“Ο Θεσσαλονικιός που εξερεύνησε όλα τα επισκέψιμα νησιά της Ελλάδας”

Καλοκαίρι ίσον διακοπές, βουτιές σε καταγάλανα νερά, ρακέτες στην άμμο, άραγμα στις ξαπλώστρες, επικές μάχες στο τάβλι.

Τα πρώτα tabs με ακτοπλοϊκά και Airbnb ανοίγουν δειλά μέσα στον Απρίλιο, η αναζήτηση για “ήσυχο νησί χωρίς πολλή φασαρία” ή “ένα νησί να παρτάρω” επανέρχεται, και κάπου εκεί ξεκινούν και τα… μαθηματικά.

«Πόσο θα μου βγει να πάω πέντε μέρες κάπου;» και ξαφνικά, για μερικούς οι μέρες ξεγνοιασιάς αρχίσουν να συρρικνώνονται μόλις γίνει το τελικό ταμείο.

Το ανέμελο ελληνικό καλοκαίρι του παρελθόντος έγινε μετατραπεί για κάποιους σε είδος πολυτελείας.

Κι όμως, η επιθυμία για απόδραση προς το μπλε της θάλασσας παραμένει ίδια.

Ποιος δεν θα ήθελε να ζει με ένα ατελείωτο καλοκαίρι στο μυαλό του; Να πηγαίνει από νησί σε νησί, να γνωρίζει τόπους, ανθρώπους, διαδρομές, λιμάνια, γεύσεις, μικρές τοπικές ιστορίες. Να μπορεί, έστω και για λίγο, να νιώθει ταξιδιώτης κι όχι απλώς τουρίστας.

Κι όμως, υπάρχει ένας άνθρωπος που το έχει καταφέρει!

Ο Γιάννης Κυρκιμτζής, Θεσσαλονικιός με καταγωγή από το Χορτιάτη, έχει καταφέρει αυτό που για πολλούς μοιάζει τρελό όνειρο.

Έχει επισκεφθεί 90 ελληνικά νησιά!

Όλα τα προσβάσιμα είτε με πλοίο είτε με αεροπλάνο. Όχι για δουλειά, όχι γιατί έτυχε — αλλά γιατί το επέλεξε. Γιατί το αγάπησε και διότι κάθε καλοκαίρι είναι μια υπόσχεση που κρατάει στον εαυτό του.

Ο ίδιος τον περασμένο Σεπτέμβριο, ταξίδεψε στο τελευταίο ελληνικό προσβάσιμο νησί που δεν είχε φτάσει. Έσβησε από την μακροσκελή λίστα του την τελευταία Αμμουλιανή και ολοκλήρωσε αυτό που για πολλούς φαντάζει μαγικό – και είναι.

Ο Γιάννης μιλά στην Parallaxi για αυτήν τη μοναδική εμπειρία που κατάφερε και ολοκλήρωσε — ένα προσωπικό ταξίδι ζωής που ξεκίνησε με περιέργεια και κατέληξε σε στόχο. Μοιράζεται εικόνες, στιγμές, αλλά και σκέψεις για το τι σημαίνει τελικά να γνωρίζεις τη νησιωτική Ελλάδα σχεδόν… ολόκληρη!

Πότε και πώς γεννήθηκε η ιδέα να επισκεφθείς όλα τα ελληνικά νησιά; Ήταν στόχος εξαρχής να ταξιδέψεις σε όλα ή προέκυψε στην πορεία, όσο ταξίδευες;

«Για να είμαι ειλικρινής όσο κι αν έχω αναρωτηθεί, όσο κι αν το ‘χω ψάξει δε μπόρεσα να βρω μια πειστική απάντηση. Γέννημα θρέμμα βουνίσιος (κατάγομαι και ζω όλη μου τη ζωή στο Χορτιάτη) θα έλεγε κανείς τουλάχιστον περίεργη αυτή την αγάπη μου σε σημείο εμμονής για τη νησιωτική Ελλάδα.

