Ο Χριστόφορος Κωνσταντινίδης, πρωταθλητής των κρίκων, μίλησε για την τραγωδία των Τεμπών που του κόστισε τη μητέρα του, αναφέροντας ότι δύο χρόνια μετά, ο θυμός του δεν τον έχει αφήσει να θρηνήσει.
Εξέφρασε την επιθυμία του να τιμήσει τη μνήμη της όταν ολοκληρωθούν οι νομικές διαδικασίες που ακολουθεί η οικογένειά του.
Ανέφερε επίσης την αποχώρησή του από τον σύλλογο της Μαρίας Καρυστιανού για προσωπικούς λόγους, τονίζοντας την αποφασιστικότητά του και των άλλων οικογενειών να διεκδικήσουν δικαιοσύνη, παρά την έλλειψη εμπιστοσύνης στην ελληνική δικαιοσύνη.
Διαβάστε αναλυτικά παρακάτω:
Δυο χρόνια συμπληρώνονται σε λίγες ημέρες από το μοιραίο βράδυ του δυστυχήματος των Τεμπών.
Η κάμερα της εκπομπής «Super Κατερίνα» συνάντησε τον πρωταθλητή των κρίκων Χριστόφορο Κωνσταντινίδη, ο οποίος έχασε τη μητέρα του στο τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη. Ο Χριστόφορος Κωνσταντινίδης ανέφερε μεταξύ άλλων πως δυο χρόνια τώρα, ο θυμός που νιώθει δεν τον έχει αφήσει να θρηνήσει για τον χαμό της μαμάς του.
«Δύο χρόνια τώρα, είμαστε ακόμα θυμωμένοι. Η μητέρα μου ταξίδευε με το τρίτο βαγόνι. Σκοτώθηκε ακαριαία. Πήραμε ολόκληρη τη σορό και λέμε – ειρωνεία- ότι είμαστε από τους τυχερούς που πήραμε ολόκληρη σορό. Άλλοι πήραν μόνο μέλη ή στάχτες. Δεν έχω πάει στον τόπο του δυστυχήματος και δεν σκοπεύω να πάω μέχρι να τελειώσει όλη η υπόθεση. Δεν έχω καταφέρει να θρηνήσω. Θα θρηνήσω όταν τελειώσει όλο αυτό γιατί έχουμε αγώνα τώρα.
Όταν τελειώσει ο αγώνας, θα πάω και θα τιμήσω τη μητέρα μου και όλους όσοι έφυγαν σε εκείνο το σημείο. Δεν είμαι στον σύλλογο της Μαρίας Καρυστιανού. Ανήκαμε όλη η οικογένεια στον σύλλογο, αλλά για κάποιους προσωπικούς λόγους αποχωρήσαμε. Απλά οι δρόμοι μας ήταν διαφορετικοί. Ο καθένας ήθελε να ακολουθήσει διαφορετική πορεία στην υπόθεση. Τίποτα περισσότερο» ανέφερε αρχικά ο Χριστόφορος Κωνσταντινίδης,
Και πρόσθεσε, «Εμείς δεν έχουμε σκύψει το κεφάλι σε κανέναν, δε φοβόμαστε. Έχουμε κάνει μηνύσεις και αγωγές από τον πιο χαμηλόβαθμό μέχρι τον πιο υψηλόβαθμο. Δε φοβόμαστε κανέναν. Θέλουμε να τους πιστέψουμε αυτά που μας λένε, ας πάνε στα δικαστήρια να το αποδείξουν. Πλέον, με όλα αυτά που βλέπουμε δεν εμπιστεύομαι την ελληνική δικαιοσύνη.
Έχω έναν γιο, τον Μιχαήλ-Άγγελο. Από τη μια χαίρομαι που πρόλαβε η μητέρα μου και τον είδε, από την άλλη στεναχωριέμαι που δεν την είδε εκείνος. Έχουμε επικοινωνία με πάρα πολλές οικογένειες, ο καθένας ακολουθεί τον δικό του δρόμο, όλοι όμως παλεύουμε για έναν κοινό στόχο. Στα δικαστήρια θα είμαστε όλοι μαζί, και πιστεύω θα βγούμε νικητές από όλο αυτό».