Το «Καφέ Αεροπλάνο», ένα μοναδικό στέκι που λειτουργούσε στην Εθνική Οδό Θεσσαλονίκης-Κατερίνης από τη δεκαετία του ’80 έως το 2010, ήταν φτιαγμένο από ένα πελώριο DC-3 που είχε μετατραπεί σε καφέ-κλαμπ. Το εγχείρημα ανήκε στον Κατερινιώτη μηχανικό Τ.
Ιωαννίδη και απαιτούσε οκτώ χρόνια εργασίας για την ολοκλήρωσή του. Το καφέ προσέφερε μια ξεχωριστή εμπειρία στους επισκέπτες, με θέα από ψηλά και την ευκαιρία να καθίσουν στο πιλοτήριο.
Παρά την αρχική του επιτυχία και την προσέλευση πολλών πελατών, το ενδιαφέρον σταδιακά μειώθηκε και η λειτουργία του σταμάτησε το 2010, αν και το εγκαταλελειμμένο αεροσκάφος παραμένει μια αξιοσημείωτη εικόνα για τους περαστικούς.
Διαβάστε παρακάτω
Όσοι τυχόν υπήρξαν περαστικοί από το 43ο χιλιόμετρο Θεσσαλονίκης-Κατερίνης τις δεκαετίες ’80-’90 έως και το 2010 σίγουρα γνώρισαν μεγάλη έκπληξη στη θέα της πελώριας ντακότας DC-3 που λειτουργούσε ως καφέ-κλαμπ πάνω σε μια ταράτσα στη μέση της Εθνικής Οδού.
Το πρωτότυπο εγχείρημα αποτελεί έμπνευση του Κατερινιώτη μηχανικού Τ. Ιωαννίδη και της συζύγου του.
Το αεροπλάνο, βάρους εννέα τόνων και μήκους 25 μέτρων, αγοράστηκε σχεδόν διαλυμένο σε δημοπρασία από τη μάντρα του στρατού στη διασταύρωση Μηχανιώνας. Για τη συναρμολόγησή του χρειάστηκαν 8 χρόνια συνεχούς δουλειάς, ευφυών προσαρμογών των καμπινών του αεροσκάφους σε σαλόνι καφετερίας και 2 γερανοί για την τοποθέτηση της ντακότας στην ταράτσα του διώροφου κτιρίου.
Η ντακότα τοποθετημένη στην οροφή του διώροφου κτιρίου.
Το υβριδικό αυτό καφέ-κλαμπ γνώρισε γρήγορα μεγάλη απήχηση λόγω της μοναδικότητάς του και έγινε πόλος έλξης μικρών και μεγάλων, προσφέροντας μια ξεχωριστή εμπειρία σε όσους το επισκέπτονταν.
«Όταν άνοιξε το μαγαζί είχε πάρα πολλή κίνηση λόγω της ιδιαιτερότητάς του. Τότε δουλεύαμε όλη η οικογένεια για να το συντηρήσουμε. Και εγώ και η αδερφή μου. Είχαμε τουλάχιστον 200 άτομα σε καθημερινή βάση. Πέρασε πολύς κόσμος από εδώ. Τα παιδιά ζητούσαν από τους γονείς τους να δουν από κοντά το περίφημο αεροπλάνο! » αναφέρει ο γιος της οικογένειας, Γ. Ιωαννίδης.
Κάθε τραπέζι διέθετε δικό του παράθυρο ώστε όλοι οι θαμώνες να απολαμβάνουν τη θέα από ψηλά μαζί με τα δροσιστικά ποτά που ετοίμαζε η οικογένεια στο κουζινάκι του κάτω ορόφου. Ωστόσο, η πιο περιζήτητη θέση ήταν στο πιλοτήριο, εκεί όπου ο καθένας μπορούσε να γίνει για λίγες ώρες πιλότος στην «πτήση» Θεσσαλονίκη-Κατερίνη.
Δυστυχώς, με το πέρασμα των χρόνων το ενδιαφέρον των περαστικών και των μικρών επίδοξων πιλότων σταδιακά μειώθηκε και οι μηχανές του ιπτάμενου καφέ έσβησαν οριστικά το 2010, όταν ο ιδιοκτήτης προχώρησε στην πώληση του αεροσκάφους και του οικοπέδου. Η λειτουργία του καφέ-κλαμπ συνεχίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα υπό νέα διεύθυνση αλλά δεν βρήκε την ίδια απήχηση.
Σήμερα, μπορεί το εγκαταλελειμμένο αεροσκάφος να μη θυμίζει τίποτα από τις παλιές ένδοξες ημέρες λειτουργίας του αλλά παραμένει ένα αξιοπερίεργο θέαμα που σταματάει το βλέμμα των περαστικών από το σημείο.