Πιο πολύ το προσδιορίζω συναισθηματικά, απ’ αυτό που γεννήθηκε μέσα μου όταν πρωτοαντίκρισα συγκεκριμένα τις Κυκλάδες όπου έγινε η αρχή. Τότε που ήταν που μπήκε ο πρώτος μεγάλος στόχος, να τις δω όλες και κάπως έτσι το ένα έφερε το άλλο και κατ’ επέκτασιν τα υπόλοιπα συμπλέγματα νησιών της χώρας μας ένα προς ένα. Κάποια στιγμή το 2022 ευρισκόμενος σ’ ένα αγαπημένο μπαράκι της πόλης μας και μετά από μια αλληλουχία σκέψεων συνειδητοποίησα το νούμερο που είχα μετρήσει έως τότε σε νησιά, παίρνοντας την καταλυτική απόφαση: Όλα».

Πώς οργανωνόσουν κάθε φορά; Έκανες έρευνα, κρατούσες λίστα, προγραμμάτιζες νωρίς ή ήταν πιο αυθόρμητα τα ταξίδια; — Πόσο έχει αλλάξει η οργάνωση ενός ταξιδιού ή η εξεύρεση πληροφοριών σε σχέση με το παρελθόν όσον αφορά το τεχνολογικό σκέλος. Π.χ τώρα με μια αναζήτηση στο Google, σε social media ακόμη και chatgpt βρίσκεις τα πάντα για τον προορισμό που θες να πας. Τα προηγούμενα χρόνια πώς ήταν αυτό;

«Λένε πως η έρευνα είναι το 50% του ταξιδιού κάτι με το οποίο συμφωνώ κι εγώ, πολύ περισσότερο όταν οι περιορισμοί είναι αρκετοί, επί παραδείγματι χρονικοί, οικονομικοί κι όχι μόνο, οπότε όφειλα να προγραμματίζω τα πάντα όσο καλύτερα και νωρίτερα γινόταν.

Όσο για τις πληροφορίες, μπορεί σήμερα να είναι απείρως ευκολότερο να βρεθούν όμως με τον τρόπου που παρουσιάζονται είναι συχνά παραπλανητικές, κυρίως στα κοινωνικά δίκτυα. Ίσως το βλέπω έτσι γιατί είμαι από ‘κείνους που εκτιμούν περισσότερο την προσωπική ματιά ανθρώπων και βιωματικών ταξιδιωτών που εμπιστεύομαι και θα μου δώσουν μια διαφορετική οπτική του μέρους που πρόκειται να επισκεφτώ. Αρκετούς από αυτούς (μαζί κι εμένα με τις αφηγήσεις μου) μπορείτε να βρείτε στη διαδικτυακή κοινότητα του travelstories.gr που μας φιλοξενεί».

Ταξίδια και προσωπική / επαγγελματική ζωή. Πώς γίνονταν ο συνδυασμός.

«Μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη με το Laptop και το router μου, τουλάχιστον τα τελευταία 10 χρόνια που ταξιδεύω πολύ πιο εντατικά. Είναι και η φύση της δουλειάς που το καθιστά εφικτό ως πληροφορικάριος, άλλες φορές ευχή κι άλλες φορές κατάρα φυσικά, με τα σουρεαλιστικά γεγονότα σε ορισμένες εκδρομές που βρισκόμουν στην πιο απίθανη γωνιά της Ελλάδας και παράλληλα έπρεπε να δουλέψω να είναι αρκετά… Όταν λες προσωπική ζωή; Υπάρχει κι άλλη πέρα απ’ τα ταξίδια; Δε το γνώριζα!».

Οικονομικά πόσα ξόδεψες για να κάνεις όλα αυτά τα ταξίδια, πού επέλεγες να μείνεις στα νησιά που επισκεπτόσουν;

«Αν κρατούσα λογαριασμό είναι παραπάνω από βέβαιο πως θα ήταν πενταψήφιο και μεγάλο το νούμερο, χωρίς όμως το σπορ να είναι εν τέλει τόσο ακριβό όσο φαντάζει εκ πρώτης όψεως. Σίγουρα το γεγονός πως ξεκινώ από τη Θεσσαλονίκη έχει μεγαλύτερη δυσκολία πρόσβασης κι αυξημένο κόστος, όμως αν είσαι ευέλικτος όλα είναι εφικτά, συνδυάζοντας πτήσεις σε νησιωτικά αεροδρόμια με θαλάσσιες μεταφορές.

