Η Δώρα Αναγνωστοπούλου βρέθηκε καλεσμένη του Γιώργου Σκρομπόλα στο Zappitgr, μιλώντας για την πορεία της στη δημοσιογραφία, τις δύσκολες στιγμές, αλλά και την οικογενειακή της κατάσταση.
Η δημοσιογράφος του MEGA αναφέρθηκε σε όσα βίωσε στο ξεκίνημά της, ενώ εξομολογήθηκε πως ο κοινός χρόνος με τον σύζυγό της είναι ελάχιστος.
«Δυσκολεύτηκα, έκανα συνεντεύξεις, έψαχνα για δουλειά…»
Τώρα σκέψου ότι ήταν στα πολύ δύσκολα, ας πούμε, η κρίση, αλλά τελικά έκανα αίτηση στη ΝΕΡΙΤ, στο νέο σχήμα δηλαδή που θα γινόταν μέσω ΑΣΕΠ, έδωσα εξετάσεις, πέρασα. Ε, και νομιμοποιήθηκα, αν θέλεις, μετά από πολλά χρόνια. Έφυγα από την ΕΡΤ, διαγράφηκα από τα μητρώα, και ήρθα στο Mega.
Από όταν ξεκίνησα στο δελτίο, από την πρώτη μέρα. Αισθανόμουν ότι είναι ένας φυσικός χώρος για μένα. Μου άρεσε αυτό το μοντέλο, το πιο αυστηρό που σου επιβάλλει το ενημερωτικό κομμάτι… Η εκπομπή ήταν ένα άλλο πράγμα. Ήταν ένα όνειρο, θα έλεγα. Δηλαδή το είχα όνειρο, ρε παιδί μου, να βγω έξω, να φύγω από το στούντιο. Αλλά η αλήθεια είναι ότι τα αγαπάω και τα δύο εξίσου. Είναι διαφορετικά πράγματα, διαφορετική προσέγγιση στο ένα με το άλλο.
Είναι σημαντικό για σένα που είσαι σε ένα κανάλι πολυφωνίας όπως το Mega;
Πάρα πολύ σημαντικό. Πάρα πολύ σημαντικό.
Στην ΕΡΤ, ας πούμε, είχες νιώσει στιγμές ότι…
Ναι, σαφέστατα, σαφέστατα. Στην ΕΡΤ, κοίταξε, αυτολογοκρίνονται από μόνοι τους πολλές φορές οι δημοσιογράφοι. Έχει πολύ καλούς συναδέλφους η ΕΡΤ, και τεχνικούς, και δημοσιογράφους. Αλλά υπάρχει αυτή η αίσθηση της αυτολογοκρισίας. Ενώ στο Mega δεν το έχουμε αυτό. Και αισθάνομαι πολύ τυχερή που είμαι σε ένα κανάλι στο οποίο μπορώ να εκφράζομαι, μπορώ να σκέφτομαι ιδέες και μπορώ να τις υλοποιώ και μέσα από την εκπομπή.
Δύσκολες στιγμές στον αέρα έχεις βιώσει;
Ε νομίζω όλοι έχουμε ζήσει δύσκολες στιγμές στον αέρα. Είτε επειδή τα θέματα είναι πνιγηρά, είτε επειδή… σπαρακτικά πολλές φορές, έτσι; Οι ειδήσεις είναι κάτι πολύ δυσάρεστο πλέον. Δεν βρίσκεις εύκολα θέματα να πεις ότι “εντάξει, θα ‘ναι ένα χαλαρό δελτίο αυτό σήμερα”. Αλλά εντάξει. Νομίζω το Μάτι ήτανε μια πάρα πολύ δύσκολη είδηση, και η ροή που είχα κληθεί να κρατήσω τότε, στην ΕΡΤ, ε, και το Μπατακλάν, που ήταν απ’ τα πρώτα θέματα.
Επειδή έχουμε δει και έχουμε ακούσει, και πολλές περιπτώσεις περίεργων συμπεριφορών στους επαγγελματικούς χώρους… Είναι κάτι που έχεις βιώσει εσύ ποτέ;
Όχι, κάτι ακραίο όχι. Απαξιωτικές συμπεριφορές, ναι.
Είχαν να κάνουν πιστεύεις περισσότερο με το ότι ήσουν γυναίκα, ή ήταν λόγω χαρακτήρα του ανθρώπου αυτού, ή των ανθρώπων αυτών;
Κοίτα, νομίζω ότι πάντα είναι λόγω χαρακτήρα. Δεν θα συναντήσεις, δηλαδή, -εγώ προσωπικά δεν έχω συναντήσει ποτέ- σοβαρές περιπτώσεις ανθρώπων που θα απαξίωναν, χωρίς έναν προφανή λόγο, μία γυναίκα.
«Δεν μου είναι εύκολο να εκθέτω την προσωπική μου ζωή»
Την προσωπική σου ζωή την έχεις κάπως προστατευμένη;
Δεν ξέρω αν την έχω προστατευμένη, δεν μου είναι εύκολο να την εκθέτω. Αλλά, όχι ότι το κάνω με κάποιον σκοπό ή γιατί θέλω να κρύψω πράγματα. Νομίζω ότι δεν ενδιαφέρει πάρα πολύ το κοινό, αυτό. Ξέρεις, εμάς τους δημοσιογράφους, δεν μας νιώθει ο κόσμος τόσο κοντά του, όσο νιώθει τους καλλιτέχνες.
