Σε κλίμα βαθιάς οδύνης πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης 27 Μαΐου η κηδεία της Γωγώς Μαστροκώστα στο Ελληνικό με πλήθος κόσμου να δίνει το παρών για να την αποχαιρετήσει για τελευταία φορά…
Η Γωγώ Μαστροκώστα πάλεψε με αστείρευτα ψυχικά αποθέματα τον καρκίνο και εκείνοι που στάθηκαν βράχοι δίπλα της, ήταν από το πρωί συντετριμμένοι.
Μετά την εξόδιο ακολουθία οι στενοί συγγενείς της Γωγώς Μαστροκώστα ξεκίνησαν για την ταφή της, στο ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου. Με τις σκέψεις όλων να βρίσκονται στον Τραϊανό Δέλλα και την κόρη του, που συγκλόνισαν την ώρα του ύστατου αποχαιρετισμού…
Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι σήμερα αποχαιρέτησαν την «Γωγούλα» τους, τη γυναίκα που έβλεπαν τόσα χρόνια είτε στο χωριό είτε στην τηλεόραση και ένιωθαν περήφανοι για εκείνη.
Δες το απόσπασμα από την εκπομπή Live News του Mega:
Ο Τραϊανός Δέλλας, εμφανώς συγκινημένος, μίλησε στον επικήδειο λόγο του για τη δυνατή σχέση που είχαν, για την κόρη τους Βικτώρια, αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν όλα αυτά τα χρόνια.
«Άγγελέ μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού, “ο φύλακας άγγελός μου” έλεγες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια, όταν έμεινα μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν ο άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός είμαι μπροστά σου. Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις.
Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Κι αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου ‘ριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορέσω να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε απ’ τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.
Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου. Γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω, όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας, ευτυχώς αναπληρώνονταν.
Όλα αυτά τα χρόνια ζούσαμε μια ζωή όπως τη φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Ήμασταν μαζί, κρατώντας ο ένας τον άλλον. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε στιγμή. Πάντα ήσουν στο μυαλό μου και πάντα ήσουν προτεραιότητά μου. Γιατί ήσουν το μωρό μου.
Έζησα τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές, αλλά κι αυτές ακόμα, όταν ήμουν μαζί σου, μ’ ένα χαμόγελό σου, όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες, μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου. Τα «σ’ αγαπώ» που σου ‘χω πει, είναι πολύ λίγα γι’ αυτό που αισθάνομαι για σένα. Το «ευχαριστώ» είναι πολύ μικρό γι’ αυτά που μου έδωσες. Και η ευγνωμοσύνη μου στο Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά, μεγάλη. Άσχετα αν δεν τον κράτησε περισσότερο.
Αγάπη μου, άγγελέ μου… Κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα: «Μη φοβάσαι, θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια». Και βγήκαμε. Όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε στον ωκεανό. Αλλά και πάλι σ’ το ‘πα: «Μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα». Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν, ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο, σε έχασα από δίπλα μου.
Ξεκουράσου, αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ. Και πέτα. Πέτα ψηλά, μακριά. Μακριά από κάθε ασθένεια. Μακριά από κάθε πόνο. Μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά από ‘κει να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει.
Κι ένα κομμάτι ήθελα να πω, αφιερωμένο από ‘μένα στον άγγελό μου: “Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουνα σίγουρη, ότι πάλι, πάλι, πάλι σε σένα θα ερχόμουν. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα. Απ’ την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουνα. Πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουν”.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ. Για να είστε εδώ όλοι, έχετε κάτι μέσα σας από τη Γωγώ. Κάτι σας έχει δώσει. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια αγκαλιά… Μια στιγμή. Κρατήστε αυτές τις στιγμές. Να αγαπιέστε, επειδή μπορείτε. Εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο, να αγκαλιαστούμε περισσότερο, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαμε. Αυτό θα ήθελα να είναι ένα μήνυμα.
Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια. Δεν λύγισε ποτέ. Και στάθηκα τόσο μικρός μπροστά της… σε αυτά που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινότανε, μπορεί να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι, μωρό μου. Γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου. Από μέσα μας. Από όλους. Ευχαριστώ πολύ για όλα».