Αυτό που οφείλω να πω πως με δυσκόλεψε περισσότερο οικονομικά όμως είναι τα τελευταία χρόνια, που όλα έχουν πάρει την ανιούσα στην Ελλάδα. Για παράδειγμα ένα πενθήμερο στα Διαπόντια νησιά τον Ιούνιο -όχι τον Αύγουστο- του 2024 μου κόστισε συνολικά γύρω στα 600€ για διαμονές και μεταφορικά, ποσό που πολλές φορές δίνω για πολύ πιο μακρινά ταξίδια».

Ποιο νησί σε εξέπληξε θετικά περισσότερο απ’ όλα και γιατί;

«Είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω ένα, οπότε θα σταθώ κατά κύριο λόγο στα λιγότερο διάσημα της λίστας. Ας πούμε τα Ψαρά, τον Άγιο Ευστράτιο, τα Αντικύθηρα, τη Θύμαινα και τους Φούρνους Κορσέων, τους Οθωνούς, τη Τέλενδο, τον Κάλαμο, τα Τριζόνια, τους Αρκιούς, τη Σίκινο κι άλλα.

Όχι μόνο γιατί με εξέπληξαν θετικά όπως σίγουρα έγινε, απλά γιατί εκεί είδα κάτι που είχα ξεχάσει με το πέρασμα των ετών, μια άλλη ωραία Ελλάδα, μια Ελλάδα που δυστυχώς δεν υπάρχει πια».

Υπήρξε νησί που “δεν σου είπε τίποτα”; Κάποιο που σε άφησε αδιάφορο ή απλώς δεν σου ταίριαξε;

«Δε θα το έλεγα διότι στα ταξίδια μου βλέπω πάντα τα πράγματα από την όμορφη τους πλευρά, αναζητώντας να πάρω μαζί μου μόνο τα θετικά στοιχεία φεύγοντας. Επίσης πρέπει να πω πως παίζει πολύ σημαντικό ρόλο η εποχή που επισκέπτεσαι ένα νησί. Για παράδειγμα τη Μύκονο και τη Σαντορίνη την υψηλή σεζόν δε θέλω να τις βλέπω, ωστόσο ήταν τελείως διαφορετική η εμπειρία μου εκεί την περίοδο του Πάσχα».

Αν ερχόταν κάποιος και σου έλεγε “θέλω να αρχίσω να ταξιδεύω στα νησιά της Ελλάδας” – ποιο θα του πρότεινες να είναι το πρώτο και γιατί;

«Πολύ ωραία ερώτηση. Η εύκολη απάντηση -αν σε ρωτούσε για παράδειγμα ένας τουρίστας- θα ήταν η Κρήτη γιατί εκεί τα βλέπεις όλα, ωστόσο εγώ δε την έχω στο μυαλό μου ως νησί αλλά ως χώρα ολόκληρη, ως εκ τούτου η δική μου ερμηνεία θα είναι τελείως διαφορετική, προτείνοντας εναλλακτικά κάποιο μικρότερο σύμπλεγμα τύπου «Βόρεια Δωδεκάνησα» ή «Μικρές Κυκλάδες» κυριότερα γιατί με αυτή τη μορφή μου αρέσει να ταξιδεύω. Βέβαια συνήθως η αρχή για κάποιον πρέπει να γίνει εκ του ασφαλούς, επιλέγοντας περισσότερο «διάσημα» νησιά της χώρας, ξεκινώντας έτσι να γνωρίζει και τα υπόλοιπα με τον καιρό».

Αν και είναι δύσκολο, μπορείς να μου φτιάξεις ένα δικό σου “top 5” νησιών; Με βάση τι ξεχωρίζεις ένα νησί τελικά; Να το κάνουμε «top 10» αν και πάλι περιορίζομαι όπως καταλαβαίνεις.

«Επιλέγω από τις Κυκλάδες τη Φολέγανδρο για την ασύγκριτη ομορφιά και τους ανθρώπους της, την πολυτραγουδισμένη Αμοργό για τη Χώρα και το απέραντο γαλάζιο και την Ανάφη για το στυλ και τη μοναδικότητα της.

