Η γνωστή δημοσιογράφος Νίκη Λυμπεράκη ανοίγει την καρδιά της και μιλά για όλα όσα διαμορφώνουν την καθημερινότητά της: από τις απαιτήσεις της ενημέρωσης και τη διαχείριση της σκληρής επικαιρότητας, μέχρι τον ρόλο της ως μητέρα και τη διαρκή αναζήτηση ισορροπίας ανάμεσα στην προσωπική και την επαγγελματική ζωή.
Η συνέντευξη, που παραχώρησε η Νίκη Λυμπεράκη στη Vogue και στη δημοσιογράφο Μικαέλα Θεοφίλου, μιλά για τη μητρότητα, τις αξίες με τις οποίες μεγαλώνει τον γιο της, την πίεση της τελειότητας, αλλά και τη συμφιλίωση με το πέρασμα του χρόνου, αποκαλύπτοντας μια πιο προσωπική και ώριμη πλευρά του εαυτού της.
Υπάρχει ένας όρος που αφορά και τους δημοσιογράφους που ασχολούνται με πολύ βαριά θέματα επικαιρότητα, όπως εσύ και η ομάδα σου στην εκπομπή «Μεγάλη Εικόνα». Αναφέρομαι στη λέξη resilience, που στα ελληνικά αποδίδεται ως “αντοχή” ή καλύτερα, “ψυχική αντοχή”. Εσύ έχεις νιώσει κάτι τέτοιο λόγω του επαγγέλματός σου;
Όχι, αν και καταλαβαίνω την έννοια. Απλώς, καμιά φορά, όταν στη ζωή μας τυχαίνει να περάσουμε πολύ δύσκολες καταστάσεις, όπως μια μεγάλη περιπέτεια υγείας, αυτό αφήνει το στίγμα του και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα πράγματα. Στη δική μου οικογένεια, συνέβη κάτι τέτοιο πριν αρκετά χρόνια και κράτησε μια δεκαετία.
Από τότε και μετά, έχω επαναπροσδιορίσει τις διαστάσεις και τη σημασία των πραγμάτων και το βαθμό στον οποίο επιτρέπω ή δεν επιτρέπω να με επηρεάσουν. Δεν εννοώ ότι όταν όλη μέρα βλέπω εικόνες από βομβαρδισμούς, αυτό μπορώ να το έχω έξω από το μυαλό μου. Μπορώ όμως να μην το βάλω μέσα στο σπίτι μου.
Μητέρα, δημοσιογράφος, γυναίκα, σύζυγός… Με τους ρυθμούς που δουλεύεις, πώς πετυχαίνεις την περιβόητη ισορροπία προσωπικής και επαγγελματικής ζωής;
Είμαι τυχερή γιατί τα τελευταία πέντε χρόνια, δηλαδή σχεδόν από τότε που γεννήθηκε ο μικρός, άρχισα να δουλεύω σε εβδομαδιαία βάση. Και τώρα πια, που πηγαίνει σχολείο, κάνω το ραδιόφωνο το πρωί. Αν δεν έχω όμως γύρισμα, προσπαθώ να είμαι μαζί του όσο περισσότερο γίνεται. Θα τον πάρω από το σχολείο, θα καθίσουμε μαζί, θα μαγειρέψουμε, θα πάμε σινεμά ή παιδική χαρά.
Προφανώς και υπάρχουν μέρες που θα τύχει να μην μπορώ, αλλά δεν είναι ο κανόνας. Οπότε, οφείλω να ομολογήσω, ότι σε σχέση με τη μέση εργαζόμενη γυναίκα νιώθω προνομιούχα και πολύ τυχερή. Ευγνωμονώ την τύχη μου γι’ αυτό το πράγμα. Γιατί ειδικά τώρα που είναι μικρό το παιδί νομίζω ότι και εκείνο με έχει ανάγκη και εγώ είναι κρίμα να χάσω πράγματα που δεν ξανάρχονται. Δεν τα πετυχαίνω όλα τέλεια, αλλά ποιος γονιός τα πετυχαίνει;
Τι μαμά είχες αποφασίσει ότι θα είσαι όταν έμεινες έγκυος και τι μαμά είσαι τελικά;
H αλήθεια είναι ότι αυτά είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Εγώ μεγάλωσα στις δεκαετίες του 80 και του 90. Τότε υπήρχε ένα μεγάλο ποσοστό γονέων οι οποίοι, ως παιδιά οι ίδιοι, μεγάλωσαν από ανθρώπους που δεν εκδήλωναν εύκολα τρυφερότητα, δε μιλούσαν για τα συναισθήματά τους, και αυτό τους έκανε, όταν έγιναν πλέον κι εκείνοι γονείς, να είναι πιο αποκομμένοι από την έκφραση συναισθήματος απέναντι στα παιδιά τους.
