Η Δάφνη Μπόκοτα, μιλώντας με συγκίνηση στην εκπομπή Super Κατερίνα, μοιράστηκε τις αναμνήσεις της από την ημέρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όταν, ως παιδί, συμμετείχε με τη μητέρα της στη συλλογή και παράδοση τροφίμων και φαρμάκων στους φοιτητές. Περιέγραψε τη συγκλονιστική εικόνα των χεριών που απλώνονταν από τα παράθυρα για να παραλάβουν τα τρόφιμα, και την αίσθηση της αδρεναλίνης, της ελπίδας και της υπόσχεσης που επικρατούσε τότε.
Επίσης, ανέφερε την εντυπωσιακή σιωπή και την ιδιαίτερη μυρωδιά της Αθήνας την επόμενη μέρα. Η αφήγησή της συνδέεται με τις εκδηλώσεις μνήμης που κορυφώνονται για την 52η επέτειο της εξέγερσης, με τις πύλες του Πολυτεχνείου να ανοίγουν για τον καθιερωμένο εορτασμό.
Διαβάστε παρακάτω
Με αφορμή την 52ο επέτειο του Πολυτεχνείου, σήμερα Δευτέρα 17 Νοεμβρίου, η Δάφνη Μπόκοτα εξιστόρησε τη δική της εμπειρία από εκείνη την μέρα, μέσα από την εκπομπή Super Κατερίνα.
«Επειδή ήμουν και εγώ εκεί στις 17 Νοεμβρίου, παιδάκι τότε, να πω τι θυμάμαι… Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου ζητάει να φτιάξουμε τυροπιτάκια για τα παιδιά. Φτιάξαμε λαμαρίνες τυροπιτάκια, γεμίσαμε σακούλες με φάρμακα. Μέναμε δίπλα στα Εξάρχεια. Τα παιδιά ζητούσαν τότε από το ραδιόφωνο σακούλες με φάρμακα και τρόφιμα. Θυμάμαι ήμουν πιτσιρικάκι, γεμίσαμε τις σακούλες, κατεβήκαμε με τη μαμά μου… Θυμάμαι τα χέρια που έβγαιναν από τα παράθυρα για να πάρουν τα τρόφιμα» αποκάλυψε και «έσπασε» η φωνή της.
«Ήταν αδρεναλίνη, ελπίδα, υπόσχεση. Θυμάμαι και την επόμενη ημέρα. Είχε υπέροχη λιακάδα, βγήκα στο μπαλκόνι. Δεν έχω ακούσει ποτέ την Αθήνα τόσο σιωπηλή. Είχε μια μυρωδιά, δεν θα τη ξεχάσω ποτέ, από καμένο, χλωρίνη και δακρυγόνο. Πιο σιωπή και παγωμένη την Αθήνα…» ανέφερε η Δάφνη Μπόκοτα.
Σήμερα κορυφώνονται οι τριήμερες εκδηλώσεις τιμής και μνήμης στο πλαίσιο του εορτασμού της 52ης επετείου της εξέγερσης των φοιτητών στο Πολυτεχνείο. Οι πύλες του Πολυτεχνείου θα ανοίξουν στις 09:00 το πρωί και είναι προγραμματισμένο να κλείσουν στις 13:00, ώστε να ξεκινήσει η καθιερωμένη πορεία.
Συνοπτικά
- Η Δάφνη Μπόκοτα μοιράστηκε συγκινητικές αναμνήσεις από τη συμμετοχή της, ως παιδί, στην παράδοση τροφίμων στους φοιτητές του Πολυτεχνείου.
- Περιέγραψε τη συγκλονιστική εικόνα των χεριών που απλώνονταν από τα παράθυρα για να παραλάβουν τα τρόφιμα.
- Αναφέρθηκε στην αίσθηση αδρεναλίνης, ελπίδας και υπόσχεσης που επικρατούσε τότε.
- Η αφήγησή της συνδέεται με τις εκδηλώσεις μνήμης για την 52η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.