Συνεχίζω τη λίστα μου την Ικαρία γιατί όμοιο νησί με τέτοια ενέργεια δε θα βρεις πουθενά, τη Σαμοθράκη για σχεδόν αντίστοιχο λόγο συν το υπέροχο φυσικό τοπίο με τις βάθρες της, την Γαύδο για το καταπληκτικό ιαματικό κλίμα της αλλά και μόνο τα καλά της γειτονικής Κρήτης που διαθέτει και φυσικά το κορυφαίο όλων των Ιονίων κατά τη γνώμη μου, την ανεπανάληπτη Ιθάκη.

Τέλος από τα Δωδεκάνησα υπάρχουν στη λίστα μου οι Λειψοί με την ασύγκριτη φιλοξενία τους, η επονομαζόμενη «πεταλούδα του Αιγαίου» κατά κόσμον Αστυπάλαια, καθώς επίσης και για χίλιους δυο λόγους το ακριτικό Καστελόριζο.

Πολλά άφησα έξω τώρα που τα βλέπω διαλέγοντας αυτά τα δέκα, τονίζοντας όμως πως η επιλογή έχει να κάνει με συνολικά κριτήρια βαθμολόγησης. Αν με ρωτούσες π.χ. για παραλίες ή για γαστρονομία η λίστα θα ήταν εντελώς διαφορετική».

Υπήρξε στιγμή μέσα σε όλο αυτό που σκέφτηκες “δεν θα τα καταφέρω”; Κάτι που σε αποθάρρυνε ή σε κούρασε πραγματικά;

«Ειλικρινά όχι, ειδικότερα απ’ όταν αντιλήφθηκα το ξεκάθαρο του στόχου μου. Απλά είχα αρκετά πιο μακροπρόθεσμο πλάνο, που υλοποιήθηκε τελικά πιο σύντομα απ’ ότι περίμενα κι εγώ ο ίδιος. Αναποδιές σίγουρα υπήρξαν καθώς πρέπει να γνωρίζεις ότι με το χάλι της Ελληνικής ακτοπλοΐας μόνο εύκολο δεν είναι να συνδυάσεις μεταβάσεις μεταξύ νησιών, ή να βρεις διαμονές που σε βολεύουν την περίοδο αιχμής, οπότε κάποια πράγματα συνεχώς πήγαιναν πίσω μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη ευκαιρία».

Υπήρξε νησί που σε έκανε να πεις “θέλω να μείνω εδώ για πάντα”; Που σου άφησε αυτή την αίσθηση μόνιμης εγκατάστασης;

«Σαφώς και υπήρξαν, πρόχειρα θυμάμαι την Αστυπάλαια ή τους Λειψούς για παράδειγμα, όμως γρήγορα καταλάβαινα ότι αυτή η σκέψη διέθετε αρκετά το στοιχείο της επιπολαιότητας, μιας και ως επισκέπτες του καλοκαιριού συνήθως βλέπουμε την καλή κι όχι τη δύσκολη πλευρά της ζωής σ’ ένα μικρό νησί».

Πόσο έχει αλλάξει ο Γιάννης από τότε που ξεκίνησε αυτό το ταξίδι; Τι κουβαλάς πια διαφορετικό μέσα σου;

«Πάρα πολύ κατά τη διάρκεια αυτών των ετών και θέλω να πιστεύω προς το καλύτερο. Αρχικά έγινα περισσότερο εξωστρεφής, είδα ασύλληπτες εικόνες, γνώρισα τόπους, ιστορίες αλλά κατά κύριο λόγο ανθρώπους, κάνοντας φιλίες που κρατάνε στο χρόνο και είναι ό,τι πολυτιμότερο κρατάω. Αυτό που κουβαλάω μέσα μου είναι το συναίσθημα της ανυπέρβλητης ευφορίας που σου βγάζει εκείνη η πρώτη βόλτα στο νησί, κάτι που συγχωρέσε με δε μπορώ να το μεταφέρω επακριβώς με τα λόγια».