Για μένα, αυτό ήταν και παραμένει πάντα το πιο βασικό. Δηλαδή, θέλω πολύ την αγκαλιά. Θέλω πολύ να λέω στον γιο μου πόσο τον αγαπώ, ελπίζοντας ότι κρατάω μια ισορροπία και δεν τον πνίγει αυτή η ανάγκη. Θέλω πολύ να του λέω μπράβο, οπότε αυτός ήταν ο στόχος μου εξαρχής. Και το κάνω. Βέβαια, είμαι και άνθρωπος των ορίων. Δεν ασπάζομαι πολύ όλη αυτή τη σημερινή τάση για τη γονεϊκότητα που θέλει να διαπραγματευόμαστε τα πάντα.
Είμαι λίγο πιο παραδοσιακή σε αυτό. Όπως π.χ στα θέματα της ευγένειας. Δεν κάνω πίσω, και πολλές φορές εκεί μπορεί να γίνω αυστηρή και ίσως δυσάρεστη. Το πιο βασικό για μένα όμως, είναι να εισπράττει τρυφερότητα το παιδί. Για να μάθει και να τη δίνει και να μην έχει αμηχανία με το συναίσθημά του και για να μην έχει και δυσκολία αργότερα να το εκφράσει ως μεγάλος άνθρωπος στη ζωή του, στις σχέσεις του και μέσα του.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Λένε ότι τα παιδιά είναι και οι δάσκαλοί μας. Εσένα τι σε διδάσκει ο 5,5 ετών γιος σου;
Κάθε μέρα με διδάσκει τη σπουδαιότητα των πραγμάτων. Με διδάσκει τη σημαντικότητα των στιγμών. Πριν από μερικές ημέρες που έτυχε να βρεθούμε σε ένα αστυνομικό τμήμα, πήγε κοντά σε μια πινακίδα και μου είπε, “μαμά κοίτα, γράφει “δεν””. Έτσι τον είδα να διαβάζει πρώτη φορά. Και σκέφτομαι ότι αυτή τη στιγμή που μου χάρισε μάλλον θα τη θυμάμαι όσο ζω, γιατί ήταν η πρώτη φορά που είδα το παιδί μου να διαβάζει. Με διδάσκει την ταπεινότητα που δεν πρέπει να χάνουμε και αυτό που έλεγε η γιαγιά μου, “την υγειά μας να έχουμε”.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η τελειότητα είναι πάντα ένα ζητούμενο. Αυτό είναι κάτι που σε πιέζει ή το έχεις λύσει;
Όλοι οι άνθρωποι – πολύ περισσότερο οι γυναίκες, αλλά νομίζω πλέον και οι άντρες – αισθανόμαστε μια τρομερή πίεση από την ανάγκη της τελειότητας, η οποία όμως δεν είναι ανθρώπινη. Δεν είναι ανθρώπινο να είσαι 50 χρονών και να θέλεις, για παράδειγμα, να έχεις το σώμα που είχες στα 18 σου, Μπορείς να το αποκτήσεις με υπερπροσπάθεια,
Όμως αξίζει τον κόπο; Αξίζει τον κόπο να κυνηγάμε μια εικόνα που στο τέλος της ημέρας απαιτεί τρομερή ενέργεια και απίστευτο χρόνο που θα μπορούσαμε να δαπανήσουμε σε άλλα πράγματα; Στη δουλειά δεν υπάρχει μέρα που μετά το τέλος μιας συνέντευξης ή ενός γυρίσματος δε θα τα ξανατρέξω όλα στο μυαλό μου και δε θα βρω χίλια λάθη. Αυτό δε σταματάει ποτέ.
Με τον χρόνο έχεις συμβιβαστεί;
Ναι, κάπως έχω συμβιβαστεί. Έχω συνειδητοποιήσει ότι οι άνθρωποι μεγαλώνουμε. Ότι ο χρόνος έχει σοφία, έχεις όμως και φθορά. Και κάπως είναι μονόδρομος η επιλογή να συμφιλιωθείς με αυτό γιατί αλλιώς θα τρελαθείς. Παίζεις με έναν εκ των πραγμάτων αήτητο αντίπαλο, οπότε κάπως πρέπει να υποκλιθείς σε αυτόν και να τον αφήσεις να κάνει τη δουλειά του τελικά.
Και να είσαι ευγνώμων που είσαι εδώ, που μεγαλώνεις και φθείρεσαι. Εγώ τα τελευταία χρόνια έχω πρεσβυωπία, δε μπορώ να περάσω κλωστή στη βελόνα. Τι να κάνω; Το αντιμετωπίζω με χιούμορ.
Η Νίκη Λυμπεράκη είναι παντρεμένη με τον Αλέξανδρο Χατζόπουλο. Έχουν αποκτήσει έναν γιο, που γεννήθηκε τον Αύγουστο του 2020 και ονομάζεται Πάνος (Παναγιώτης–Μάξιμος)