Η Λένα Μαντά, σε συνέντευξή της στην εκπομπή «Στούντιο 4», μοιράστηκε προσωπικές της αναμνήσεις σχετικά με τη σχέση της με τους γονείς της, αποκαλύπτοντας ότι ένιωθε πάντα περιττή στη ζωή τους. Δήλωσε ότι οι γονείς της την είχαν αποκτήσει για να σώσουν τον γάμο τους, και η ζωή της ήταν γεμάτη από καταπίεση και αβεβαιότητα.
Ωστόσο, η γνωριμία της με τον σύζυγό της Γιώργο της έδωσε την αίσθηση της αξίας και της αγάπης, καθώς της προσέφερε τη στήριξη και την προσοχή που χρειαζόταν. Η απώλεια του Γιώργου πριν από έντεκα μήνες την έχει βαθύτατα επηρεάσει, αναδεικνύοντας την ανάγκη της για αγάπη και αποδοχή.
Διαβάστε παρακάτω
Στον καναπέ της εκπομπής «Στούντιο 4» κάθισε το μεσημέρι της Τετάρτης 14 Μαϊου η Λένα Μαντά.
Η γνωστή συγγραφέας μίλησε στην Νάνσυ Ζαμπέτολγου και στον Θανάση Αναγνωστόπουλο για τον σύζυγό της Γιώργο, που έφυγε από τη ζωή πριν έντεκα μήνες. Στη συνέντευξή της όμως, η Λένα Μαντά αναφέρθηκε και στη σχέση με τους δυο γονείς της, αποκαλύπτοντας ότι πάντα ένιωθε περιττή στη ζωή τους.
«Με πήγαινε παντού ο Γιώργος. Δεν πήγαινα πουθενά μόνη μου. Και όχι απλώς με πήγαινε, με άφηνε ακριβώς απ’ έξω και μετά ερχόταν και με έπαιρνε πάλι ακριβώς απ’ έξω… Δεν ήμουν καθόλου αυτόνομη… Τον γνώρισα λίγο πριν κλείσω τα 19. Έφυγα από έναν ασφυκτικό κλοιό της μαμάς μου, που δε με άφηνε να πάω πουθενά. ούτε πενθήμερη δεν πήγα, και ξαφνικά βρέθηκα με τον Γιώργο, που δε με καταπίεζε αλλά με πήγαινε εκείνος παντού. Την είχε ανάγκη αυτή την αγάπη» είπε η Λένα Μαντά.
Στη συνέχεια, η συγγραφέας εξομολογήθηκε, «Στη ζωή των γονιών μου αισθανόμουν πάντα περιττή. Μάλλον εμπόδιο, ότι τους ενοχλούσα. Μου είχαν κάνει ξεκάθαρο ότι με έκαναν για να σωθεί ο γάμος τους. Ο γάμος δεν πέτυχε, τους έμεινα εγώ και δεν ήξεραν τι να με κάνουν μετά. Ήταν και οι δυο πολύ νέοι, ήθελαν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους και ένα παιδί 5-6 χρονών δεν είναι πολύ εύκολη υπόθεση.
Οπότε μονίμως αισθανόμουν σαν να ενοχλούσα, σαν να ήμουν περιττή στη ζωή τους. Οι πράξεις τους μου έδιναν αυτό το μήνυμα…Μεγάλωσα με αυτό. Η αγάπη μου ήταν άγνωστη. Ήξερα την αγάπη της καταπίεσης… Ήμουν το παιδί με μια βαλίτσα στο χέρι πάντα, πήγαινα από τον έναν στον άλλον…
Και ξαφνικά γνώρισα τον Γιώργο που μου κατέστησε σαφές ότι ήμουν όλος του ο κόσμος και η απόλυτη προτεραιότητά του. Αυτό που ήθελα, αυτό που είχα ανάγκη, αυτό μου έδωσε…Ο Γιώργος έγινε η σπονδυλική μου στήλη…Αφέθηκα. Νομίζω μου χρωστούσε η ζωή την αγάπη. Όταν έπαθε το διαχωριστικό ανεύρισμα, οι γιατροί προσπάθησαν να με προετοιμάσουν…».