Ο Γιώργος Χρυσοστόμου βρέθηκε καλεσμένος το μεσημέρι του Σαββάτου 10 Ιανουαρίου στην εκπομπή «Καλύτερα Δεν Γίνεται», με αφορμή την παράσταση «Τέλος του Παιχνιδιού» που πρωταγωνιστεί στο θέατρο Ιλίσια.
«Θα πρέπει να μην έχω επίγνωση του ταλέντου και των δυνατοτήτων μου. Θα πρέπει να μην έχω. Αφήνω ένα 10-15% της εμπειρίας των ωρών πτήσης και της αυτοπεποίθησης, αλλά τα έχω σε καταστολή. Γιατί νομίζω μετά ότι φαίνεται στη σκηνή όταν όταν εκπέμπεις ένα «το ‘χω».
Και πολλές φορές το βλέπω και εγώ ας πούμε… θέλει λίγο να μην το ξέρεις. Καλύτερα να το λένε οι άλλοι ας πούμε. Δεν θα ‘ταν ωραίο από ‘μένα να πω «ναι, ναι, εντάξει, okay, ναι, το ξέρω» ανέφερε αρχικά ο Γιώργος Χρυσοστόμου.
«Ήταν βουνό για να ανέβω έως εδώ. Ευτυχώς ήταν βουνό. Όσο ήταν βουνό έλεγα “πω πω είναι πολύ βουνό, γιατί να είναι έτσι βουνό, γιατί να μην έρχεται λίγο πιο εύκολα, γιατί, γιατί, γιατί”. Και νομίζω ότι, έτσι όπως με θυμάμαι, με τα μυαλά που είχα τότε και την ανωριμότητα, ότι αν ερχόταν πιο ομαλά, δεν θα ήμουν αρκετά γειωμένος. Αυτό το βουνό νομίζω με γείωσε.
Γιατί ξεκίνησα και μετά πήγα πίσω και ξαναξεκίνησα και μετά πήγα πίσω και μετά ξαναξεκίνησα, αλλά αυτό τώρα καμιά φορά που έρχονται έτσι πιο νέοι συνάδελφοι και μου λένε πώς και τι, καταλαβαίνω ότι το λοκάρισμα του μυαλού ότι θα γίνει και η επιμονή, για να έχει διάρκεια, γιατί αυτό είναι το ευτυχώς που υπήρχε βουνό, διότι όταν πάνε ομαλά τα πράγματα και πολύ γρήγορα, είναι λίγο διάττοντας ο αστέρας. Όλη η ευθύνη δική μου ότι πήγαινα πίσω, δεν κατηγορώ τη ζωή γι’ αυτό, αλλά τα πάντα είναι επιλογές μας, θεωρώ εγώ» συμπλήρωσε ο Γιώργος Χρυσοστόμου.
Το αριστουργηματικό «Τέλος του Παιχνιδιού (Endgame)» του Samuel Beckett ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου, σε μια παράσταση που επιλέγει να δει κατάματα την ανάγκη των ανθρώπων να επικοινωνήσουν, ακόμα και όταν όλα γύρω τους – και μέσα τους – μοιάζουν κατεστραμμένα. Ο Μάκης Παπαδημητρίου συναντά επί σκηνής τον Γιώργο Χρυσοστόμου, οκτώ χρόνια μετά την προηγούμενη εκρηκτική τους συνύπαρξη στη σκηνή, για να ερμηνεύσουν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ντουέτα του παγκοσμίου θεάτρου.
Το εντυπωσιακό σκηνικό μας μεταφέρει σε ένα καταφύγιο, μετά το τέλος του κόσμου. Ένα παιχνίδι φτάνει στο τέλος του… ή μήπως το τελευταίο κομμάτι μιας παρτίδας που ξαναρχίζει; Η σκηνοθετική προσέγγιση του Μάκη Παπαδημητρίου εστιάζει στον βαθιά ανθρώπινο πυρήνα του έργου: τέσσερις χαρακτήρες σε έναν ερειπωμένο κόσμο, που προσπαθούν να γεφυρώσουν τις αποστάσεις με λέξεις, βλέμματα, σιωπές. Σιωπές, οι οποίες – όπως όρισε ο ίδιος ο Beckett – τηρούνται ευλαβικά, όχι από τυπολατρία, αλλά γιατί μέσα τους κρύβονται όλα τα αναπάντητα ερωτήματα της ύπαρξης.