Πώς είναι να έχεις σύζυγό δημοσιογράφο;
Με καταλαβαίνει σε πολλά πράγματα. Αλλά ξεκινήσαμε από διαφορετικές… παρόλο που σπουδάσαμε μαζί – ήμασταν συμφοιτητές στην Ιταλία – δεν είχαμε όμως τότε κάποια σχέση. Βρεθήκαμε ξανά όταν επιστρέψαμε και οι δύο στην Αθήνα, και μάλιστα τυχαία. Νομίζω ότι με καταλαβαίνει σε πολλά. Αλλά εκείνος ήταν πάντα στις εφημερίδες κι εγώ ήμουν πάντα στην τηλεόραση, οπότε υπήρχαν διαφορές.
Συζητάτε επαγγελματικά θέματα;
Ε, δεν προλαβαίνουμε, Γιώργο! Δεν βλεπόμαστε, οριακά δεν βλεπόμαστε δηλαδή! Συναντιόμαστε το βράδυ, λέμε μια καληνύχτα. Και τα Σαββατοκύριακα, ό,τι κουβεντιάσουμε…
Τα παιδιά πώς αντιμετωπίζουν το γεγονός ότι έχουν γονείς δύο δημοσιογράφους;
Δεν θέλουν να ακολουθήσουν το επάγγελμα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Έχουν εκφράσει την επιλογή τους. Ο μεγάλος είναι σε ηλικία πια, είναι 18, σπουδάζει σκηνοθεσία. Οπότε έχει πάει στα καλλιτεχνικά. Τα παιδιά μου δεν αξιολογούσαν ως κάτι πολύ σημαντικό αυτό που κάνει η μαμά. Τους έκανε εντύπωση όταν, για παράδειγμα, στο σχολείο τους, ή σε κάποιες δραστηριότητες που έκαναν, μπορεί να με αναγνώριζαν, ή μπορεί να μου μιλούσαν, ή μπορεί να με ρωτούσαν.
«Έχω κλάψει για στιγμές που έχω χάσει»
Πώς συμβαδίζουν οι απαιτήσεις του επαγγελματία, με τις υποχρεώσεις τις οικογενειακές; Δηλαδή, ήταν εύκολο για εσένα;
Δεν ήταν εύκολο. Η πιο δύσκολη περίοδος ήταν όταν τα παιδιά ήτανε μικρά. Και είχανε πολύ συγκεκριμένες υποχρεώσεις, πολύ συγκεκριμένο πρωινό ξύπνημα. Από νωρίς βέβαια, άρχισαν μόνοι τους, ετοιμάζαν την τσάντα τους… ήθελα κι εγώ να είναι πιο ανεξάρτητοι και πιο αυτόνομοι. Αλλά εκεί δυσκολεύτηκα πάρα πολύ.
Και ως άνθρωπος… και ιδιοσυγκρασιακά. Και το πρόγραμμα το δικό μου, ήτανε πάντα ανάστατο. Δηλαδή, υπήρχαν περίοδοι που έλεγα δελτίο στην ΕΡΤ έξι ώρα το πρωί. Δώδεκα η ώρα τα μεσάνυχτα… Είχα περάσει δηλαδή από πάρα πολλές θέσεις, με πολύ διαφορετικά ωράρια, και με άγχος, γιατί δεν ήξερα πώς θα συνεχιστεί η κατάσταση με τις συμβάσεις και όλα αυτά. Οπότε υπήρχαν πολλές δυσκολίες. Και κυρίως με το μεγάλωμα των παιδιών. Και με τις συνεννοήσεις με τον Περικλή… τι ώρα θα γυρίσει σπίτι, τρεξίματα… Nα τρέχω, ας πούμε, να προλάβω το κλείσιμο του σχολείου όταν δεν είχε ολοήμερο. Εντάξει, ζόρικα πράγματα. Αλλά δεν αισθανόμουνα ποτέ ότι, ξέρεις, ζω κάτι διαφορετικό, από ό,τι ζει μια μέση γυναίκα που καλείται να μεγαλώσει τα παιδιά της! Αυτό ήτανε το πιο δύσκολο σημείο αυτής της διαδρομής. Τις υποχρεώσεις με τα παιδιά.
Σου εξέφρασαν ποτέ τα παιδιά παράπονο;
Ναι. Ναι. Και είναι για τον χρόνο. Θυμάμαι κάποια στιγμή ο μεγάλος, όταν ήταν μικρός… πήγαινε δημοτικό νομίζω, τρίτη-τετάρτη… και μου είχε πει, «Μαμά, είναι μερικές φορές που μου λείπεις πάρα πολύ, αλλά δεν θέλω, μου λέει, -να στο λέω- για να μη σε στενοχωρώ». Και του λέω, «Θα μου το λες πάντα, κι εγώ θα ‘μαι πάντα εκεί, είτε θα σε παίρνω τηλέφωνο, ή θα μιλάμε, ή θα έρχομαι αν μπορώ». Αλλά, εντάξει, όταν στο ζητάνε αυτά τα παιδιά και με αυτόν τον τρόπο… λιώνεις.