Πες μας λίγα λόγια για το τελευταίο σου ταξίδι στην Αμμουλιανή, τα συναισθήματά σου και τι είναι αυτό που κρατάς από την επίσκεψή σου…

«Έχει μια μεγάλη δόση χιούμορ αυτή η ιστορία καθώς αυτό που πρέπει να ξέρεις είναι πως αποτέλεσε το τελευταίο νησί της λίστας που είχα σε εκκρεμότητα. Με τη λογική του «άστο μωρέ, δίπλα είναι» έφτασα να ‘χω δει τα υπόλοιπα 89 και να με πειράζουν όλοι οι φίλοι μου που δεν είδα ακόμη το πιο κοντινό. Ε δίπλα ήταν τελικά.

Στα πλαίσια αυτού του μικρού επιτεύγματος διοργανώθηκε και μια εκδρομή-γιορτή, αποτελούμενη κυρίως από φίλους που γνώρισα μέσω της ταξιδιωτικής κοινότητας που προανέφερα, ένα διήμερο που ήταν πολύ καλύτερο απ’ ότι περίμενα και θα μείνει για πάντα στην καρδιά μου με την αφορμή αυτή».

Τι είναι αυτό μένει στο τέλος; Το γεγονός που ακόμα και σήμερα ένα χρόνο μετά μου φαίνεται περίεργο, πως για μένα ήταν η τελευταία φορά σ’ έναν «άγνωστο» νησιωτικό τόπο».

Τώρα που ολοκληρώθηκε ο στόχος και έκλεισε ο κύκλος αυτός πώς αισθάνεσαι; Χαρά που τα κατάφερες, νοσταλγία για τις εμπειρίες που έζησες ή ίσως ένα κενό επειδή έφτασε στο τέλος αυτό το εγχείρημα

«Aκόμα προσπαθώ να το συνειδητοποιήσω. Σαφώς και υπάρχει κενό, είναι πολύ περίεργο που εν’ όψει του επερχόμενου καλοκαιριού δεν ανοίγω το χάρτη να ψαχτώ σκεπτόμενος και να βρω τι άλλο μου λείπει για να οργανώσω, ίσως και μια μικρή λύπη που φυσικά ξεχνιέται σε δευτερόλεπτα μόλις κατέβω από το πλοίο σε κάποιο νησί. Γιατί τα νησιά είναι νοσταλγία όπως καλά είπες, είναι πάνω απ’ όλα καημός».

Έτσι πήρα την απόφαση να επιστρέφω επιλεκτικά δίνοντας την ανάλογη βαρύτητα πλέον εκεί που πρέπει, σε όσα δε πρόλαβα να δω την προηγούμενη φορά μου κι ευτυχώς είναι αρκετά».

Έχεις σκεφτεί αν υπάρχει κάποιο νέο ταξιδιωτικό πρότζεκτ που θα ήθελες να ξεκινήσεις; Κάτι άλλο με παρόμοια δυναμική ή νόημα;

«Δε θα το έθετα ακριβώς έτσι καθώς δεν υπάρχει στον ορίζοντα κάποιος άμεσος στόχος, τουλάχιστον όχι αντίστοιχος με αυτό των νησιών που θεωρώ και μοναδικό.

Είμαι τυχερός γιατί σε ηλικία 43ών ετών έχω εκπληρώσει αρκετά από τα ταξιδιωτικά μου απωθημένα κι εκτός Ελλάδας, όπως το Περού, το Βιετνάμ, την Κούβα, την Καμπότζη και το Λάος, το μεγαλύτερο κομμάτι της Ευρώπης και άλλα πολλά, πάντα όμως θα υπάρχει κάτι καινούργιο στο προσκήνιο καθώς τα ταξίδια γεννούν ταξίδια και οι παρέες ιδέες.

Μία εξ’ αυτών είναι και τα μεμονωμένα (solo) ταξίδια που υποστηρίζω και πράττω με συνέπεια τα τελευταία πέντε έτη, ένα στιλ που επίσης μ’ έχει στιγματίσει ταξιδιωτικά και δε ξέρω πως θα τελειώσει. Ευτυχώς ο πλανήτης έχει ακόμα πολλές ανεξερεύνητες γωνιές για όλους μας…».