Η Μαργαρίτα Μυτιληναίου βρέθηκε καλεσμένη στο Στούντιο 4 μήνα μετά την απώλεια του πατέρα της Στέφανου Ληναίου.
Μιλώντας για την είδηση του θανάτου του, η ίδια απάντησε για τον λόγο που η οικογένεια ενημέρωσε πέντε μέρες μετά την απώλειά του.
«Ήταν δική του θέληση. Μας είχε αποχαιρετήσει το τελευταίο δίμηνο. Ήθελε να φύγει, θεωρούσε ότι ήταν πλήρης ημερών, γιατί ήταν πλήρης ημερών, 98. Μας αποχαιρέτησε το τελευταίο διάστημα… Νιώθοντας γεμάτος και νιώθοντας ότι έχει κλείσει ο κύκλος, ότι είχε προσφέρει όσα είχε προσφέρει, ότι είχε κάνει τα έργα του, τις παραστάσεις του, το θέατρό του, τα παιδιά του, τα εγγόνια του και τα λοιπά. Ήταν ήρεμος, με αυτή την έννοια το λέω», εξομολογήθηκε η Μαργαρίτα Μυτιληναίου.
«Ήταν πάρα πολύ ήσυχος και ήρεμος. Και επειδή θέλησε να γίνει καύση και να μην υπάρχουν κάμερες, να μην υπάρχουν φώτα, να μην υπάρχουν τηλεοράσεις, μας ζήτησε να το επικοινωνήσουμε αυτό μόλις τελειώσουν όλα. Όπως και κάναμε. Δηλαδή έφυγε 18, Σάββατο απόγευμα, το ανακοινώσαμε Τετάρτη μεσημέρι που είχαν τελειώσει όλα, 23 του μηνός».
Η Μαργαρίτα Μυτιληναίου εξομολογήθηκε για το πως βιώνει η ίδια την απώλεια του πατέρα της. «Όσο και να σε προετοιμάσει κάποιος… Δηλαδή τώρα, αυτό το μήνα, και εγώ προσπαθώ να ξαναβρώ το βηματισμό μου. Προσπαθώ να δω τα πράγματα λίγο αλλιώς, είναι αρκετές φορές που δεν σκέφτομαι. Αλλά νιώθω γεμάτη από εκείνον. Και από όσα έκανε, και από όσα ήθελε, και από όσα κατάφερε. Οπότε δεν θα ήθελε να γίνουν αλλιώς τα πράγματα», ανέφερε η Μαργαρίτα Μυτιληναίου καλεσμένη στο Στούντιο 4.
Ποιος ήταν ο Στέφανος Ληναίος
Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Θέατρο Κοτοπούλη το 1954 και μέχρι το 1967 συνεργάστηκε σχεδόν με όλα τα αθηναϊκά θέατρα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της πρωτοποριακής ομάδας «Δωδέκατη Αυλαία» καθώς και του πρώτου Εταιρικού Θιάσου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, του «Άρματος Θεάτρου». Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Σ.Ε.Η. την περίοδο 1965-1967, έως τη διάλυσή του από τη δικτατορία.
Από το 1967 έως το 1970 έζησε αυτοεξόριστος στο Λονδίνο, όπου εκπροσώπησε το εργατικό Π.Α.Μ. στην Ευρώπη, συμμετείχε στην αντιδικτατορική οργάνωση «Committee Against Dictatorship» και ανακηρύχθηκε επίτιμο μέλος του Σωματείου Βρετανών Ηθοποιών.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1970, ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του, Έλλη Φωτίου, το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο». Στη σκηνή του Θεάτρου Άλφα παρουσίασαν περισσότερα από 40 ελληνικά και ξένα έργα, πολλά από τα οποία σκηνοθέτησε ο ίδιος.
Ανάμεσα στις σημαντικότερες θεατρικές του δουλειές ξεχωρίζουν τα έργα «Καληνύχτα Μαργαρίτα», «Δεν Πληρώνω – Δεν Πληρώνω», «Τυχαίο Ατύχημα», «Κλειδοκράτορες», «Ρόζενμπεργκ», «Επικίνδυνο Φορτίο», «Ιωάννα της Λορένης», «Έμποροι της Δόξας», «Οι Εκατομμυριούχοι της Νάπολης» και «Παράσιτα».
Στον κινηματογράφο συμμετείχε σε λίγες αλλά γνωστές παραγωγές, όπως οι ταινίες «Μιας Πεντάρας Νιάτα», «Η Κόμησσα της Φάμπρικας» και «Αγάπη και Θύελλα». Παράλληλα εμφανίστηκε σε επιλεγμένες τηλεοπτικές παραγωγές, όπως οι «Ετυμηγορία», «Μίλα Ελεύθερα», «Θέατρα Δευτέρας» και «Αυτοπροσωπογραφίες», ενώ είχε έντονη παρουσία και στο ραδιόφωνο.
Την περίοδο 1967-1970 εργάστηκε στο BBC (Greek Section) αλλά και σε ελληνόγλωσσες ραδιοφωνικές εκπομπές σταθμών της Κολωνίας, του Καναδά, του Μονάχου και της Κύπρου, ασχολούμενος με την ερμηνεία, τη σκηνοθεσία, τη συγγραφή και την παραγωγή. Μαζί με Έλληνες και Άγγλους ηθοποιούς δημιούργησαν μια καλλιτεχνική ομάδα που παρουσίαζε σε πανεπιστήμια της Αγγλίας πολιτικά και λογοτεχνικά κείμενα ενάντια στη δικτατορία.
Ασχολήθηκε ενεργά και με την πολιτική, υπηρετώντας ως Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων (1986-1990), βουλευτής του ΠΑΣΟΚ (1989-1990) και διευθυντής του δημοτικού ραδιοσταθμού «Κύκλος» από το 1996 έως το 2001. Ως Γραμματέας Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ συμμετείχε σε συνέδρια και σεμινάρια για θέματα πολιτισμού και ραδιοτηλεόρασης σε πόλεις όπως η Μόσχα, οι Βρυξέλλες, η Πράγα και η Αβινιόν.
Η παρουσία του στα ελληνικά γράμματα ξεκίνησε το 1952 με δημοσιεύσεις στη «Φιλολογική Πρωτοχρονιά» και την «Επιθεώρηση Τέχνης». Κείμενά του φιλοξενήθηκαν σε εφημερίδες όπως η «Καθημερινή», «Τα Νέα» και η «Ελευθεροτυπία», ενώ επί σχεδόν είκοσι χρόνια αρθρογραφούσε ανελλιπώς στην εφημερίδα «Έθνος», μέχρι τη διακοπή της συνεργασίας τους το 2002.
Το 2004 τιμήθηκε από το Θεατρικό Μουσείο με το Βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης» για τη συνολική του προσφορά στο νεοελληνικό θέατρο.
Έχει εκδώσει πέντε βιβλία:
«Μερικοί Θάνατοι» (1957)
«Το Αυριανό Θέατρο» (1981)
«Αγώνες και Αγωνίες» (1995)
«Η Αλυσίδα» (2003)
«Το Άγιο Χαϊδάρι» (2007)
Ο Στέφανος Ληναίος είναι παντρεμένος με την Έλλη Φωτίου και έχουν δύο παιδιά, τη Μαργαρίτα και τον Αλέξη, καθώς και έναν εγγονό, τον Στέφανο.