Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης μίλησε στην εκπομπή «Weekenders» για τον χωρισμό του από τη Ζέτα Μακρυπούλια, αποκαλύπτοντας ότι και οι δύο βίωσαν την ίδια οδύνη και δυσκολία.
Υπογράμμισε την καλή ψυχή και την επαγγελματική ηθική της Ζέτας, ενώ τόνισε την επιθυμία του να διατηρεί την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, εστιάζοντας στη δουλειά του.
Η Ζέτα είχε προηγουμένως εκφράσει τον πόνο της για τον χωρισμό, αναφέροντας τη σημασία της ανθρώπινης επαφής και του πολιτισμού στη σχέση τους.
Διαβάστε παρακάτω
Με αφορμή την απονομή και την παρουσίαση του νέου του δίσκου, ο Μιχάλης Χατζηγιάννης παραχώρησε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στην εκπομπή «Weekenders» και τη Δέσποινα Καμπούρη.
Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, μάλιστα, σχολίασε την συνέντευξη της Ζέτας Μακρυπούλια στον Θανάση Πάτρα και όσα είχε πει για τον χωρισμό τους.
«Μοιράστηκα αυτό το συναίσθημα, αλλά δεν μου ήταν ξένο, ανοίκειο, γιατί ξέρω τη Ζέτα, ξέρω τι άνθρωπος είναι, ξέρω τι καλή ψυχή είναι, πόσο δοτική είναι, τι επαγγελματίας είναι, πως είναι εκεί στα δύσκολα. Πρέπει να σας πω πως την ίδια δυσκολία, την ίδια οδύνη, τον ίδιο πόνο ζήσαμε και οι δυο. Δεν ήταν μονόπλευρο», ανέφερε ο Μιχάλης Χατζηγιάννης για τη Ζέτα Μακρυπούλια.
Όσον αφορά στην προσωπική του ζωή ο τραγουδιστής τόνισε: «Νομίζω ότι η προσωπική ζωή, η ιδιωτική ζωή, πρέπει να παραμένει έτσι. Καταλαβαίνω τον τρόπο που λειτουργεί όλο αυτό το σύστημα, δεν είμαστε εξωγήινοι, αλλά θα ήθελα να δίνεται περισσότερη προσοχή και έμφαση στη δουλειά μου και όχι στην ιδιωτική μου ζωή».
Τι είχε δηλώσει η Ζέτα Μακρυπούλια στους «Weekenders»
«Είναι τέτοιο το δέσιμο και η αγάπη που είχε δημιουργηθεί που για να το ξεκολλήσεις όλο αυτό από μέσα σου και να το βγάλεις λίγο σου βγαίνει η ψυχή. Δεν μπορώ να βρω τα λόγια, ούτε να περιγράψω αυτό που ένιωσα, ούτε να περιγράψω αυτό που έζησα όταν ήμασταν μαζί. Είναι τόσο πολύ ψηλά μέσα μου, ούτε που να περιγράψω τον πόνο που έζησα μετά. Αισθάνομαι πως ό,τι και να πω θα υποβαθμίσω τα πάντα. Ακόμα και το μέγεθος του πόνου.
Προτιμώ να το κρατήσω για μένα. Είναι κάποιους ανθρώπους στη ζωή σου που τους βάζεις σ’ ένα βάθρο και δεν τους βγάζεις ποτέ. Αυτό το οικογενειακό και συντροφικό, δύσκολα φεύγει.
Για να μάθουμε να ζούμε χώρια είναι ό,τι πιο δύσκολο έχω ζήσει τώρα, χαίρομαι όμως που έχουμε καταφέρει να έχουμε μια ανθρώπινη επαφή και με έναν άλλο τρόπο πια να νοιάζεται ο ένας για τον άλλο. Χαίρομαι που υπάρχει πολιτισμός. Δεν θα ήθελα να είμαστε τσακωμένοι, να μη μιλιόμαστε, δεν θα το άντεχα. Γι’ αυτό δεν μιλάω γι’ αυτό. Δεν θέλω να το φτηνύνω με τίποτα και δεν βρίσκω λόγια να το περιγράψω».