Ο Παναγιώτης Μπουγιούρης, σε συνέντευξή του στην εκπομπή “Happy Day” με τη Σταματίνα Τσιμτσιλή, εξομολογείται τους λόγους πίσω από την αγαμία του, αναφέροντας ότι δεν είναι εκ πεποιθήσεως εργένης, αλλά οι συνθήκες δεν τον οδήγησαν ποτέ σε γάμο.
Διατυπώνει την επιθυμία του για μια ήρεμη ζωή, προτιμώντας τη συντροφιά των βιβλίων και της μουσικής, ενώ αποκαλύπτει και ένα σοκαριστικό ατύχημα που είχε πριν από 10 χρόνια, το οποίο τον έκανε να αναλογιστεί τη ματαιότητα της ζωής.
Διαβάστε παρακάτω
Τον Παναγιώτη Μπουγιούρη υποδέχτηκε η Σταματίνα Τσιμτσιλή στην εκπομπή Happy Day την Παρασκευή 6 Ιουνίου.
Ο γνωστός ηθοποιός, μεταξύ άλλων, μίλησε για την προσωπική του ζωή, τον λόγο που δεν παντρεύτηκε αλλά και το σοκαριστικό ατύχημα που είχε πριν από περίπου 10 χρόνια.
«Είμαι λίγο καλομαθημένος με τα χρόνια της τηλεόρασης. Θέλω να πηγαίνω με χαρά όχι απλά διεκπαιρεωτικά για να είμαι σε μια σειρά. Έχει ξεκινήσει και ένα σερί με τα χρόνια του κορονοϊού. Αυτή η 5ετία ήταν περίεργη. Εγώ τα λάτρεψα αυτά τα χρόνια. Ήμουν σπίτι και δεν ήμουν αναγκασμένος να βγω έξω. Είχα και καλή παρέα. Εγώ δεν βαριέμαι μόνος μου. Δεν είμαι ερημίτης αλλά θέλω να είμαι σπίτι. Θα διαβάσω, θα ακούσω τη μουσική μου», είπε αρχικά ο Παναγιώτης Μπουγιούρης.
Και συνέχισε, αναφορικά με το ενδεχόμενο ενός γάμου: «Είμαι αρκετά νοικοκύρης για τα δεδομένα. Έχω και τις ανιψιές μου που έχουν μεγαλώσει. Δεν θα έλεγα ότι είμαι εκ πεποιθήσεως εργένης. Ήρθαν και κάποιες συνθήκες που πήγαν να οδηγήσουν εκεί πέρα. Δεν έτυχε… Επιλογές μας είναι βέβαια. Δεν είναι ότι δεν το θέλω, αλλά δεν μου γεννήθηκε και η επιθυμία».
Για την προσωπική του ζωή, ο ηθοποιός σημείωσε: «Φλερτάρω μόνο αν είναι ελεύθερη. Εγώ θεωρώ ότι οι Αμερικανόφερτες ταμπέλες περιπλέκουν τα πράγματα. Είναι άλλη νοοτροπία. Εμείς στην Ελλάδα έχουμε μια άλλη νοοτροπία. Νομίζω ότι πια δεν πολυφλερτάρω. Νομίζω ότι όλα τα πράγματα στη ζωή έρχονται από μόνα τους».
Σχετικά με το σοκαριστικό ατύχημα που είχε στο παρελθόν, ο Παναγιώτης Μπουγιούρης έγραψε: «Έχει 10 χρόνια… Οδηγούσα με το αυτοκίνητο απρόσεκτα και ήμασταν σε χωματόδρομο… δεν έτρεχα, απλά ήταν τόσο όσο. Γλίστρησε το αμάξι, έφυγε από τη μεριά της χαράδρας. Ακριβώς επειδή δεν έτρεχα κατάφερε να ακινητοποιηθεί το όχημα από ένα δεντράκι.
Δεν πρόλαβα να τρομάξω, ήμουν ψύχραιμος. Έβλεπα το αμάξι να κινείται προς το χάος και σκέφτηκα “αχ το παιδί το έφαγα” γιατί είχα και έναν φίλο μου μαζί. Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα την γελοιότητα, την ματαιότητα, λέω «έτσι τελειώνει, αυτό είναι η ζωή;».