Η ηθοποιός Γιούλη Ζήκου, έναν χρόνο μετά την απώλεια του συζύγου της Γιάννη Μόρτζου, μοιράστηκε συγκινητικές στιγμές από τη ζωή τους και τα συναισθήματά της. Παρά τη στήριξη που έλαβε, παραδέχεται ότι η απουσία του γίνεται πιο δύσκολη με τον χρόνο, καθώς συνειδητοποιεί ότι δεν θα τον έχει πια στη ζωή της.
Αναφέρεται στη συγκίνηση που της προκαλούν οι επισκέψεις των μαθητών του στον τάφο του, ενώ εκφράζει τον θυμό της προς τον Θεό και τους ανθρώπους που δεν σεβάστηκαν τη μνήμη του συζύγου της. Η Ζήκου μιλά για την εσωτερική πάλη της να παραμείνει καλός άνθρωπος, όπως την δίδαξε ο Γιάννης, παρά τον μεγάλο πόνο και την οργή που νιώθει.
Διαβάστε παρακάτω
Έναν χρόνο μετά την απώλεια του συζύγου της, Γιάννη Μόρτζου η επίσης ηθοποιός Γιούλη Ζήκου μίλησε για εκείνον και τα 30 χρόνια κοινής ζωής του στην κάμερα της εκπομπής Buongiorno.
Με δάκρυα στα μάτια η Γιούλη Ζήκου αποκάλυψε πως εκείνο που τη συγκινεί περισσότερο είναι όταν βρίσκει σημειώματα και λουλούδια των μαθητών του ηθοποιού στον τάφο του.
«Ένα χρόνο μετά είναι πιο δύσκολα» παραδέχτηκε αρχικά η Γιούλη Ζήκου και πρόσθεσε: «Όταν έχασα τον Γιάννη ήθελα να βάλω τέλος στη ζωή μου. Μου έλεγαν πως ένα χρόνο μετά ο χρόνος θα είναι γιατρός. Θύμωνα με αυτά που μου έλεγαν. Τώρα νιώθω χειρότερα, γιατί συνειδητοποιώ ότι αυτόν τον άνθρωπο δεν θα τον έχω στη ζωή μου. Μου λείπει που πηγαίναμε να κοιμηθούμε χέρι χέρι το βράδυ».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξής της, η Γιούλη Ζήκου αποκάλυψε ότι από τότε που έχασε τον επί τριάντα χρόνια συνοδοιπόρο της, έχει μέσα της πολύ θυμό.
«Μου δίδαξε να είμαι καλός άνθρωπος. Απ’ όταν τον έχασα έχω τόσο θυμό μέσα μου που δεν μπορώ να είμαι καλός άνθρωπος. Στην αρχή θύμωσα με τον Θεό, μετά με τους ανθρώπους που δεν σεβάστηκαν τη μνήμη του και προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν και την απώλειά του», δήλωσε χαρακτηριστικά η Γιούλη Ζήκου.
Συνοπτικά
- Η Γιούλη Ζήκου μοιράστηκε τις συγκινητικές στιγμές και τα συναισθήματά της έναν χρόνο μετά την απώλεια του συζύγου της, Γιάννη Μόρτζου.
- Αναφέρει ότι η απουσία του γίνεται πιο δύσκολη με τον χρόνο, καθώς συνειδητοποιεί ότι δεν θα τον έχει πια στη ζωή της.
- Η συγκίνηση που της προκαλούν οι επισκέψεις των μαθητών του στον τάφο του και ο θυμός της προς όσους δεν σεβάστηκαν τη μνήμη του είναι έντονη.
- Εκφράζει την εσωτερική της πάλη να παραμείνει καλός άνθρωπος, παρά τον μεγάλο πόνο και την οργή που νιώθει.