση στην Αφρική, υπογραμμίζοντας τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί άνθρωποι εκεί.
Διαβάστε παρακάτω
Το πρωί του Σαββάτου 24 Μαΐου, ο Χάρης Χριστόπουλος βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή Weekenders. Ο γνωστός φωτογράφος μίλησε για την προσωπική και επαγγελματική ζωή του, ξεσπώντας ακόμη και σε δάκρυα στον αέρα του ΑΝΤ1 με την αναφορά του σε ένα ταξίδι που έκανε πριν χρόνια στην Αφρική.
«Πήρα αγάπη από τη μάνα μου, αλλιώς θα είχα καταλήξει στη Βερανζέρου σε κανένα πεζοδρόμιο. Ο πατέρας για τα αγόρια είναι τεράστιο κεφάλαιο. Η μάνα είναι η φωλιά αλλά ο πατέρας είναι το σύμβολο. Ο πατέρας μου είχε μια περίεργη ζωή, ήταν καλλιτέχνης και έλειπε χρόνια στο εξωτερικό. Δεν μπορούσε να δώσει αγάπη, γιατί δεν πήρε», εξομολογείται ο Χάρης Χριστόπουλος.
«Το συνειδητοποίησα κάπου εκεί στα 25 μου, ήταν μια λύτρωση για μένα, γιατί τα συζητήσαμε όλα και μου ζήτησε συγγνώμη. Ο πατέρας μου ήταν πια το παιδί μου και η μάνα μου το κοριτσάκι μου. Εγώ τους αγκάλιαζα, τους πήγαινα δώρα, τους πήγαινα στους γιατρούς και αυτό είναι το φυσικό. Εσύ γίνεσαι ο προστάτης τους», τονίζει ο γνωστός φωτογράφος χωρίς να μπορέσει να συγκρατήσει τα δάκρυά του.
«Θυμάμαι το ’87 ήμουν στη Γκάνα. Είχα πάει για φωτογράφηση με κάτι Αμερικανίδες μοντέλα και περνάγαμε από κάτι χωριά, μια εικόνα τρομερή. Όταν είδα κάτω από ένα δέντρο μια γυναίκα σκελετό και να ‘χει πέντε παιδιά και να τα τρώνε οι μύγες… λέω τι είναι αυτό το πράγμα; Δώστε μου κάτι να τους λυτρώσω, αυτό δεν είναι ζωή. Παιδιά σκελετωμένα να τα τρώνε οι μύγες, σαν τα ψοφίμια», περιγράφει στη συνέχεια ο Χάρης Χριστόπουλος εξαιρετικά συγκινημένος.
«Πατέρας δεν υπάρχει φυσικά, όλη μέρα πίνουν μπαταρίες ή οινόπνευμα ή βενζίνη. Τι παιδιά είναι αυτά; Δεν μπορούν να σωθούν αυτοί οι άνθρωποι, δεν υπάρχει λύτρωση. Καλύτερα να μην υπάρχουν, είναι σκληρό αυτό που λέω. Είναι η μισή Αφρική έτσι», καταλήγει ο Χάρης Χριστόπουλος με δάκρυα στα μάτια.